Swatee Sripada కవిత

కావలసి౦ది అన్నీ సవ్యంగానే అగుపిస్తున్నాయని అనుకుంటాను ఉదయపు వెలుగులూ ఊహల సొబగులూ ఇంటి ముందు కళ్ళు తెరుచుకు మడతలు విప్పుకునే వార్తా పత్రికలోని రుస రుసలూ రౌద్రాలూ శుభాశుభాల అశ్రుతర్పణ, ఆనంద హేల అక్కడక్కడా కాలుజారిన అహంకారాలూ చీమలై పారే అక్షరాల ప్రవాహం అన్నీ సవ్యంగానే అగుపిస్తున్నాయి. అయినా నీడకూ నీడకూ మధ్య ఏదో పొసగని చారిక మాటకూ మాటకూ మధ్య లేవనుకు౦టున్న చీలికలు ఇన్నాళ్ళూ మౌనమే మనిషికీ మనిషికీ మధ్య రెండు సముద్రాల నడుమ ఒక మహా అగాధమనుకున్నాను కానీ పొరలు లేకపోయినా చూపు మసక బారుతు౦ది ఎదురుగానే ఉన్నా కావాలనుకున్నది అద్దంలో నీడవుతుంది నిజానికీ నీడకూ మధ్య కొన్ని వెలుగు యుగాల దూరమైతే నీడకూ అద్దానికీ మధ్య కొలతకందని నిర్జీవత ఆకు నిండా అలుముకున్న హరిత ప్రపంచం అణువణువునా పులకరింతల అంతా ఒకటన్న సమైక్యతా ఆమోదం అయినా అణువుకూ అణువుకూ మధ్య అంతర్యుద్ధం లోలోపలి అమరికలలో అరమర అంతా యూనిఫామ్ తొడుక్కున్న స్కూల్ పిల్లల్లా ఒకేలా అనిపిస్తాయి అయినా అడుగడుగునా కొలతల కందని అంతరాలు అల లాగా విసిరిన ఒక ఎండ పొడ ధవళ దరహాసపు వెలుగనే అనిపిస్తుంది. తరచి తరచి నీటి చుక్కల భూతద్దాల్లో చూసాక కదా సగం సగం మిళితమైన సప్త వర్ణ సముచ్చయాల సమరం తెలిసేది చూసేందుకు కళ్ళూ వెలుగే కాదు కనిపించని ఉనికిని చదువుకునే ఒక సజీవ నదీ ప్రవాహమూ ఉండాలి ఏమీ లేదనుకున్న ఆకాశాన్ని హత్తుకున్నట్టు లేనితనం వెనక ఉనికిని ఎదకు అలదు కోవాలి అయితే కనిపించని ప్రపంచాన్ని చూసే చూపు కోసం గాలింపు కావాలి ఊపిరి నుండి ఊహల వరకూ

by Swatee Sripada



from kavi sangamam*కవి సంగమం*(Poetry ) http://ift.tt/SGpqmq

Posted by Katta

Swatee Sripada కవిత

మళ్ళీ మళ్ళీ ఇంత నిశ్శబ్ద౦లోనూ ఎక్కడి నుండో పూల పుప్పొడి రాలి పలకరిస్తున్న చిరు అలికిడి. ఎన్ని వెన్నెల చుక్కలు తాగి౦దో కాని రాత్రి పూలతోటల మధ్య తీగల్లేని మాటలమీద చకోరమై నర్తిస్తూ ఊహ. వెచ్చని తలపులు కప్పుకున్న శిశిరపు శీతల పవనం నిలువెల్లా మునివేళ్ళతో తడిమి ఊసుల మధుర గానాలు వినిపి౦చే వేళ మాటల పూరెక్కల మెత్తని వానలో తడిసి తడిసి పచ్చని గరిక మరకతాల్లా మొలకెత్తుతాను ఉల్కలుగా వెలుగు ద్వీపాల్లా ఉండు౦డి రాలిపడే నవ్వులన్నీ ఏరుకు మాలలల్లుకు౦టాను మౌనం నా చుట్టూ దట్టంగా మంచువానై కురిసినప్పుడు లో లోపలి పొరల్లో దాచుకున్న పాటల పొదిలో౦చి ఒక్కొక్క పుష్పకాన్నీ బయటకు లాగి గతాన్ని పొదిగిన వెచ్చని కిరణాల రెక్కలమీద పరచుకు పరిమళ భరిత వనసీమలను చుట్టి వస్తాను పేరుకు పోయిన మంచు పొరల కింద ముణగదీసుకు బిక్కు బిక్కు మంటూ ఎదురు చూసే బక్కచిక్కిన వసంతం కళ్ళకొసల్లో నిలుపుకున్న ప్రాణాలు వెండి మబ్బులు దాటుకు ఓదార్చే వెలుగు కిరణాల స్పర్సతో సస్య శ్యామలమైనట్టు పెదవికొసల నుంచి జారిన తొలిపొద్దు పిలుపుకే ఒళ్ళు విరుచుకున్న వసంతాన్నవుతాను నాలో నేను హరిత వనాన్ని ప్రవహిస్తాను సుతి మెత్తని పాదాలను అరచేతుల్లో మోసే నీ ఉనికి ప్రతిరోజూ నాకో పునర్జన్మే .

by Swatee Sripada



from kavi sangamam*కవి సంగమం*(Poetry ) http://ift.tt/1nUnm96

Posted by Katta

Swatee Sripada కవిత

ఒక తియ్యని మాట ఎప్పుడైనా ఒక తియ్యని మాట ఎంత ఇంపుగా ఉంటుంది వెన్నెల మెత్తగా పరిమళం చేసి ఒంటికి అద్దుకున్నట్టు తొలకరి చినుకుల్లో తనివితీరా నడి వేసవి సేద దీరినట్టు హరిత పవనపు కొండ గుండెల్లో తూనీగై పరుగులు తీసే ఊహ రెక్కలపై వాలి ఆద్యంతాలను తడిమి తడిమి వచ్చినట్టు ఒక తియ్యని మాట .... తేనెలో నాని నాని ఊరించే సుమధుర స్వప్న సీమ ఉదయం స్వర సీమను సవరించుకు కలకూజితమైనట్టు సెలయేటి నీటి వాలున దూదిపింజల్లా నునుపు బారిన గులకరాళ్ళ సుతిమెత్తని అలవోక పలకరింపుల్లా అంతర్లీనంగా ఒక ఆవిష్కరి౦పబడని అద్భుత చిత్రం రాగాల తునకలను గులాబీ రేకుల్లా పెదవులపైన వెదజల్లినట్టు ఒక తియ్యని మాట ............ ఎక్కడి కల్పవృక్ష జలజలా రాల్చిన పారిజాతాల్లా మంచు పూ రెక్కలు మధ్యలోనె కరిగి చుక్కలు చుక్కలుగా బీటలు వారిన మౌనపుటవని పొరల్లోకి ఇంకి కనురెప్పలపై లాలిపాటై నేనున్నానంటూ గుండెకు హత్తుకునే ఒక తియ్యని మాట .............. వగరు పిందెలు సమయాన్ని ఆస్వాదించి మధురఫలాలుగా మాగినట్టు అక్షరాలూ మనసు భాషను మేసిమేసి హరివిల్లు రాగాలుగా సాగినట్టు ఒక తియ్యని మాట దిగంతాల ముంగురులు సరిచేసే సముద్రపుటలలా కాస్త కాస్త ఉనికిని ఆక్రమించి ఉక్కిరి బిక్కిరి చేస్తూ ...........

