Srinivas Vasudev కవిత

మనం నవ్వు మర్చిపోయామా? ------------------------------- మరయితే ఈ వారం Ogden Nash ని చదువుదామా ! నవ్వటం, నవ్వించటం దాదాపుగా మర్చిపోయామనే అనిపిస్తుంది ఆధునిక యాంత్రిక, జాల యుగంలో. నవ్వలేకపోవటం,నవ్వకపోవటమో రోగమో, హాయిగా మనసారా నవ్వగలటం భోగమో కానీ జంధ్యాల లాంటివారు మళ్ళీ వస్తారనే నమ్మకం నాకైతే లేదు. సెన్సిటివ్ హ్యూమర్, సెన్సిబిల్ హ్యూమర్ ఏమయిపోయాయి? ఒకప్పుడు కేవలం బాపు కార్టూన్లకోసమే పుస్తకాలు కొనేవారంట! తరువాతి కాలంలో మల్లిక్ లాంటి వారూ కేప్షన్ లేకుండానే బ్రహ్మాండమైన హాస్యాన్ని పండించేవారు కార్టూన్లలో. మరిప్పుడు సమస్యేంటీ? నేటి సిన్మాల్లో కమెడియన్లే హీరోలనే స్థాయివరకూ సిన్మాలెదిగినా ఆ కామెడీ చాలా వరకూ dry humour గానో exhaustive humour గానో మిగిలిపోతుంది. ఇంకా విచారించగా నాటకల్లోనూ, కథల్లోనూ కొంతైనా హాస్యాన్ని పండించగలిగినా కవిత్వం మాత్రం హాస్యానికి చాలా దూరంగా ఉండిపోయిందన్నది అత్యంత విచారకరం. నాకు గుర్తున్నంతవరకూ గతపదేళ్ళలో హాస్యప్రధానమైన కవిత ఒక్కటీ చదివిన గుర్తులేదు ( సారీ, ఓ కవిత కవిత్వం కాలేకపోయినప్పుడూ నవ్వుకుంటే ఆ పాపం ఆ కవిది కాదులెండీ). ఆంగ్లంలోను ప్రపంచంలోని ఇతర భాషల్లోనూ ఇంకా హాస్యభరిత కవితలు వస్తున్నా తెలుగులో మాత్రం ఆ కొరత ఇప్పుడప్పుడే తీరే అవకాశం కనిపించట్లేదు. ఈ వారం మన వింగ్డ్ వర్డ్ లో ఓ అమెరికన్ కవి Ogden Nash కవితలు చూద్దాం. దాదాపు 500 కవితలు సరదాగా రాసుకున్న మహనీయుడు. ఉదాహరణగా ఇది చూడండి. చిన్నదే కానీ ఇంతకంటే అవసరమా? The Perfect Husband He tells you when you've got on too much lipstick And helps you with your girdle when your hips stick. అవును ఇతనే పెర్ఫెక్ట్ హజ్బెండ్ మరి. ఆగస్ట్ 19, 1902 న న్యూయార్క్ నగరంలో జన్మించిన నాష్ దాదాపు 68 ఏళ్ళపాటు సాహిత్యానికి తన సేవలందించాడు. 1971 లో ఇతను మరణించినప్పుడూ NewYorkTimes ఇలా నివాళులర్పించింది “his droll verse with its unconventional rhymes made him the country's best-known producer of humorous poetry". అతని రచనలు పద్నాలుగు సంపుటాలుగా ప్రచురితమయ్యాయి!! రైమింగ్ (అంత్యప్రాస) లో హాస్యాన్ని కనుగొన్న నాష్ కవితల్లో 'విషయమూ' లేకపోలేదు. అయితే రైమింగ్ కోసం ప్రాణాలిచ్చే ఇతను ఓ వాక్యం చివర్న పైవాక్యానికి తగ్గమాట పడకపోతే తనే ఓ కొత్త పదాన్ని అప్పటికప్పుడు ప్రయోగించేవాడు. ఆ ప్రయోగం అతనికి జీవితాంతమూ తోడుగా నిల్చింది. మరో ఉదాహరణ : Men seldom make passes At girls who wear glasses: A girl who is bespectacled She may not get her nectacled 1938 లో Nash రాసిన కవిత The Japanese చాల ప్రముఖమైనది: How courteous is the Japanese He always says, Excuse it, please He climbs into his neighbor’s garden And smiles, and says, I beg your pardon He bows and grins a friendly grin And calls his hungry family in He grins, and bows a friendly bow So sorry, this my garden now. 1920 లో హర్వార్డ్ విశ్వవిద్యాలయానికెళ్ళినా ఎడాదికల్లా బయటకొచ్చేసాడు నాష్. తరువాతి కాలంలో పలు ఉద్యోగాలు చేసినా చివరగా బాల్టిమోర్ నగరంలో స్థిరపడి అక్కడే కొన్ని పత్రికలకి రచయితా తన జీవితాన్నంతా గడిపాడు. తనజీవితంలో ఎదురైన ప్రతి వస్తువుపైనా వ్యంగాస్త్రాలతో హాస్యాన్నిపండీంచాడు నాష్. క్రిమికీటకాదులనుంచీ, తన సహోద్యుగులనుంచీ, ఉద్యోగమిచ్చిన యజమానులపైనా తన కవితలని సంధిస్తూనే ఉన్నాడు. ఉదాహరణగా ఈగపై ఇతని వాక్యాలు చూడండీ: The Fly The Lord in His wisdom made the fly, And then forgot to tell us why. జీవితాంతమూ ఒకే సహచరి Frances Leonard తో ఉన్న నాష్ నిజంగా పెర్ఫెక్స్ట్ హజ్బెండ్. అందుకే భర్తలకి ఓ చిన్న సలహా ఇచ్చాడు ఇలా : One word to the husbands To keep your marriage brimming With love in the loving cup, Whenever you’re wrong, admit it; Whenever you’re right, shut up. జీవితాన్ని సుఖమయం చేసుకోవటం మనలో చాలామందికి అయితే తెలీదు లేదంటే ఇష్టంలేదనే చెప్పాలి. మానవజీవితమెలాగూ సమస్యల విషాదాల పుట్ట, దాన్ని మరింత దుర్భరం చేసుకుంటారు చాలామంది--అక్కడికేదో వాళ్ళు ఓ ఐదొందల ఏళ్ళు బతికేస్తారనుకుంటారో ఏమో!! నాష్ అలా ఎలా ఉండకూడదో చెప్పాడు తన వందలకొద్దీ కవితల్లో. చీమనుంచి బేస్ బాల్ బ్యాట్ దాకా ప్రతీ విషయాన్ని సరదాగా చూపించే ప్రయత్నంచేసాడు నాష్. అంటే మన జీవితం మనచేతుల్లోనూ చేతల్లోనూ ఉంది-- విషాదాన్నీ ప్రమాదాల్నీ ఎలాగూ ఆపలేం కనీసం హాస్యాన్నైనా నింపుకుందాం చేతనైనంత వరకూ..మరణాన్నీ ఇంత సరదాగా, హాస్యభరితంగా చెప్పొచ్చా....ఈ కవిత చూడండి Untitled Enter, breath; Breath, slip out; Blood, be channeled, And wind about. O, blessed breath and blood which strive To keep this body of mine alive! O gallant breath and blood Which choose To wage the battle They must lose. థాంక్స్ టు నాష్! (ఆశ: ఇక నుంచి మన కవిమిత్రులు వారానికొకటైనా హాస్యరస కవితని ఇచ్చే ప్రయత్నం చేస్తారని! ఓ మనిషి తను బ్రతికినంతకాలం అందర్నీ నవ్విస్తూ, తాను నవ్వుతు ఉండడమన్నది ఓ గొప్ప విజయం. అది నాష్ చేసాడు. అది మనందరం చేద్దామా? మనం మరణించే వరకూ అందర్నీ నవ్విద్దాం లేదంటే నవ్వించే వాళ్ళని ఎంకరేజ్ చేద్దాం. కనీసం వాళ్ళని బతకనిద్దాం, సరేనా?)

by Srinivas Vasudev



from kavi sangamam*కవి సంగమం*(Poetry ) http://ift.tt/1ol6pCj

Posted by Katta

Srinivas Vasudev కవిత

కొత్త గొంతుకలో…..//వాసుదేవ్// --------------------------------- రాత్రిలాంటి నల్లచీరకట్టుకున్న నింగీ, ఒళ్ళారబెట్టుకుంటున్న నేలా రెండూ సాపేక్షసిధ్ధాంతాలకతీతమే ఐన్‌‌స్టీన్ మళ్ళీ వెనక్కెళ్లాల్సిందే...మనిషి మనుగడలోకి! మరికొత్త గొంతుకలేం పాడుతాయి జీవితమూ, బాధా నాణెనికి చెరోవైపూ ప్రతీ శతకం ఎవడో ఒకడు చెప్పినదో, చేసినదో మాటే వేరు-- గుండెలోంచి పొంగుకొచ్చే మాట గుండెని కోసుకొచ్చే మాట…… *** ఓవాక్యాన్ని చెక్కుతున్నప్పుడల్లా కొన్ని పదాలపై రక్తపు మరకలని చూడకుండా ముందుకెళ్లలేం గుమ్మానిక్కట్టిన చామంతులన్నీ ఒకే పాటందుకున్నాయి.... మా కంట్లోంచి జారిన కన్నీళ్ళని పట్టే కెమేరా ఉందా అని! మళ్ళీ ముందుకెళ్ళాలి --కన్నీళ్ళకి భాషని వెతుకుతూ *** రెండు పూలమధ్యైనా రెండు తొడల మధ్యైనా అదే వాసన కోర్కె వాసన....స్వార్ధపూరిత కోర్కె వాసన జీసస్‌ని శిలువేసిన ఆ జెస్టింగ్ పైలేట్ కీ అదే సమస్యనుకుంటా నిజాన్ని చెప్పనివ్వకుండానే వెనుతిరిగాడు *** ఐన్‌‌స్టీన్నీ, జీసస్నీనీ వెనకేసుకొద్దాం మరి మరో కొత్త గొంతుకలో... *** వికసించిన చీకట్లలో వెలుగుని ముద్దాడాను వికటించినవాటిల్లో ఫీనిక్స్ అస్థికలకోసం వెతికాను రెండూ దొరికాయి..... మరో కొత్త గొంతు మొహమ్మీదకొచ్చింది అదే గళం, అదే స్వరం కానీ మాటమార్చాల్సొచ్చింది గ్రాఫీటీ పైనో, గ్రాఫుల్లేని వ్యవస్థపైనో ఇక రాయాలి ఇక హోలోకాస్ట్ కథలొద్దు, జాతివైరపు రంపపుకోతలూ వద్దు మాటని పంచుకుందాం, మనసుతో మాట్లాడుకుందాం! ఓ కొత్తగొంతుకలో....