by Swatee Sripada



from kavi sangamam*కవి సంగమం*(Poetry ) http://ift.tt/SrexFd

Posted by Katta

Swatee Sripada కవిత

లోలోని చుక్కాని ముసురు పట్టిన సాయంత్రాలు రెక్కల్లేని మబ్బు ముక్కల్లా ప్రవహిస్తూ వచ్చి ఘనీభవించిన ఉనికి చుట్టూ మూగినప్పుడు ఒక నిర్వికార సమాధి స్థితిలో గాలివాటుకు సాగిపోయే సుకుమారపు నెమలీకలా అచేతనంగా కడలి వెడుతూ నిశ్శబ్దపు నీటి చుక్కలు ఉండీ ఉండీ ఎండి పొడి బారిన గుండె తడిపి నిప్పులగుండపు గుండె ఆవిరులను అదిమి పెడుతూ ఇంకా సందేహమే ! ఏటివాలు గిరికీల మధ్య అటూ ఇటూ ఊగిసలాడే అనిశ్చయ సజీవత మధ్య ఏది మరుగున పడని గతమో ఏది వెలుగు చూడని స్వగతమూ ఏరువాక పున్నమ వెలుగో ,ఏది కొత్త అమవస తోలిదినమో సగం సగం స్వప్నాల మధ్య ధడాల్న తెల్లవారినట్టు ఎప్పుడు ఉదయిస్తుందో తెలియని ఒక నిరంతర రాత్రి అన్వేషణ ఏ పట్టు సడలి ఏ అగాధాలు ఆవిష్కరణకు సంసిద్ధమో విముఖమో అర్ధం కాని ఒక లోలకపు ప్రతిబింబం చెప్పేందుకు చీకటిని హత్తుకున్న పెదవులు మూగవోయి స్వరం పూడుకు పోయిన మాటల అస్తిత్వం నైరూప్య చిత్రాల ప్రవాహంలా లోలోనికి అంతర్ముఖమై ఉక్కిరిబిక్కిరయే ఊహలకు ఊపిరులందిస్తూ లోలోపలి ఒక మిణుగురు ఆశ అదే కదా జీవన పయనానికి చుక్కాని

by Swatee Sripada



from kavi sangamam*కవి సంగమం*(Poetry ) http://ift.tt/1lS9g2h

Posted by Katta

Swatee Sripada కవిత

ఎక్కడి గాలి ఇది 1. ఎక్కడి మేఘమో ఒకటి తారట్లాడుతూ చుట్టపు చూపుగా వచ్చి చుట్టూ చుట్టూ తిరుగుతూ నాలుగు నీటి చుక్కలుగా కరిగి పలకరింత జల్లుగా కిటికీ పక్కన కూనిరాగమై గుండె తడిమి పరిమళాలు రాలుస్తూ ..... చినుకు చినుకునా ఒదిగి పొదిగిన తలపుల రవ్వలు సంకీర్ణమైన సమయాలను వెయ్యి ముఖాలతో వికర్ణీకరిస్తూ ... చూపులు హరివిల్లులై............. పెదవులపై పాకే ఊహై విరగబూసిన కాశీ రత్నం తీగలా ... 2. నీళ్ళల్లో కాళ్ళాడిస్తూ ప్రవాహాన్ని బేరీజు వేసుకుంటున్న స్వప్నాలు గాలివాటుకే జలజల మంటూ రాలిపడే పున్నాగల మెత్తని సవ్వడి అక్షరాలనూ పెదవి దాటని అలవోక రాయభారాలనూ పెనవేసుకొన్న రాధామనోహరాల సుతి మెత్తని సుగంధం మళ్ళీ ఓ పులకరి౦తగా ........... ౩. ఎప్పుడూ అంతే రెండడుగులు ము౦దుకు ‘ మూడడుగులు వెనక్కు ‘’ గుడు గుడు గు౦చా లాడుతూ ఉనికి

by Swatee Sripada



from kavi sangamam*కవి సంగమం*(Poetry ) http://ift.tt/1mKtbCX

Posted by Katta

Swatee Sripada కవిత

1 ఎలా నడిచి వచ్చానో మరి నన్ను నేను చిటికెన వేలట్టుకు నడిపించుకుంటూ దుఃఖాలు వడబోస్తున్న చీకటి కనుపాపల మినుకు మినుకు వెలుగుల్లో తడబాటు అలలై చుట్టేసే తమకాలను వదిలించుకు సైకత స్వప్నాల హోరు గాలిలో తమాయించుకుంటూ ఎలా నడిచి వచ్చానో మరి ! కరిగి కరిగి నీరై ప్రవహిస్తూ, నిలువరించుకుంటూ రెపరెపల మధ్య పూరెక్కల పరవశాల పులకరింతల మధ్య కంటి రెప్పలకింద వికసించకుండానే వాడిపోయిన కసరు క్షణాలూ లోలోపల పొరల మధ్య అలసి అలసి కుప్ప కూలిన భావాలను పేర్చుకుంటూ, ఓదార్చుకుంటూ, సవరించుకుంటూ మైనపు ముద్దలా మరుగుతూ , చల్లారుతూ కాస్త కాస్త కాలం నీడల్లోకి నిశ్సబ్దంగా అదృశ్యమవుతూ ఎంత మిగిలి వచ్చానో ....... 2. ఇప్పుడిక రంగూ రుచీ వాసనా కోల్పోయి నిస్తేజంగా గుడ్లప్పగించి చూస్తున్న శీతాకాలపు సాయంసంధ్య నై ఉపరితలం పొడుగునా మౌనం గాజు అద్దాలు పరచుకు పలకరి౦తల వెచ్చని వెలుగు కిరణాలు వెనక్కి తిప్పి కొడుతూ లోలోపల నాకు నేనే ఒక ఆవిష్కరి౦చని ప్రపంచాన్నై’’ ౩. ఈ కొనకూ ఆ కోనకూ ఆద్యంతాలకు ముడివేసిన ఉలిపిరి సిల్కు దారపు వంతెన మీద వెనక్కు తిరిగి చూసుకుంటే నడిచొచ్చిన అడుగులకూ ముందు నడవవలసిన దూరానికీ ఒకటే కొలమానం వెనక్కు నడిచినా ,ముందుకు కదిలినా దూరం ఒకటే అయినప్పుడు ఎలా నడిచి వెళ్ళాలో చివరి అడుగు వరకూ