by Srinivas Vasudev



from kavi sangamam*కవి సంగమం*(Poetry ) http://ift.tt/1kmN6IB

Posted by Katta

Srinivas Vasudev కవిత

"నీకంటూ ఓ గది ఉంటే....?" ఈవారం మన అతిథి : వర్జీనియా వూల్ఫ్ -Virginia Woolf. ------------------------------------------------------------- ఔను మనకంటూ ఓ అన్ని హంగులతో ఓ గదంటూ ఉంటే అదే స్వేచ్ఛకీ నిర్వచనమేమో. ఇక్కడ గదన్నది ఆర్ధిక స్వాతంత్ర్యానికి చిహ్నంగా తీసుకుంటే మనదేశంలో చాలామందికి ఇదొక కల. మరదే స్వేచ్ఛ మనదేశంలో ఎంతమంది స్త్రీలకుందన్నది నిజంగానే మిలియన్ డాలర్ ప్రశ్న. వర్జీనియా కూడా అడిగేదీ అదె. సరె, ఇప్పుడు వర్జీనియా జీవితం గురించి కొంత తెల్సుకుని మళ్ళి ఈ గదికొద్దాం. 1882 జనవరి 25 న ఇంగ్లాండ్ లో జన్మించిన ఈమె ఉమ్మడి కుటుంబంలోనే జీవితంలో చాలా భాగం ఉండాల్సివచ్చింది. ఆమె తండ్రి లెస్లీ స్టీఫెన్, సాహితీవేత్త, తల్లి జూలియా లిరువురూ ఇంతకుముందు పెళ్లయి తమ జీవితసహచరులని కోల్పోయి మళ్ళీ పెళ్ళిచేసుకుని తమతమ సంతానాన్ని కూడా వెంటతెచ్చుకున్నారు. అంటే ఒకె ఇంట్లో దాదాపు ఎనిమిదిమంది పిల్లలతో కలిపి పదిమంది వరకూ ఉండేవారన్నమాట. "Your children and my children are fighting with our children" అన్న జోక్ కి ఈ కుటుంబం అతికినట్టు సరిపోతుంది. వర్జీనియాకి ఆరేళ్ల వయసులో తన సవతి అన్నదమ్ముల్లో ఇద్దరు ఆమెపై అత్యాచారానికి పాల్పడటం, దాంతో కొన్నాళ్ళు మానసిక స్తబ్ధతతలోకి జారుకోవటం ఇవన్నీ వేగంగా జరిగిపోయినా ఆమె కోలుకోవటానికి ఓ జీవితకాలమే పట్టింది. ఇక అప్పట్నుంచీ ఆమె ఒడిదుడుకుల్లోంచి బయటపడి ఓ వ్యక్తికి,, ముఖ్యంగా స్త్రీకి ఆర్ధిక స్వేచ్చ ఎంత అవసరమో చెప్పేవిధంగా తన రచనలు చేయసాగింది. (దాదాపు ఇదంతా గతకొన్ని వారాలుగా రాస్తున్నారు కదా మళ్ళీ ఇదెవరు అని ఆశ్చర్యపోకండీ--మాయా యాంజిలౌ, సిల్వియా ప్లాత్, ఎమిలీ డికిన్సన్ ఇలా నేను ఉదహరించిన రచయిత్రుల జీవితాలన్నీ ఇలానే ఓ సారూప్యతని కలిగి ఉండటం నాకూ ఆశ్చర్యంగానే ఉంది మరి) 1908 లో మొదలుపెట్టిన ఆమె మొదటి నవల (The Voyage Out) పూర్తికావటానికి ఐదేళ్ళ పైనే పట్టిందంటే ఆశ్చర్యమె. ఈ మధ్యకాలంలో ఆమె మళ్ళీ మానసిక దౌర్బల్యానికి గురికావటం (అది అకారణమే అయినా) పెద్ద కారణం. తన రెండో నవల (Night and Day) ని 1919 లో పూర్తిచేయగలిగింది వర్జీనియా. ఆమె తననెప్పుడూ ఫెమినిస్ట్ అని ప్రకటించుకోకపోయినా ఆ ఇజం తన రచనల్లో స్పష్టంగా కన్పడటం పెద్ద ఆశ్చర్యమేమీ కాదు. ఆమె చూసిన జీవితమే తన రచనలకి పెద్ద సోర్స్. చిన్నప్పట్నుంచీ ఒంటరితనాన్ని ఇష్టపడినా తల్లీ తండ్రీ మధ్యవయస్కులుగానే మరణించటమూ, తప్పనిసరి పరిస్థితుల్లో తన సొంత చెల్లెళ్లతోనూ సవతి అక్కాచెల్లెళ్ళపైనా ఆధారపడాల్సిరావటమూ వర్జీనియాకి ప్లస్ మైనస్సూ కూడా. 1925 లో ఆమె రాసిన మరో నవల Mrs. Dalloway వర్జీనియాకి ఎనలేని పేరు ప్రఖ్యాతులు తెచ్చిపెట్టి ఆ నవలని చలనచిత్రంగా కూడ మలిచినా ఆమె డెప్రెషన్ కి లోను కావటంలో మార్పులేదు. తరువాత కాలంలో To the Lighthouse in 1927, and The Waves in 1931 ఆమెకి ఆంగ్ల నవలా సాహిత్యంలో తిరుగులేని ప్రఖ్యాతుల్ని సుస్థిరం చేసిపెట్టాయి. 1928 లో కేంబ్రిడ్జ్ విశ్వవిద్యాలయంలో ఆమె ఇచ్చిన రెండు ప్రసంగపాఠాలే A Room of One’s Own (1929). స్త్రీలకి కావల్సిన ఆర్ధిక స్వాతంత్ర్యం గురించీ స్త్రీ రచనా వ్యాసంగం గురించి ఆమె ఇచ్చిన ఆ ప్రసంగాలు ప్రపంచాన్ని అప్పట్లో ఎంతలా ప్రభావితం చేసాయంటే ఆమె ఈ రచనని చదవని ఆంగ్ల సాహిత్య విద్యార్ధి లేరంటే అతిశయోక్తి కాదనలేమనేవరకు... ఈ క్రింది లింక్ ద్వారా ఆ పాఠాన్ని ఇక్కడ చదవొచ్చు. http://ift.tt/1nLvMgh ఆమె తన రచనల్లోని కోట్స్ లోని కొన్నింటిని ఇక్కడ మీకోసం: 1.It's not catastrophes, murders, deaths, diseases, that age and kill us; it's the way people look and laugh, and run up the steps of omnibuses. 2. The history of men's opposition to women's emancipation is more interesting perhaps than the story of that emancipation itself. 3. Boredom is the legitimate kingdom of the philanthropic. 4. I want the concentration & the romance, & the words all glued together, fused, glowing: have no time to waste any more on prose. 5. Why are women ... so much more interesting to men than men are to women? 6. One cannot think well, love well, sleep well, if one has not dined well. 7. My own brain is to me the most unaccountable of machinery—always buzzing, humming, soaring roaring diving, and then buried in mud. And why? What's this passion for? 8. If one could be friendly with women, what a pleasure—the relationship so secret and private compared with relations with men. Why not write about it truthfully? 9. The eyes of others our prisons; their thoughts our cages. చివరిగా ఆమె తన మిత్రురాలికి రాసిన ఓ ఉత్తరంలో మగాళ్ల గురించి ఓ సలహా: 10. Look here Vita — throw over your man, and we’ll go to Hampton Court and dine on the river together and walk in the garden in the moonlight and come home late and have a bottle of wine and get tipsy, and I’ll tell you all the things I have in my head, millions, myriads — They won’t stir by day, only by dark on the river. Think of that. Throw over your man, I say, and come.”

by Srinivas Vasudev



from kavi sangamam*కవి సంగమం*(Poetry ) http://ift.tt/1o7wOla

Posted by Katta

Srinivas Vasudev కవిత

త్యాగం అందమైతే అదే-- చార్లెస్ లాంబ్ Charles Lamb --------------------------------------------------------------- ఓ కవి గురించో, కవయిత్రి జీవితం గురించో మనం చాలా విన్నాం ఇక్కడ, ఐ మీన్ చదివాం కదా...కానీ ఓ కవి తన కవిత్వాన్ని, అది ఏ జాన్రా ఐనా, జీవితానికి ముడిపెట్టాల్సి వచ్చినప్పుడు ఎలా స్పందిస్తాడు? ఎలా రాస్తాడు? ఇదిగో ల్యాంబ్ ని చదివితే మనకే తెలుస్తుంది. ఔను! అతను మగాడూ, అందమైనవాడు. శారీరకంగానే కాదు మానసికంగా కూడా. మనోజ్ఞంగానూ, మనోహరంగానూ రాస్తానని తెల్సుకున్నప్నట్నుంచీ రాస్తూనే ఉన్నాడు. తన వాళ్ళని ఆదుకుంటూనే ఉన్నాడు. అదే ల్యాంబ్……. Charles Lamb అతను ఓ గొప్ప కవీ, రచయితా, కానీ ఇద్దరి మధ్య ఇరుక్కుపోయాడు. ఒకరు- అతని అక్క మేరీ ల్యాంబ్, రెండు అతని ప్రేయసి (ఆమె Fanny Kelly). ఫిబ్రవరి 10, 1775 న జన్మించిన ల్యాంబ్ తన జీవితంలో కొన్నే రచనలు చేసాడు, ఆ రచనల్లో హ్యూమర్ నీ, ట్రాజెడీనీ మిళితం చేసి మరీ రాసాడు. వాటిల్లో ప్రముఖంగా చెప్పుకోదగ్గవి Essays of Elia, Tales from Shakespeare. ఇవి ప్రపంచానికి తెల్సినవే. ముఖ్యంగా పిల్లల సాహిత్యానికి ఈయన ఆద్యుడు. అది ల్యాంబ్ కి పిల్లలంటే, ప్రేమంటే ఉన్న ప్రేమ గాఢతకి నిదర్శనం. మనకీ ఈ గాఢత ఉంటుంది కానీ అది మనం వ్యక్తపర్చలేకపోయాం--ల్యాంబ్ చెప్పగలిగాడు. తనకున్న కొద్దిపాటి నత్తి వల్ల తన పద్యాలని తను చదవలేకపోయాడుకానీ, ఆయన రాసిన పద్యాలు ప్రపంచ సాహిత్య స్థాయికి తగ్గవనే విషయం అతనికీ తెల్సు. జీవితంలో ఎదుగుతున్నప్పుడల్లా ఏదో ఒక దెబ్బ తగుల్తూనే ఉంది ల్యాంబ్ కి. మనందరిలాగనే... మొదట్నుంచీ ఓ రకమైన ఉన్మాదానికి లోనైన మేరీ ల్యాంబ్ అంటె చార్లెస్ కి అక్క, ఓ రోజు అదె ఉన్మాద స్థితిలో తన తల్లినే వంటగదిలోని కత్తితో పొడిచేయటంతో ఆమె మరణిస్తుంది. దాంతో మేరీనీ అరెస్ట్ చేసి కోర్టులో ప్రవేశపెట్టి, విచారించి ఆమెకి ఆజన్మ కారాగార శిక్ష విధిస్తారు. శిక్ష ప్రకారం ఆమె ఓ మానసిక (రోగ) వైద్యశాలలో జీవితాంతం గడపాలనీ నిర్ణయిస్తారు. కానీ చార్లెస్ తన ప్రాబల్యంతో ఆమె మానసిన వ్యాధిగ్రస్తురాలే ఐనా ఆమెని తను ఆజన్మాంతం చూసుకుంటునాననీ ఆమె వల్ల సమాజానికి ఎటువంటి ఇబ్బందీ రాకుండా సహాయపడ్తాననీ రాతపూర్వకంగా మాటిచ్చి ఆమెని తన ఇంటికి తెచ్చుకుంటాడు. అప్పట్నుంచీ అతను మరణించే వరకూ ఆమెనే అలానే చూసుకున్నాడు కూడా....ఓ ప్రముఖ కవీ, రచయితా ల్యాంబ్! 44 ఏళ్ళ వయసులో ల్యాంబ్ ఫ్యానీ కెల్లి తో ప్రేమలొ పీకల్లోతు ప్రేమలో పడ్తాడు. ఇద్దరికీ ఇష్టమే కానీ ఆమె ఓ షరతు విధిస్తుంది. 'నేను కావాలా, నీకు మీ అక్క కావాలా, నేను కూడా మీ అమ్మ లాగా ఓ అర్ధరాత్రి మీ అక్క చేతిలో కత్తిపోటుకి గురై చనిపోలెను, సో ఆమెని మళ్ళి అసైలమ్ లో దింపేయ్, మనం పెళ్ళి చేసుకుందాం లేదంటే నన్ను పూర్తిగా మర్చిపో" అని. దానికి ల్యాంబ్ దగ్గరున్న రెండు పరిష్కారాల్లో తనకి మేరీనే ముఖ్యమనుకున్నాడు. తన ప్రేయసికి మరెవరైనా దొరకొచ్చు, కానీ తన అక్కలాంటి వ్యక్తిని మరెవ్వరూ చూసుకోరు కాబట్టి ఇద్దరిలో తన అక్కనే ఎంచుకుని తన "ప్రేమ" ని వదులుకున్నాడు ల్యాంబ్..మన చార్లెస్ ల్యాంబ్! తను ఆజన్మాంతం బ్రహ్మచారిగానే ఉండిపోయాడు. ఇలాంటి సంఘటనలు మన దేశంలో మాములుగానే తోస్తాయి. ఇలాంటి త్యాగాలు మనకి మాములేగా ఇవేమీ కొత్తకాదు అని మనం అనుకుంటాం కానీ విదేశీ చరిత్రలోనూ మానవసంబంధాలు ఎప్పుడూ "మాములే". త్యాగానికి సిధ్ధపడాలేకానీ!! ఐనా మానవసంబంధాలకి దేశ,కాల, మాన పరిస్థితులు ఓ లెఖ్ఖకాదని మరోసారి ఋజువయింది.అదే సాహితీవేత్తలకి కావల్సింది కదా? మేరీ ల్యాంబ్ తో కల్సి ఆమె సృజనాత్మకతనీ వాడుకుంటూ ఆమెకీ ఓ వ్యాపకం కల్పిస్తూ ఓ గొప్ప పని మొదలుపెట్టాడు ల్యాంబ్. షేక్స్‌‌పియర్ రాసిన నాటకాలని పిల్లలకి అర్ధమయ్యెలా "Tales of Shakespeare," అనే శీర్షికతో దాదాపు ఇరవై కథలవరకూ అనువదించి, ప్రపంచానికి ఇచ్చారు ల్యాంబ్స్ ఇద్దరూ. కవిత రాసినా, కథ రాసినా, నవల రాసీనా పిల్లలని దృష్టిలో పెట్టుకునే రాసాడు చార్లెస్ ల్యాంబ్. ఇది అతనికి పిల్లలంటే ఎంత మక్కువో తెలిపే ఓ అంశం. ఐనా పిల్లల్ని ప్రేమించే మనసున్నవాడు ఎవర్నైనా ప్రేమించగలడులెండీ. Blank Verse (1798), అని ఓ కవితా సంకలనం వెలువరించినా The Adventures of Ulysses (1808) అని ఓ నవల రాసినా ఇలా అన్నింట్లోనూ పిల్లల సాహిత్యప్రధానంగా సాగిన ల్యాంబ్ రచనా వ్యాసంగానికి అతన్ బతికుండగానే ప్రపంచం నీరాజనాలర్పించింది. తనకోమంటూ అతను రాసుకున్న ఏకైక వ్యాససంకలనం On the Tragedies of Shakespeare (1811) లో మాత్రం తను చెప్పదల్చుకున్న విషయాన్ని సూటిగా చెప్పే ప్రయత్నం చేశాడు ల్యాంబ్. జీవితంలో పేదరికం నుంచీ కట్టుబాట్లనుంచీ బయటపడీ చివరి రోజుల్లో అక్కతో సహా విలాసవంతమైన జీవితాన్నే అనుభవించిన ల్యాంబ్ ఓ రోజు హఠాత్తుగా తన ఇంటికి తిరిగివస్తూ రోడ్డుపై పడి ముఖంపై తగిలిన గాయం ఇన్ఫెక్షన్ గా మారటంతో ఆ గాయంతోనే మరణిస్తాడు. (అప్పట్లో యాంటి బయాటిక్స్ లేకపోవటంతో చిన్న గాయాలకే తగిలిన ఇన్ఫెక్షన్ కి మందు లేకపోవటం ప్రతీదీ ఓ ప్రాణాంతక వ్యాధే). అతని మరణం తర్వాత కొన్నాళ్లకే మరణించిన మేరీనీ అతని సమాధి పక్కనే పూడ్చటం ఆంగ్ల సాహిత్యంలో చెప్పుకోదగ్గ కుటుంబ పాశానికి సంబంధించిన సంఘటనల్లోఒకటి. చివరిగా ల్యాంబ్ రాసిన అతని కవితలన్నింటిల్లోకి ఇదే నాకు నచ్చిన కవిత. ఓ కవి హృదయం ఆక్రోశంతో రగిలిపోయినప్పుడు ఇలా రాస్తాడేమో.. అంతే కాదు బహుశా ల్యాంబ్ ఇది తనకోసం తను రాసుకున్న కవితనుకుంటా...... The Old Familiar Faces By Charles Lamb I have had playmates, I have had companions, In my days of childhood, in my joyful school-days, All, all are gone, the old familiar faces. I have been laughing, I have been carousing, Drinking late, sitting late, with my bosom cronies, All, all are gone, the old familiar faces. I loved a love once, fairest among women; Closed are her doors on me, I must not see her — All, all are gone, the old familiar faces. I have a friend, a kinder friend has no man; Like an ingrate, I left my friend abruptly; Left him, to muse on the old familiar faces. Ghost-like, I paced round the haunts of my childhood. Earth seemed a desert I was bound to traverse, Seeking to find the old familiar faces. Friend of my bosom, thou more than a brother, Why wert not thou born in my father's dwelling? So might we talk of the old familiar faces — How some they have died, and some they have left me, And some are taken from me; all are departed; All, all are gone, the old familiar faces.