by Swatee Sripada



from kavi sangamam*కవి సంగమం*(Poetry ) http://ift.tt/1nWD4PP

Posted by Katta

Swatee Sripada కవిత

దిద్దు బాటు ఏమూలో ఒద్దికగా చేతులుకట్టుకు నిలుచున్న బాల్యం అటూ ఇటూ బిత్తర చూపులు చూస్తూనే ఉంటుంది అప్పటిదాకా ఓనమాలు దిద్దుకున్న వేలికొసల చివర విశ్వస్వరూపం వేయిపడగల్తో బుసలుకొడుతుంది. ఏమీ తెలియని మసక చీకటి అమాయకత్వం నుండి అన్నీ తెలుసనుకునే అగాధంలోకి నిట్టనిలువునా దూకేసినపుడు అనంత సుదేర్ఘ ప్రయాణానికి దారీతెన్నూ లేకుండా అంధకారం వేల రూపాల్లో నోళ్ళు తెరిచి కబళిస్తూనే పోతుంది గంటలూ రోజులూ సంవత్సరాలూ చీకటిని మేసి చీకటిని స్వప్ని౦చాక చుట్టూ చీకట్ల స్వర్గాలు నిర్మించుకు చీకట్లే వెలుగు వాకలనే విభ్రమంలో సంచరించే వేళ ఏమూలో బీటలు వారిన స్వార్ధం సందుల గుండా చొచ్చ్సుకువచ్చే ఒక చిన్న పరిశీలనా వెలుగు రేఖ చూస్తూండగానే మండే సూర్యబిమ్బమై మనసును నిలదీస్తుంది. అది మొదలు చుట్టూ రోజుకో జ్వలించే ఖగోళ సృష్టి ఇప్పుడనిపిస్తుంది అమాయకత్వంనిమ్చి వెనక్కు వెనక్కు వెళ్లి ఎన్ని మైళ్ళ అస్థిరత్వాన్ని కొలిచి వచ్చామో కదా మిగిలిన లిప్తలు ఎన్ని అడుగు నడిపిస్తాయో మరి Like · · Promote · Share

by Swatee Sripada



from kavi sangamam*కవి సంగమం*(Poetry ) http://ift.tt/1kqQhND

Posted by Katta

Swatee Sripada కవిత

ఎక్కడి దూరం ? ఎన్ని సముద్రాలూ ఇటూ అటూ అల్లరి బాల్యాలై అలలై దారీ తెన్నూ లేకుండా పరుగులు పెట్టినా ఎన్ని చిక్కటి హరితవనాలు వనాలు ఎక్కడికక్కడ గుబురు పొదలై దిగులు చీకట్ల చేతుల్లో తలవాల్చుకున్నా పెదవులు దాటని పద పరిమళాలు చుట్టూ చుట్టూ అల్లుకున్న నులి వెచ్చని శ్వాస. ఎటు చూసినా రాత్రి ఆకాశం గూటిలో కునికిపాట్లు పడుతున్న చుక్క పసి కూనల ఆవులింతలు మంచు శాలువా కప్పుకు ఒణికే మసక వెన్నెల అయితేనేం గుప్పిళ్ళ కొద్దీ నిద్రను విసిరి కొసరి కొసరి అందించే స్వప్న సీమల అంచులలో అల్లనల్లన తేలివచ్చే మెత్తని పలకరింపు ఒక మౌన ధ్యానం ఒక సర్వాతీత సుందర తపస్సమాధిలో ఒక భావ లహరి విద్యుత్ ప్రవాహమై నా చుట్టూ ఒక ఆయస్కా౦త వలయమై నిర్విరామమై ,నిరంతరమై నిస్సందేహంగా ఇంకెక్కడి దూరం ?

by Swatee Sripada



from kavi sangamam*కవి సంగమం*(Poetry ) http://ift.tt/1oXumSK

Posted by Katta

Swatee Sripada కవిత

ఒక్క క్షణం 1. ఒక్క క్షణం నేనూ నా ఉనికీ నీ చుట్టూ అత్తరుసువాసనలా అలుముకు పోతూ అదృశ్యమై ....... 2. సుప్తాసుప్త అవస్థల్లో కలల అంచుల చుట్టూ అల్లుకున్న పట్టుకుచ్చుల దారాలమాదిరి తలపు వీచికలకే ఊయలలూగే నీ ఊహల సయ్యాటలో ఒక లిప్తనై అగరు పొగనై....... 3. నా చుట్టూ పరచుకు౦టూ పోతున్న శూన్యవనాలను ఉ౦డు౦డీ పలకరించే చిరువెచ్చని వెలుగు వెల్లువలా సుషుప్తిలో ఆదమరచిన హరిత భావాల మొహంపై నీళ్ళు చల్లి రంగుల నెమలీక సౌకుమార్యంతో ఒళ్లంతా నిమిరి కొత్త చివుళ్ళను మేల్కొలిపే నక్షత్రాల గమకాల్లా నీ అడుగుల సడి ........... 4. ఒక్క క్షణం నేనంటూ ఉన్న ఏ ఒక్క క్షణమైనా అది నీ ఊపిరి ఆవిరిలోనే...

by Swatee Sripada



from kavi sangamam*కవి సంగమం*(Poetry ) http://ift.tt/1duaVfk

Posted by Katta

Swatee Sripada కవిత

|| ఆత్మవంచన హేల || స్వాతీ శ్రీపాద మసక వెలుతురు అసురసంధ్య వేళ పరిమళ భరితంగా కాస్త కాస్త విచ్చుకునె తెల్లని రెక్కల మధ్య జలపాతంలా కురిసే కావ్యఝరి కోసం ఆకలి గొన్న పసిపాపలా తడుముకు౦టు’న్న సమయాన బిగిదీసుకుపోయిన ఒక పాలరాతి బొమ్మను తునకలు తునకలుగా మార్చి విసిరేస్తున్నట్టుగా అక్షరాల శిధిలాలు అమలిన శృ౦గార తేరు మీద దిగంతాల వరకూ విహరించి వచ్చిన స్వప్నాలు బిత్తర పోయి నగ్నంగా వలువలు వలిచేస్తుంటే ఒళ్ళు దాచుకుంటూ తలదించుకు చేతులు జోడిస్తున్నా అశ్లీలపు పునాదుల మీద అస్తిత్వాన్ని చాటుకునే తపన వరదల్లో ఆడతనం మరచిపోయిన ఇజాల క్రౌర్యానికి గజగాజలాడుతూ ............... ఒక జుగుప్స ఒళ్లంతా గొంగళీ పురుగులా పాకి ఒళ్లంతా నాకుతున్న ఏహ్యత. బూతు కళ్ళద్దాలు తగిలించుకున్న కళ్ళకు జనన మరణాలూ బూతుగానే కనిపిస్తాయి. అందమైన అక్షరాలు చేతికి దొరికితే చాలు ఈకలుపీకి అలంకారాలు తెగ నరికి రక్త మాంసాల ముద్దలా మార్చడం అది వాళ్లకు పేరుతో పుట్టుకు వచ్చిన విద్య. ఏమీ తోచక ఏమీ చెయ్యలేక ఏమీ అనలేక కుళ్ళిపోయిన గతంలో మళ్ళీ మళ్ళీ లేచి వస్తున్న జీవచ్చవాల నీడల్లో తిరుగుతూనే ఉంటాయి ఒంటి కొమ్ము రాకాసుల్లా బరితెగించిన భావాలు అహం సైకత స్వరాలూ గుప్పిళ్ళ కొద్దీ విసురుతూ బ్రతుకు ముక్కలను అసహనం ఆమ్లంలో వేసి మరిగిస్తూనే పోతారు వాకిలి తలుపులు మూసేసుకున్నాక అప్పటి దాకా చుట్టుకున్న ఆధునికత వస్త్రాన్ని విప్పి సతీ సావిత్రుల శరీరాల్లోకి దూరిపోతారు మళ్ళీ నలుగురిలోకీ వచ్చేవరకూ పురాణ పఠనాలూ పూజలూ కొనసాగుతాయి తెల్లారి వెచ్చని వెలుగు సిద్ధమయాక ఒ౦కెకు మడిగుడ్డ తగిలించి మళ్ళీ మొదలు ఆత్మవంచన హేల 24/3/14

by Swatee Sripada



from kavi sangamam*కవి సంగమం*(Poetry ) http://ift.tt/1oQeQoh

Posted by Katta

Swatee Sripada కవిత

“ అన్యదా శరణం నాస్తి త్వమేవ శరణం మమ ” ,.... స్వాతీ శ్రీపాద సతత హరిత జ్వాలల్లా వెలిగే వృక్ష ముదాయాల నీడల్లో ఒదిగి ఒదిగి బిడియాన్ని దాచుకున్న అమాయకపు రోజులనుండి నీళ్ళచుట్టూ నదిచుట్టూ అల్లుకున్న అనంత బాల్యావస్థ పిచ్చుక గూళ్ళను౦డి తీపితేనే మాధుర్యాలు తప్ప పదునైన మాటల ఈటెలు ఇంకా నాలుకలపై మొలవని ఆదిమజాతి క్షణాలనుండి నేనూ నా చుట్టూ అనుకునే సమైక్య భావనను౦డి ఈ కాలబిలం సుడిగుండమై ఎలా నిన్ను లాగేసుకుందో తెలియదు ఎవరిచుట్టూ వాళ్ళు దిగులు పాటల గూళ్ళల్లుకు౦టూ కనిపిస్తూనే అదృశ్యమయే కాంక్షల మయసభల్లోకి నాలుగు రోజుల జీవితాన్ని సుఖాల వినువీధిలో రెపరెపలాడే రంగుల గాలిపటం చేసుకుందుకు ఎందరి బ్రతుకుతెరువో గాజు పెంకుల్లా నూరినూరి పలచని సుకుమారపు మానవీయత సిల్క్ దారం మరుగుపరచేలా మనసారా అద్ది అద్ది మా౦జాగా చేసుకు రక్త విహారం చేస్తూ చీకట్లు గొంతు తెంపుకు అరుస్తున్నా విజయోత్సాహపు మత్తులో మునిగితేలే ఈ అసురసంధ్య చివరిఘడియలమీద ఒక అద్వితీయ శక్తిననుకు౦టూ ఆధునికత తామరతంపర అడుసులో ఇరుక్కుపోయావు మనిషీ చేసిన పాపాలు వెన్నంటే ఉన్నాయి మరి బాల్యం వీప్మీద బరువులుగా మారి నీకు నిన్ను రేపటి అధికార వ్యామోహపు సంకెళ్లతో బానిసను చేసి నీకు నిన్ను అహంకారపు స్టేటస్ కు తలవంచుకునేలా చేసి చినుకుల్లా రాలి మనుగడ సాగు చేసే అక్షరాలూ ఏ మూలకు వడగల్లై చదువులు అటూ ఇటూ తిప్పికొట్టిన వేగంలో నిన్న నువ్వు నిలవరి౦చుకున్నవా చాపిన నీ చేతి కందినంత మేరా నిలుచున్న నేలనే ఆకాశం అంటావు సముద్రాలు సప్తరుషులు సర్వం సావిట్లో కట్టేసుకున్న పెంపుడు కుక్కలవుతాయి 2. కను చూపు మేర కంది చేలల్లా డబ్బు మొలిపించే రాతి సామ్రాజ్యాల మధ్య చుట్టూ హిమపర్వాతాలా పేర్చుకున్న మణిమాణిక్యాల మెరుపుల మధ్య ఆకాశాన్ని ఒంట్లోకి దిమ్పుకున్నట్టు నీలమై పోతున్న మనిషీ నిజం చెప్పు నువ్వేగా హరిత వనాలను పరిశ్రమలుగా మార్చినది చల్లగాలిని ఒడుపుగా పట్టి పంజరం లోన పెట్టినది ఆహ్లాదాన్నీ , సహజత్వాన్నీ తెగనమ్ముకు నీ చుట్టూ నువ్వు కంచెలు పాతుకు విలాసాలకు నెలవైనదీ అర్ధంతరంగా ఇలా చీడ పట్టిన చిక్కుడు పాదులా విలవిలలాడితే ఎలాగ? అన్యదా శరణం నాస్తి శరణం మమ అనుకుంటూ ఖాళీతనం శూన్యంలో మళ్ళీ మనసులను నాటుకో కధలుగా మారిన గత వైభవానికి ఈ ఆధునికత సమాదులమీద మనమనే విత్తనాలు చల్లుకో అన్యదా శరణం నాస్తి పాట పంచాక్షరిలా పునర్ జీవనానికి నడుం కట్టడమే ...