by Srinivas Vasudev



from kavi sangamam*కవి సంగమం*(Poetry ) http://ift.tt/1gpPWf0

Posted by Katta

Srinivas Vasudev కవిత

మాయా యాంజిలౌ—ఓ వేశ్యా కవయిత్రి జీవిత కథల పుస్తకం! ------------------------------------------------------------------ ఏ జీవితమూ వడ్డించిన విస్తరి కాదు--ముఖ్యంగా సాహిత్యంలో మనకి కనిపించే చాలామంది కవుల్లో! వారి జీవితాల్లో. ఇది చదివితే మన జీవితాలు ఎంత అందంగా ఉన్నాయో, మనం ఎలాంటి కంఫోర్ట్ జోన్ లో కూర్చుని జీవిస్తున్నామే అనిపిస్తుంది. యాభై అరవై ఏళ్ల కిందటి వరకూ! ఔనూ ఇప్పటికీనూ. ఈనెల అంటే ఏప్రిల్ 2 నే తన86 జన్మదినం జరుపుకున్న ఈమె ఈ వయసులో ఇప్పటికీ ఉత్సాహంగా కవిత్వం రాస్తున్న అమెరికన్ కవయిత్రి, రచయిత్రీ, జర్నలిస్ట్, గాయనీ, ఇలా రాసుకుంటూ పోతే ఈ లిస్ట్ చాలా పెద్దదే! ఆమే మాయా యాంజిలౌ Maya Angelou. ఎనిమిదేళ్ళ వయసులోనే తన తల్లి బాయ్‌‌ఫ్రెండ్ చేతిలో ఘోరమైన రీతిలో అత్యాచారానికి గురైన మాయా ఆ తర్వాత దాదాపు ఐదేళ్ల పాటు మాట్లాడలేదు. ఆమెని మానభంగం చేసిన వ్యక్తిని ఆమె మేనమామలే హత్యచేసారని తెల్సి తను మూగవోయింది. ఆ హత్య గురించి ఆమె మాటల్లోనే " నేనింకెప్పుడూ మాట్లాడదల్చుకోలేదు. నేను చెప్పటం వల్లనేగా మా వాళ్ళు ఆ అబ్బాయిని చంపేసారు. ఇక నేనెప్పుడు నా నోరు విప్పను. బహుశా నేనే అతన్ని చంపేసానేమో, ఇక నేనేం మాట్లాడినా అది ఎవర్నోఒకర్ని చంపుతుందేమో!" అని రాసుకుంది మాయా. మీకు తెల్సా ఈమె తన ఎనభైఆరేళ్ళ జీవితంలొ ఇప్పటికి ఏడు ఆత్మకథలు రాసుకుంది. నాకు తెల్సి మరే సెలబ్రటీ ఇన్ని ఆత్మకథలు రాసుకోలేదేమొ! రికార్డులకోసం కోసం ఇప్పుడు జాలంలో ప్రయత్నించలేను కానీ ఈ సంఖ్యే నన్నూ, మనల్నందర్నీ అబ్బురపర్చే విషయం. ఇన్ని ఆత్మకథల్లో మనం నేర్చుకోవాల్సిందీ చదవాల్సిందీ ఏమైనా ఉందా అని మీరు అడిగితే చెప్పటానికే ఇదంతా...... దాదాపు అన్ని నల్లజాతీయుల కుటుంబాల లాగనే ఈమె కూడా అన్నం మెతుకుకోసం మొహమూ నాలుకా వాచి చివరికి మనసూ వాచి ఆ వాచిన మనసుతోనే అన్ని రకాల ఉద్యొగాలకీ సిధ్ధపడింది. అలా ఆమె చేసిన ఉద్యోగాల్లో చెప్పుకోదగ్గవి- వేశ్యా గృహపు కార్యనిర్వహాణాధికారిగా, వేశ్యగా--ఔనూ వేశ్యగానే-- నైట్ క్లబ్ డ్యాన్సర్ గా, నృత్య రూపకంలో నర్తకిగా, నటిగా, ఇలా చాలా ఉద్యోగాలు చేసిన మాయా తన జీవితంలో ముగ్గురి భర్తలని తన ఒడిలోకి లాక్కునే ప్రయత్నం చేసినా అవేమీ ఫలించలేదు. ముగ్గురికీ ఆమె విడాకులిచ్చేసింది. క్లబ్ డ్యాన్సర్ గానే ఆమె 'ది పర్పిల్ ఆనియన్' లో నాట్యం చేస్తున్నప్పుడు ఆమె కి పరిచయమైన వాళ్లలో టోష్ ఏంజెల్స్ ఒకడు. అతనితో కల్సి ఆమె మరిన్ని ప్రయోగాలు చేసి చివరిగా కాలిప్సో డాన్సర్ గా సెటిలయింది. డ్యాన్సర్ గా చాలా ప్రదర్శనలిచ్చాక దాన్నీ విరమించుకుంది. 1959 లో నవలా కారుడు James O. Killens ని కల్సాక ఆమె తన జీవితాన్ని మరో దిశలోకి ప్రయత్నం చేసింది. ఆమె కూడా నవలలు రాయటం ప్రారంభించి ఆ ప్రక్రీయలోనూ విజయం సాధించింది. 1970 లో ఓప్రా విన్ఫ్రే ని కల్సాక ఇద్దరూ మంచి మిత్రులయ్యారు. మళ్ళీ పెళ్ళీ, du Feu తో విడాకులూ...1981 లో. అదే ఎడాది ఆమెకి Wake Forest University లో లెక్చరర్ గా ఉద్యోగం. అమెరికా ప్రెసిడెంట్ ప్రమాణ స్వీకారోత్సవం. ఇంతవరకూ జరగని ఓ అద్భుతం. అమెరిన్ ప్రెసిడెంట్ ప్రమాణస్వీకారోత్సవపు సభలో ఓ కవయిత్రి తన కవితని వినిపించటం--అదీ ఓ నల్ల జాతీయురాలు. ఆమెని ఆహ్వానించాడు బిల్ క్లింటన్. ఆమె తన కవిత "On the Pulse of Morning" చదివి ఓ రికార్డేండంటే చెప్పింది. 1961 తర్వాత జాన్ ఎఫ్ కెన్నడీ ప్రమాణ స్వీకారోత్సవు సభలో రాబర్ట్ ఫ్రాస్ట్ చదవమే మనకు తెల్సి మొదటిది. తర్వాతే ఈమెనె. ఐనా బస్ కండక్టర్ గా చేసిన ఈమెకి ఇవన్నీ ఓ పెద్ద లెఖ్ఖనా అని పెదవి విరిచే పనిలో పడకండీ..ఇంకా ఉంది. ఔను మనం ఇన్ని విషయాలని ఓ స్త్రీ జీవితంలో ఉన్నాయా అని తెల్సుకోడానికే ఇంత భయపడితే మరి ఆమె వాటిని భరిస్తూ ఎంత ఆలోచించి ఉండాలి. మరి ఆమె కోసం ఓ మాట చదవటం పెద్ద టైమ్ వేస్ట్ కాదేమొ కదా! బారక్ ఒబామా అమెరికా ప్రెసిడెంట్ అయ్యాక ఆమె ఇలా అంది "We are growing up beyond the idiocies of racism and sexism". మరి ఆమెని ఈ ప్రపంచం ఆమె తన గతాన్నంతటినీ వదిలేసి ఆమెకిచ్చిన అవార్డ్స్ నీ రివార్డ్స్ నీ చూద్దామా? అన్నింటినీ చెప్పే టైమ్ నాదగ్గరైతే లేదు కానీ ఓ మాట చెప్పి ముగిస్తాను. ప్రపంచంలోని ముఖ్యమైన సంస్థలన్నీ ఆమెని గౌరవించి తమ అస్థిత్వాన్ని చాటుకుని తమకి తామే గౌరవాన్ని ఆపాదించుకున్నాయి. ఆమెకి ముప్పైకి పైగా గౌరవ డాక్టరేట్స్ ఇవ్వబడ్డాయి. ముప్పై!!!!! ఇక మిగతా వాటి గురించి మీరు అడుగుతారని నేననుకోను. చివరిగా ఇది వినండి. గతేడాది సౌతాఫ్రికా మానవాతాది, మాజీ అధ్యక్షుడూ నెల్సన్ మండేలా మరణించినప్పుడు ఆమె రాసిన తన చివరి కవిత "His Day is Done" ఆమె మాటల్లోనె... http://ift.tt/1nNRUVI ఆమె గురించి ఒక్క మాటే నేను చెప్పగలనేమొ.. ఇలా... ఆమె రాసిన కవితల్ని అన్నింటినీ చదివే వయసు నాకు దేవుడిస్తే ఎంత బావుండేది. ఐనా ఆమె గురించిన ఈ వాక్యం చెప్పకుండా ఈ వ్యాసాన్ని ముగించను. “She did not find the process cathartic; rather, she has found relief in "telling the truth" ఇన్ని చెప్పి ఆమె రాసిన ఒక్క కవితనీ మాకు ఇవ్వరా అని మీరడిగితే ఇదిగో ఇదే నా జవాబు: “స్వేచ్చ పిట్ట గాలి వీపునెక్కి ఎగురుతూనే ఉంటుంది కిందకు తనను తాను దింపుకుంటూ గాలినెదిరిస్తూ సూర్య కిరణాల నారింజ రంగుల్లో తన రెక్కల్ని ముంచుకుంటూ ఆకాశం నాదేనంటూంది.....” అని ఆమె రాసిన ఈ కవితని మీరే చదవండి. మీరే అనువదించండి. I Know Why The Caged Bird Sings -------------------------------------------- The free bird leaps on the back of the wind and floats downstream till the current ends and dips his wings in the orange sun rays and dares to claim the sky. But a bird that stalks down his narrow cage can seldom see through his bars of rage his wings are clipped and his feet are tied so he opens his throat to sing. The caged bird sings with fearful trill of the things unknown but longed for still and his tune is heard on the distant hill for the caged bird sings of freedom The free bird thinks of another breeze and the trade winds soft through the sighing trees and the fat worms waiting on a dawn-bright lawn and he names the sky his own. But a caged bird stands on the grave of dreams his shadow shouts on a nightmare scream his wings are clipped and his feet are tied so he opens his throat to sing The caged bird sings with a fearful trill of things unknown but longed for still and his tune is heard on the distant hill for the caged bird sings of freedom. ---------------Maya Angelou