by Swatee Sripada



from kavi sangamam*కవి సంగమం*(Poetry ) http://ift.tt/1iLntPa

Posted by Katta

Swatee Sripada కవిత

కాసీపు ................ ఎక్కడి నుండో ఓ చల్లని పలకరింత ముసురుపట్టిన ఊహల చుట్టూ ఓ గాలి వీవనలా రెపరెప లాడినప్పుడు ఆపినా ఆగలేని శ్రావణ మేఘాన్నవుతాను లోలోని ఆకాశానికీ బయటి నేలకూ వంతెనలు వేసే నీటిధారలై తలపులు వరదలై వాగులై ముంచెత్తే వేళ మౌనం దారంతా పరచుకుని ఇంకా విచ్చుకోని నిద్రగన్నేరు స్వప్నంలా ముకుళించుకున్న రాగాలమధ్య తడబాటు వాయులీనాన్నవుతాను కొమ్మకొమ్మనా వసంత౦ తొలి సారి చూలి౦తై సిగ్గులు పొటమరించిన వేళ ఎప్పుడో జీవన ప్రా౦గణాన సుతిమెత్తని అడుగులసడి సరిగమల అలికిడి సాయంత్రపు సంధ్యవేళ ముసిరే మల్లెల పరిమళమై ఉక్కిరిబిక్కిరి చేస్తుంది. క్షణం పాటు నన్ను నేను మరచి నాగస్వర వశీకరణలో నీ నీడ నీటిపొరలో ఓడి ఒదిగిపోతాను శీతల పవనాల హేమంతాన్ని తలకు చుట్టుకుని జబ్బుపడ్డమనసుకు ఊరటనివ్వాలనుకున్నా మూసిన కనురెప్పల మధ్య విస్ఫోటి౦చె అగ్ని పర్వతాలు ఆగి ఆగి తలపులనూ తలుపులనూ తట్టే కూనిరాగాలు బీడువారిన రోజులను సాగుచేసుకు హరిత వనాలు నాటి నాటి ఆనెలు మొలచిన అరచేతులు అలసిసొలసి సొమ్మసిల్లినా వివశామైన క్షణాల్లో కాలం దోచుకున్న దోపిడిలో మిగిలినవి రిక్తహస్తాలూ ఎండి తడారిన కంటి చూపులూ నన్నిలా కాస్సేపు ఈ అనుతాపాల మధ్య మేను వాల్చనీ ఖాళీగా మారిన నా చిరునవ్వుల పొదలకు చిరుమొగ్గలు అతికించుకోవాలి. మాటలు మర్చిపోయిన నా ఊసులకు అక్షరాలూ దిద్ది౦చాలి

by Swatee Sripada



from kavi sangamam*కవి సంగమం*(Poetry ) http://ift.tt/1gn2SeG

Posted by Katta

Swatee Sripada కవిత

మనసు భాష మనసు పొరల లోలోనికి ఇంకా అలలు అలలుగా పాకి పాకి వస్తున్న ఒక మసక వెలుతురు నీడ పెదవులపై ఆరని నీటి తేమ సంతకాలు స్వప్న హరివిల్లులు సీతాకోక చిలుకలై కనురెప్పలపై అలవోకగా వాలి పులకింతలు నెమరువేస్తున్న అలికిడి ఒక తపస్సులోనో తమకంలోనో పూర్తిగా అణువణువూ నీలోకి నీటి చుక్కల్లా ఇ౦కిపోయాక ఉనికి, ఒక నీరెండ చాలు, తెలీకుండానే మమేకపు సందుల్లో౦చి నిశ్శబ్దంగా జారిపోయాక నాకు నేను అదృశ్యమై నాకు నేను శూన్యమై నాకు నేను నీలాన్ని పులుముకున్న ఆకాశాన్నై నా చుట్టూ అలుముకున్న ఒకేఒక్క ప్రపంచంలో నా లోలోపలి నీలో ఒదిగి ఒదిగి నువ్వూ నేననే సరిహద్దులు చేరిపెసుకున్నాకా ... ఇహ అంచులు లేని అంతుచిక్కని సముద్రమేగా నిండు వెన్నెల వి౦దునారగిస్తూ... 2. నిశ్శబ్దపు ఊహ నాభాష హిమవన్నగాలపై విస్తరిస్తూ ఎప్పటికప్పుడు కొత్త నెత్తావి పరిమళమై నీ చుట్టూ అలుముకు౦టు౦ది మూసేసుకున్న తలుపుల వెనక గోడలూ కిటికీలూ ఏవీ లేని ఒక సువిశాల హరితవనం ఎప్పటికప్పుడు కొత్త చిగుళ్ళ ఆరాటంలో పసిపాపై పారాడుతూ ఉంటుంది. 3. నాజూకు వేలికొసల చివరంచుల్లో మోము దాచుకున్న మనసు అక్షరాలై ,మంచుపూలై అలా ఉ౦డీ ఉ౦డీ రాలుతూనే పోతుంది.

by Swatee Sripada



from kavi sangamam*కవి సంగమం*(Poetry ) http://ift.tt/1fxpbTE

Posted by Katta

Swatee Sripada కవిత

ఇంకేం చెయ్యను? మాటల్లేకుండా మౌనయుద్ధం చేద్దమనుకు౦టానా కొంగట్టుకులాగి వెనువెంటే తిరిగే తప్పటడుగుల బుడిబుడి నడకల పాపడి పలవరి౦తల్లా నీ తలపులు నిశ్శబ్దాన్ని సాగదీసి నీకూ నాకూ మధ్యన గాలివంతెన వేద్దామనుకు౦టాను రివ్వురివ్వుమంటూ అటూ ఇటూ పరుగులుపెడుతూ హోరెత్తించే ప్రవాహమవుతు౦ది అదృశ్యంగా నీ ఉనికి మంకు నేర్చిన చిన్నరిలా దొర్లిదొర్లి మారాం చేసే మనసును గట్టిగా కసిరి ఓ మూలను౦డమని గదుముతానా కళ్ళనిండా నీళ్ళు నింపుకు ఎర్రబడ్డ కళ్ళను వేళ్ళవెనకవైపుతో తుడుచుకునే చంటి కూనను ఓదార్చే మెత్తని చేతుల్లా నీ మాటల ప్రతిధ్వని 2. నిజమే అయినా కష్టంగానే ఉంటుంది అనుక్షణమూ దూరమవుతూ మరింత దగ్గరవడం మాటి మాటికీ తొంగి చూసే మధురోహల మాలలల్లుకుని ఏమ్చేయ్యాలో తోచని వేళ పక్కన లేకపోవడం నరకంగానే అనిపిస్తుంది ఉదయాలూ మధ్యాన్నాలూ సాయంత్రాలూ ఇంటిచుట్టూ మూగిన పావురాళ్ళు గా బలవంతాన విసిరే శబ్ద గరిమల లోంచి అడుగు తీసి అడుగు వేసే యుగసంధి మధ్య పాక్కుంటూ రావడం ఎంత కష్టం మరి 3. తీరికలేని ఖాళీ జీవితాన్ని చివరి బొట్టు వరకూ ఒంపుకు తాగి మసకబారుతున్న సచేతనత నీడలో సేదదీరే౦దుకు క్షణం పాటు ఒరిగి స్థబ్దతలో కాస్సేపు ఒదుగుదామనుకు౦టానా పొట్టమీద పాకే ముని వేళ్ళ పలకరింపులు నిలువెల్లా పులకరింతల నదులై పూర్తిగా తడిపెస్తాయి తెప్పరిల్లిన ఊహలు కొత్త మొలకలై తలలెత్తుతాయి వద్దన్నపుడు కురిసే అల్లరి వానలా ఓ జల్లు చల్లగా ఏ మూల నుండో ఎదపై వాలుతుంది 4. ఇదీమీ కొత్తకాదుగా చూసే కళ్ళకు టేబుల్ పై మోచేతులాంచి పెనవేసుకున్న వేళ్ళపై తలనుంచి కళ్ళు మూసుకున్న పనిలేని తనమే కనిపిస్తుంది. ఓ ముగింపులేని నిరంతర కధనంలో నా పాత్ర అంతేనని ఎవరికీ తెలుసు?

by Swatee Sripada



from kavi sangamam*కవి సంగమం*(Poetry ) http://ift.tt/1e469zG

Posted by Katta

Swatee Sripada కవిత

ఎప్పటికప్పుడు కొత్త గానే ఉంటుంది నునులేత ఆకు మెరుపు చెక్కిళ్ళలా వడితిరుగుతూ తొంగి చూసే తడి’ నీటితెర చటుక్కున జారిపడే వేసవి తొలి చినుకులా కనుకొలుకుల్లో మొలవడం కొత్తగానే ఉంటుంది ఒక్క ఇదేనా ! ఏమూలను౦డి ఏమూలకు కొలిచినా ఏమనసు లోతుల్లో క్షీర సముద్రాలు చిలికినా ప్రతి మాటా అప్పుడప్పుడే వికసించే చురకత్తి మొగ్గలా కొత్తగానే కదా ఉండేది. నీది కాని ప్రతిదీ నీకు కావాలనే అనిపిస్తుంది. ఆనందాలూ విలాసాలూ హద్దులుగా నాటుకు నీదనుకున్న ప్రతి నేలా బంగారం పండే మాగాణీ కావాలనే అనిపిస్తుంది ఎక్కడికక్కడఏ మూల తవ్వుకున్న నిధులూ నిక్షేపలూ నీకే సొ౦తమవాలని ఉంటుంది. నీళ్ళి౦కి పోతున్న నది ఒడ్డున పడిగాపులు పడుతూ పచ్చని పైరు నాటుకున్నట్టు నిశ్శబ్దాని మరిగించి మిరియాల కాషాయం లా సంవేదన పడిశానికి మందులా కళ్ళుమూసుకు మింగేసినా జ్వరపడిన ప్రతిసారీ పసిపాపై మారాం చేసే మనసు కొత్తగానే కదా. ఎంత పాతబడిన గాయమైనా మళ్ళీ మళ్ళీ ముళ్ళకంప తలపుల్లో కొత్తగా రేగి రేగి పోగొట్టుకున్న అమూల్యాలను కలల్లోనూ వెతుక్కున్నట్టు వెక్కిళ్ళు పెడుతూనే ఉంటుంది. చుట్ట చుట్టుకు పడుకుని ఎన్ని వెలుగులను మింగేసిన కొ౦డచిలువ పడమరో మళ్ళీ తూర్పు వాకిట కొత్త సూర్యుడిని ప్రసవి౦చినట్టు ఎన్ని విషా’దాలో నిరంతరం అస్తమిస్తూ ఉదయానికి ఆశలను ప్రసాదిస్తాయి కడుపు నిండిన క్షణాలు కనురెప్పలపై పవళించి విశ్రమి౦చినా మళ్ళీ ఆకలి కేకలు అలారంలా మళ్ళీ మళ్ళీ మోగి మస్తిష్కంలో సైరన్ లై మేల్కొలుపుతాయి జాతరలో తప్పిపోయిన పాపాయిలా తిరుగుతున్నప్పుడు కొత్తమోహాలని౦డా జాలి మెత్తదనం చూపుల చివరే ఆగి లోలోతుల గాఢత బేరీజుల తరాజుపై రాబందవుతు౦ది ఎప్పటికప్పుడు ఈ సంశయాల బూచిని దాచేస్తూనే ఉంటాను అమాయికపు మొహం తొడుక్కుని ఆషాఢమేఘాన్ని అవుతూనే పోతాను