by Srinivas Vasudev



from kavi sangamam*కవి సంగమం*(Poetry ) http://ift.tt/1nNRUVL

Posted by Katta

Srinivas Vasudev కవిత

త్రిశూలమూ అగ్నిపర్వతమే!// వాసుదేవ్// --------------------------------------- క్షమించేసేయ్ రామా! నా అన్నదమ్ముల్నీ, అక్క చెల్లెళ్లన్ని క్షమించేసేయ్ అజ్ఞానపు మాటల అస్పష్ట నినాదాల్నీ ఆవేశపూరిత అసందర్భపు ప్రేలాపల్నీ క్షమించేసేయ్! కాశ్మీరీ పండింటింట్లో భర్తముందే బట్టలూడదీయబడి మానాన్ని కాపాడుకోవాల్సిన చీరతోనే ప్రాణాన్ని తీసుకున్న అక్కలెందరో........ క్షమించేసేయ్ రామా! ముష్కరుల్ని వారి పాపానికి వారినొదిలేయ్ అక్కడప్పుడు పారింది సింధూరపు ఎర్ర రక్తమే కాళ్ల పారాణినీ ఎండనివ్వలేదు వారెవ్వరూ మత మౌఢ్య సం'గతు' ల్తో గతి తప్పిన వారినీ... దమ్ములేక జమ్మూలో తల్లి వక్షాన్నే కోసుకునే వీరులందరూ పరాయిదేశపు పచ్చ జెండానెగరేసుకునే వారినీ... క్షమించేసేయ్ రామా! క్షమించేసేయ్ వారిపాపం వారిని 'హరిం'చకమానదు హరీ! హరీ! వీరికెవ్వరు నిజాలు చెప్తారు ఇదిగో ఇలా జ్వరప్రేలాపనలోనో వావివరసలు మర్చి చలించినప్పుడో వారించలేకనేగా భాస్వరపు వర్షంలో పశ్మిమాసియాని తుడిచిపారేసావు ---ఇప్పుడక్కడ ఓ మొక్కా మొలవదూ ఓ అక్కా చీర కట్టదు మరే బంధపు మొలకా మొలకెత్తదు క్షమించేసేయ్! రామా! నా భ్రాతులందరూ విజ్ఞులే! సత్యం చిరునామాకై వెతుకుతారు నీ దగ్గరకు రాకామానరు. ఆ త్రిశూలాగ్నిలో వారు పునీతమవుతారు త్రిశూలమంటే వీరికెరుకనా? సత్యం-శివం-సుందరమేగా ఆ మూడు మూర్తులూనూ ప్రేమించేది, లాలించేది, దేవుణ్ణి సత్యంగా చూపించేది త్రిశూలమే.... అదే మనిషి అదే దైవమూనూ నిజమే దైవమైనప్పుడు మూర్ఖత్వపు శృంఖలాలనుంచి విముక్తెప్పుడో! ఎప్పుడో!