by Swatee Sripada



from kavi sangamam*కవి సంగమం*(Poetry ) http://ift.tt/1haJeXT

Posted by Katta

Swatee Sripada కవిత

ఈ నేల ఎప్పుడో కోటి రతనాల వీణ మెట్లపై జారి ఘల్లున రాలిపడ్డ గమకం ఈ నేల గాయపడ్డ రెక్కలను సరిచేసుకుంటూ ఒదిగిఒదిగి ఓ మూలాన దిగాలు పడిన వెలుగు వెన్నెల నావ ఈ చిన్నారి నెమలీక ఆకలి దప్పుల కారడవుల్లో దారితప్పిన పసిపాపై అలమటించి అలమటించి శుష్కించి బీటలు వారిన జ్ఞాపకాల నీడలు ఆగి ఆగి రేగి రేగి నొప్పించే మానని ఎదురు దెబ్బలు నిమురుకుంటూ కాలం చారల సిల్కు చీర వెనకాల చిరిగినదేహాన్ని కుట్టుకుంటూ అరణ్య వాసం చేసినదీ నేల ఏళ్లకొద్దీ అణిచేసిన అధికార దాహం కింద అన్య వలసల అపరాహ్నపు విలవిలలో నీ బాంచను కాల్మొక్త దశ ఆగిపోయిన ఘడియల్లో ఆగిపోయే శ్వాసతో తుపాకులు పైకెత్తి ఎదురుతిరిగి రక్తాలోడిన దీ నేల శృ౦ఖలాలు సడలించుకు పిడికిలి బిగిస్తూ ఇన్నాళ్ళకు అశ్రుతర్పణాల అభిషేకాలతో నేల తల్లి కనురెప్పల నందన వనాలలో వినువీధిన పతాకమై నింగి కెగసినదీ ఈ నేలే. ఇది జయధ్వానాపు సన్నాయిలో సరిగమలై కురిసే తెలుగు నేల

by Swatee Sripada



from kavi sangamam*కవి సంగమం*(Poetry ) http://ift.tt/MGFan4

Posted by Katta

Swatee Sripada కవిత

మనం (ప్రేమికుల దినం కలలు ) యుగానికో పున్నమిలా రోజంతా పరచుకునే వెన్నెల కోసం అలికిడి లేకుండా కనురెప్పల పై వాలే స్వప్న సీమనై ఎదురుచూస్తూనే ఉంటాను ద్వారానికి ఆనుకుని ధ్యానిస్తున్న రెప్పలు వాల్చని మైనపు బొమ్మనై ఎన్ని ఊహలనో సాగుచేసి పచ్చగా నవ్వులు విరజిమ్మే చెక్కిళ్ళ మధ్య ఒదిగిన ముద్ద మందారంలా వికసించే తలపులు ఎన్ని పాటల కొత్తచిగుళ్ళనో కత్తిరించి ఒంటరితనం ముంగిట్లో తోరణాల హారాలను వేలాడదీసుకు౦టూ చరణాలు చరణాలుగా ఉల్కాపాతాలై రాలుతున్న ఉద్వేగాలను ఖాళీ మనసునిండా పోగేసుకుంటూ ఏటి తరగల మీద సేదదీరే ఏకా౦తాలను కాగితప్పడవలుగా చేసి రాయభారమంపాలన్న తమిలో ....... సూదులు సూదులుగా గుచ్చుకుంటున్న నిర్లిప్తత ముళ్ళ మధ్య సూర్యుడు ఉదయించని ఈరాత్రి ఇలా కాన్వాస్ మీద సగం గీసిన చిత్రమై ఆగిపోతే నా చుట్టూ గుడికట్టుకు ఘనీభవించిన నీ మసక వెలుతురులో గూటి లోలోపలి వెచ్చదనంలో రెక్కలు రానిపిట్ట కూనలా ఒదిగిఒదిగి ముక్కున చివర కూర్చిపేర్చి అందించే ప్రేమ మొలకల గింజలు అందుకుంటూ దిక్కులు ముక్కలై శకలాలై చెల్లా చెదరై ముసిరిముసిరి ఆశలు నీడలై మబ్బులై నువ్వూ నేనూ తప్ప మరో ప్రపంచంలేని ఈ ఉదయాన లోలోన పరవశించే జీవనదుల్లా ఒకరినుండి మరొకరు విడివడుతూ పెనవేసుకు౦టూ రెండు ప్రవాహాల సంగమమై ....

by Swatee Sripada



from kavi sangamam*కవి సంగమం*(Poetry ) http://ift.tt/MjqWIy

Posted by Katta

Swatee Sripada కవిత

వద్దనుకుంటూనే ఎందుకో వద్దనుకుంటూనే ఎందుకో ఆశపడుతూనే ఉంటాను సుడిగుండమై లాగేసుకు౦టున్న నిద్ర వలయంలో నీపాట పూదోట పరిమళ శ్వాస నును వెచ్చగా పలకరించాలని ఎక్కడానీ జ్ఞాపకాల మజిలీలో నాకేమాత్రం చోటు లేనట్టు అలా ఎవరెవరి వెనకో దాక్కుంటూ పిల్లమేఘంలా అయిష్టంగా కదలిపోతూ చూసే నీ చూపు ఉదయరాగంలో అరుణిమనై వేగుచుక్కలా వెలుగులు వెదజల్లాలని అయినా ఎంత దాచాలనుకున్నా ఏసందు గు౦డానో సాగి వచ్చే పగటి వెన్నెల్లాటి మెరుపు ఇక్కడ నామనసుచెక్కిళ్ళపై రంగులద్దుతూ ............. 2. ఇంకా మసక చీకటి శిశిరం మంచు వాన ఆగక మునుపే తొ౦దరపడి రెక్కలు మొలిచిన అడవి వన్నెలు పేనుతూ ఒక్కొక్క ఊహనూ హరివిల్లు ముక్కలకు కట్టి గాలి పటాలుగా ఎగరేసుకుంటూ కూని రాగపు కులుకు నవుతాను నన్ను నేను నీ చుట్టూ అల్లుకునే గురివింద పొద నవుతాను ౩. ఎప్పుడో ఊహకందని తలపుల్లో ఎక్కడో పారేసుకున్న నీ ఉనికి ఇలా తీగలు తీగలుగా కురుస్తున్న ఈ విప్పపూల విభ్రా౦తిలో రాతి’కన్న కఠీనమైన పల్చని పరదాల వెనక దాగుడు మూతలాడుతూ క్షణం అదృశ్యంగా క్షణం సదృశ్యమై ఎందుకీ సయ్యాటలు 4. చివరకు వాలిసోలిన కనురెప్పలపై వణికే పెదవుల ఆర్తి ఊపిరి వేణువు పాటకు గొంతు కలుపుతూ అణువణువునూ నిమిరే సుగంధ పరిమళ మై

by Swatee Sripada



from kavi sangamam*కవి సంగమం*(Poetry ) http://ift.tt/1ecFYFY

Posted by Katta

Swatee Sripada కవిత

రెండు సమాంతర సముద్రాల మధ్య.... స్వాతీ శ్రీపాద పోగేసుకోడం పోగొట్టుకోడం రెండు సమాంతర నదులూ నిర్విరామంగా అటూ ఇటూ ప్రవహిస్తూనే ఉంటాయి ఖాళీ చేతులతో రెంటి మధ్యా ఒడ్డులా కళ్ళప్పగించి కాస్త కాస్త చెక్కుకుంటూ పోయే అబ్రకదబ్ర మంత్రాలమారి సమయం ముందు తలవంచి ఎవర్ని వాళ్ళు సమర్పించుకు, సరిపెట్టుకు సరిగమలవుతూ .... ఉగ్గుపాలతో కాలుష్యాన్ని తాగితాగి అలవాటుపడి బోసి నవ్వుల్లోనే నీలి నీడల చాయలు ఆట మరబొమ్మలా అలుపనేది లేకుండా ఇటునుండి ఆ తీరానికీ ఆ వైపును౦డి ఈ నదిలోకీ ఎగిరెగిరిపడుతూ తుంపరలు తు౦పరలుగా ఊహలు.. కనురెప్పలు వాలీ వాలకమునుపే కాచుక్కూచున్న కలలు చటుక్కున చీకటి తెరలను జరిపి ము౦దుకొస్తాయి ఆగిపోయిన కాలం పాయలు పాయలుగా చీలి నిద్రకూ మెళుకువకూ మధ్య హరివిల్లు లెన్ని౦టినో గాలిపటాలుగా ఎగరేస్తుంది మసక వెలుతురులో నడిరోడ్డున పరచుకున్న తోకమల్లె పూల పరిమళాల సంభాషణలకూ ఉండీ ఉండీ అక్షంతలుగా రాలుతున్న పూల జల్లుల్లో పులకరిస్తూ తొలి వెలుగు రేఖలను తెల్లగన్నేరు గుత్తులలో నింపుకు పక్కనుండే సరసరమని జారిపోయే దేవసర్పాల కాంతులు కళ్ళల్లో వంపుకు మళ్ళీ ఓ సారి మొలుస్తుంది ఎప్పుడో ఎండిపోయిన బాల్యం. సాయం సంధ్య ఎర్రని కళ్ళలో చుక్కలుచుక్కలుగా చనుబాలై అప్పుడప్పుడే విచ్చుకునే తెల్లని బొడ్డుమల్లెల చల్లదనం ఆకుచేతుల్లో మొహాలు దాచుకు వేళ్ళ సందుల్లోంచి దూరి వచ్చే వెన్నెల తీగలమీద నిశ్శబ్ద గానమవుతూ దిగ౦తాలకు రాయభారాల పర్వమవుతూ నవయౌవనం నీడలు తెరలు తెరలుగా కలవరిస్తున్న మాటల గుసగుసలనో పక్కకు నెట్టి హోరు గాలిలా చుట్టుకుపోతు౦ది హద్దులు మరచిన ఆకాశమై ఒకప్పటి చెరిగిపోని సంక్రాంతి ముగ్గు నిండిన జీవన ప్రాంగణం పెదవుల వెనకా , లోలోపలి అదృశ్య మధు భా౦డంనిండా పొంగి పొరలే తీపి కలల ఆవిరులు అగరు పొగలై కాస్సేపు ఉక్కిరిబిక్కిరి చేసే వేళ ఇటూ ఇటూ ప్రవాహాల్లోకి జారిపోయిన క్షణాలు తలపోస్తూ వచ్చిపడుతున్న సుమధుర గీతాలాపనలు ఆస్వాదిస్తూ రెండు సమాంతర సముద్రాల మధ్య ఒదిగిన చెలియలి కట్టని...................

by Swatee Sripada



from kavi sangamam*కవి సంగమం*(Poetry ) http://ift.tt/1imTvPJ

Posted by Katta

Swatee Sripada కవిత

ఈతరాని చేపనై.................. గలగలలు వినబడుతూనే ఉంటాయి స్వప్నాలు ఆవిష్కరి౦చుకు౦టున్న గులకరాళ్ళ నిశ్శబ్దం మీద వెయ్యి సముద్రాల సంభాషణ రణగొణ ధ్వనిలా కలలను తుంచి వాస్తవం చిరు జల్లుల్లో కరిగించుకుంటూ పెదవులు కదిపినది స్వప్నాలా ? సముద్రమా ? గులకరాళ్ళా ? ఆకు పచ్చ ఆలోచనలు ఆకాశానికి పందిరివేసిన చిటారుకొమ్మలకి౦ద వంపులు తిరుగుతూ సుతిమెత్తని నడకలతో సాగే ప్రవాహమై లోలోనికి చల్లగా పాకి వచ్చినప్పుడు హద్దులు లేని ఆకాశాన్ని కానుకగా ఇచ్చినపుడు నీ ఊపిరి నా శ్వాసగా జీవన ప్రాంగణాన ద్వజస్థ౦భమై మౌనమై మల్లె తీగనై మరో మాటలేకుండా అల్లుకు పోయిన క్షణాలు ఇంకా తడి తడిగా చేమ్మగిలే కళ్ళలో మసకబారి ,.......... నీకూ నాకూ మధ్యన ఎన్ని కలుపు మొక్కలు మాటలకూ చూపులకూ మొలిచిన ముళ్ళు ఏటి తరగలమై పల్చగా పరచుకునే వెన్నెల మేలిముసుగు లో చూపుల రాయభారాలకు అడ్డంగా గుర్రపు డెక్కల్లా అల్లుకుపోతూ పెరిగిన అపోహలు ఊహకందని అద్వైతంలో ఒకరికొకరు పరిచయమవుతూ మనం రెక్కలు విరిచేసి కాళ్ళు నరికేసిన సెలయేటి బురదలో మన ప్రతిబింబాలు చూస్తూ చుట్టూ ఆత్మలు లేని శరీరాలు అటూ ఇటూ ఊపి ఊపి రాల్చిన కధనాలు పోగుచేసి పూల కుప్పల నుండి ఆయుధాలు తయారీలో .......... ఇంకా లోలోపలి భరిణలో భద్రంగా దాచుకున్న కస్తూరి పరిమళాలు స్వరం సవరించుకు కూనిరాగాలే పలుకలేదు అక్షరాలూ దిద్దుకుంటున్న వేలికొసలపై కవనవనాల విరితోటలు వికసి౦చనే లేదు ఇద్దరి మధ్యనా హిమపాతమై దట్టంగా పేరుకున్న అడ్డు తెర మాటలు మూగ మేకలైనాయి మమతలు బెంగటిల్లి జ్వరపడిన పెదవులైనాయి ఎంతకని ఇలా ఎదురు చూపుల నైరాశ్యంలో ఈతరాని చేపలా .....................

by Swatee Sripada



from kavi sangamam*కవి సంగమం*(Poetry ) http://ift.tt/1fNF5GH

Posted by Katta