by Srinivas Vasudev



from kavi sangamam*కవి సంగమం*(Poetry ) http://ift.tt/1jFOHoA

Posted by Katta

Srinivas Vasudev కవిత

"మిస్టీరియస్ మరణమే కవితా వస్తువు" కవిత్వం రాయని వారికీ, కవులకీ తేడా ఏంటని అడిగితే 'కవిత్వం రాయటమే' అని మీరు నాటీగా జవాబు చెప్తారు. కానీ అదికాకుండా ఇంకా ఏవైనా కారణాలుంటాయా? ప్రలోభాలకీ, ఆకర్షణలకీ అతీతంగా ఉండగలగటమో, ఎక్కడికెళ్తే అక్కడ ఏదైనా వస్తువు దొంగతనం చెయ్యాలనో, స్వలింగ సంపర్కలుగా తయారవ్వటమో లేదంటే తరచూ ఆత్మహత్య చేసుకోవాలనే విపరీతవైఖరీ లాంటివాటికి కవులో, కవుల్లాంటివారో అతీతంతా ఉండాలా? సాధారణ వ్యక్తులు కవుల్నించీ ఏదైనా ప్రత్యేకత ఆశిస్తారా? అలాంటివేమీ ఉండాల్సిన అవసరంలేదనే అనిపిస్తుంది కొంతమంది కవుల్నీ, కవయిత్రుల జీవితాన్ని చదివితే. ఇరవై ఏళ్లకే 46 నిద్రమాత్రలు మింగి ఆత్మహత్యకు పాల్పడి ఎలాగోలా బయటపడినా ముప్పై ఏళ్ళకి మళ్ళీ మరోసారి --జీవితంలో చివరిసారిగా-- ఆత్మహత్య చేసుకుని మరణించిన ప్రముఖ అమెరికన్ కవయిత్రి Sylvia Plath (1932–1963). Academic, Poet, Author, Editor. ఎవరూ, ఈమేనా ఇవన్నీ అని ఆశ్చర్యపోకండి. ఈ బహుముఖ ప్రజ్ఞాశాలి ఇంకొన్నాళ్ళు బతికుంటే ఈ రోజు అమెరికన్ సాహిత్యంలొ మరెవ్వరీ రచనలూ చదివేవారు కాదు అంటారు. అక్టోబర్ 27, 1932 లో అమెరికాలోని మెసాచ్యుసెట్స్‌‌లో జన్మించిన సిల్వియా ప్లాత్ చిన్నప్ట్నుంచే రాసేది. ఆమె రచనలు వెనువెంటనే ప్రాచుర్యం పొంది పధ్ధెనిమిదేళ్లకే ఆమెకి కేంబ్రిడ్జ్ విశ్వవిద్యాలయం స్కాలర్‌‌షిప్ లభించటంతో స్మిత్ కాలేజీలో విద్యాభ్యాసం కోసం వెళ్లాల్సివచ్చింది. అక్కడే ప్రముఖ ఆంగ్ల కవి Ted Hughes ని ప్రేమించి పెళ్లాడినా ఆమె వైవాహిక జీవితం పూర్తి ఒడిదుడుకులతోనే సాగి అర్ధాంతరంగానే ముగిసింది. ఇద్దరు పిల్లలకు జన్మనిచ్చినా విడాకులు తప్పలేదు. 1960 లో ఆమె తన మొదటి కవితాసంపుటి "The Colossus" ని ప్రచురించుకుంది. సిల్వియా ప్లాత్ తన సాహితీప్రస్థానంలో కేవలం ఒక్కటంటే ఒక్కటే నవల రాయటం జరిగింది "The Bell Jar" అన్న పేరుతో. ఆమెకి ఆ నవల అమితమైన పేరు ప్రఖ్యాతులు సంపాదించిపెట్టింది. ఎప్పుడూ ఆత్మహత్యోన్ముఖురాలైన సిల్వియాకు భర్త టెడ్ హ్యూజస్ వివాహేతర సంబంధం ఆమెని మరోసారి కృంగదీసింది. విపరీతమైన డిప్రెషన్‌‌లో ఫిబ్రవరి 11, 1963 న ఇంట్లోని గ్యాస్ ఒవెన్ ని ఉపయోగించి మరీ హృదయవిదారక పధ్ధతిలో ఆత్మహత్య చేసుకుని మరణించింది. **** ఆశ్చర్యంగా ఆమె భర్తే ఆమె రచనల్ని సేకరించి మరో సంపుటి " The Ariel" ని 1965 లో ప్రచురించాడు. మరణానంతరంగా 1982 లో ఆమె కవిత్వానికి పులిట్జర్ ప్రైజ్ దక్కింది. సిల్వియా కేవలం ముప్పైఏళ్లకే తనువు చాలించినా ఆమె బ్రతికుండగానూ, మరణానంతరమూ పేరు ప్రఖ్యాతులు సంపాదించుకున్న ఏకైక అమెరికన్ కవయిత్రి. చాలావరకూ ఆత్మకథ అనబడే ఆమె ఏకైక నవల "The Bell Jar" ఆమె మానసిక ఒత్తిళ్లలో రాసినదే. మరణం గురించీ, ఆత్మహత్య గురించిన ప్రస్తావన ఈమె కవితల్లో తరచుగా విన్పట్టం ప్రత్యేకంగా చెప్పుకోవాల్సిన విషయం. ఐతె కవితా వస్తువును ట్రీట్ చేసిన విధానం ఆమెని ముందువరుస కవయిత్రుల్లో నిలబెడుతుందనడంలో అతిశయోక్తి లేదు. మరణం సిల్వియాకి ఓ స్వీయభావావరోధం (obsession). మరణాన్ని అన్ని రకాల కోణాల్లోంచి విశ్లేషించి, ధ్యానించి, పరిశీలించి మనకందిస్తుంది. బహుశా మరే ఇతర కవుల కవిత్వంలోనూ ఇంతగా ఒకే వస్తువుని ఆదరించిన దాఖలా కన్పడదు. ఆమె రాసిన కవితలన్నీ ప్రాచుర్యం పొందినవే. వాటిల్లో ఇదొకటి. ఈ కవితకి ముందు ఓ నోట్ లా ఇచ్చిన వివరణ ఆమెకి కవిత్వంపై ఉన్న మమకారాన్ని చెప్పకనే చెప్తుంది. All the Dead Dears by Sylvia Plath In the Archæological Museum in Cambridge is a stone coffin of the fourth century A.D. containing the skeletons of a woman, a mouse and a shrew. The ankle-bone of the woman has been slightly gnawed. Rigged poker -stiff on her back With a granite grin This antique museum-cased lady Lies, companioned by the gimcrack Relics of a mouse and a shrew That battened for a day on her ankle-bone. These three, unmasked now, bear Dry witness To the gross eating game We'd wink at if we didn't hear Stars grinding, crumb by crumb, Our own grist down to its bony face. How they grip us through think and thick, These barnacle dead! This lady here's no kin Of mine, yet kin she is: she'll suck Blood and whistle my narrow clean To prove it. As I think now of her hand, From the mercury-backed glass Mother, grandmother, greatgrandmother Reach hag hands to haul me in, And an image looms under the fishpond surface Where the daft father went down With orange duck-feet winnowing this hair --- All the long gone darlings: They Get back, though, soon, Soon: be it by wakes, weddings, Childbirths or a family barbecue: Any touch, taste, tang's Fit for those outlaws to ride home on, And to sanctuary: usurping the armchair Between tick And tack of the clock, until we go, Each skulled-and-crossboned Gulliver Riddled with ghosts, to lie Deadlocked with them, taking roots as cradles rock.

by Srinivas Vasudev



from kavi sangamam*కవి సంగమం*(Poetry ) http://ift.tt/1hUr9PZ

Posted by Katta

Srinivas Vasudev కవిత

యాభైఆరేళ్ల అమెరికన్ తపస్వీ, మౌనీ, ఎమిలీ డికిన్సన్ Emily Dickinson (December 10, 1830 – May 15, 1886). ఓ ప్రత్యేక ఫిలాసఫీతో జీవితాన్నీ, కవిత్వాన్నీ నడుపుకున్న యువతి. ఎవర్నీ లెఖ్ఖచేయని మనస్త్వత్వం, ఎప్పుడూ తెల్లబట్టలే వేసుకుని స్వచ్చతనీ, నిజాయితినీ వెదుక్కుంటాననే మొండితనం, ఇంటికొచ్చినవాళ్లని పలకరించకూండా తన గదికే పరిమితమై, తనలోపలికే తనుచూసుకుంటూ తనని తనే కవితా వాక్యాలద్వారా పైకి వ్యక్తపర్చుకునే ప్రయత్నమే ఎమిలీ డికిన్సన్. తను రాసిన సుమారు 1800 కవితల్లో కేవలం ఎనిమిది మాత్రమే ఆమె బతికుండగానే ప్రచురణకి నోచుకున్నాయంటే ఆమెకి పబ్లిషింగ్ పైనానూ, పబ్లిసిటీ పైనా ఆమె ధృడమైన అభిప్రాయాలు సుస్పష్టం. "ప్రచురణా? అది ఓ వ్యక్తి శీలం వేలంపాట కదా?" అని ఓ కవితే రాసుకుంది అప్పట్లో (1850) (Publication – is the Auction, "Publication – is the Auction Of the Mind of Man" ). ఆమె ప్రతీ రచనలోనూ ఓ పదునైన మెసేజ్ ని చాలా అలతి పదాల్లో అందిస్తూ రాసుకుంటూ వచ్చింది. కానీ ఆమె కవితల్లో మనందరికీ నచ్చేదీ, నచ్చి చదివించేదీ ఒక్కటే-- రాతల్లో ఈజ్! సుత్తిలేకుండా సూటిగా చెప్పదల్చుకున్నది చెప్పటం. అనవసరపు మాట ఒక్కటీ ఉండదు. అదెలా సాధ్యమో తెల్సుకోవాలంటే ఆమె కవితలన్నింటీనీ చదవాల్సిందే! కనీసం కొన్నైనా! ఆంగ్ల సాహిత్యంలోనే కాదు ప్రపంచపు చాలా భాషల్లో, చాలా కవితల్లో--మన తెలుగు కవితల్లో కూడా-- ఇంకా సాధించాల్సింది ఇదే. మాట విరుపు! వాక్యాన్ని ఎక్కడ ఆపాలి అన్న విజ్ఞత!! నిజమే, ఈ రోజు వచన కవిత్వంలో రకరకాలైన ప్రయోగాలు జరుగుతున్నయి. రకరకాలుగా రాస్తూ ఇదెందుకు కవిత్వం కాదనే స్థాయికి కొంతమంది "కవులు" బయల్దేరారు. ఆఖరికి వీరికందరికీ ఎమిలీ ఓ బలమైన జవాబు కాగలదు, ఆమె కవిత్వాన్ని చదవగలిగితే, ఆమె స్పెక్టకల్ నుంచే చూడగలిగితే కవిత్వ తత్వం అర్ధమయితే మనందరి శైలీ బహుశా మారిపోతుందేమేనన్న భయమూ నాకు లేకపోలేదు. ఆశ కూడా ఉందన్న విషయం మీకు తెలిసిందే. ఆమె రాసిన చాలా కవితల్లో ప్రాముఖ్యత సాధించిన కవిత " స్నేక్". అయ్యో అది "ది స్నేక్" కాదు. చెప్పానుకదా ఆమె అనవసరంగ ఒక్క పదమూ వాడడు. ఇంటికొచ్చినవాళ్లల్లొ తనకి తెలీని వాళ్లని పలకరించటమే అనవసరం అనుకునే ఆమె తన కవితకి శీర్షికకి "స్నేక్" కి ముందు "ది " అని కూడా రాయదల్చుకోలేదు. ఆమె అమెరికన్ ఆంగ్ల సాహిత్యంలో ప్రముఖ కవయిత్రి ఎమిలీ డికిన్సన్! భేషజాల్లేకుండా రాసే కవ్వెవ్వడు ఈ ప్రపంచంలో.. ఈ రోజుల్లో! విషయాన్ని సూటిగా చెప్పే దమ్మున్న కవెవ్వడు ఈ వచనకవిత్వ రోజుల్లో! ఇదిగో ఈమె ఒక్కర్తే నాక్కనడుపుతోంది. మీకూ నచ్చొచ్చు. చదివి చూడండి. తన వ్యక్తిత్వాన్ని తన కవిత్వంలో ఇంత బలంగా చెప్పగలిగిన కవయిత్రి ఈమె మాత్రమే..నాకింకెవరూ తెలీదు! మీకు తెలిస్తే చెప్పండి ఇక్కడె… ఆమె రాసిన పద్దెనిమిది వందల కవితల్లోకి ఆణిముత్యంలాంటి "స్నేక్" కవితని చదువుదామా? Snake ------- A narrow fellow in the grass Occasionally rides; You may have met him, -did you not? His notice sudden is. The grass divides as with a comb, A spotted shaft is seen; And then it closes at your feet And opens further on. He likes a boggy acre, A floor too cool for corn. Yet when a child, and barefoot, I more than once, at morn, Have passed, I thought, a whip-lash Unbraiding in the sun, - When, stooping to secure it, It wrinkled, and was gone. Several of nature's people I know, and they know me; I feel for them a transport Of cordiality; But never met this fellow, Attended or alone, Without a tighter breathing, And zero at the bone. Translation isn’t my cup of tea. One needs to read this poem in original and enjoy. Nevertheless, we welcome its translation by anyone of you. ===Vasudev

by Srinivas Vasudev



from kavi sangamam*కవి సంగమం*(Poetry ) http://ift.tt/1lS0anr

Posted by Katta

Srinivas Vasudev కవిత

ఈ వారం వింగ్డ్ వర్డ్ ని Jayashree Naidu గారు ప్రెజెంట్ చేస్తున్నారు. జీవితం నిస్సారం అనే సత్యాన్ని కవయిత్రి కమలాదాస్ ఓ కవిత ద్వారా ప్రపంచానికి తెలియజేసే పనే ఈ కవిత Dance of Eunuchs. ఆమె కవితల్లో చాలా పాప్యులర్ ఐన కవిత ఇది. జీవితపు నిస్సారానికి శారీరక నిస్తేజానికీ పెద్ద తేడాలేదని చెప్పే కవిత. ఆ విషయం చెప్పటానికి ఆమె హిజ్రాలని కవితా వస్తువుగా వాడి ఓ గొప్ప కవితని ప్రపంచానికందించారు. ఆ కవిత గురించి జయశ్రీ నాయుడు గారు ఏమంటున్నారో చూద్దాం. అలానే ఆ కవితనీ... 1984 లొ మొట్ట మొదటగా ఒక భారతీయ కవయిత్రి నోబెల్ సాహిత్య పురస్కారానికి నామినేట్ చెయ్యబడింది. ఒక విస్తృత సాహితీ పయనాన్ని, జీవితానుభవాల్నీ కథలూ కవితలుగా వ్యక్తీకరించి భారతీయ ఆంగ్ల సాహిత్యాన్ని సుసంపన్నం చేసింది. ఆమెనే కేరళలోని త్రిస్సూర్ లో పుట్టి డెబ్భై అయిదేళ్ళ పూర్ణ జీవితానుభవాల్ని విస్తృత సహిత్య అంశాలుగా వెలువరించిన మళయాళ కథా రచయిత్రి, ఆంగ్ల కవయిత్రి కమలా దాస్. కథల్లోనూ కవితల్లోనూ సామాజిక వర్గంగా స్త్రీలకు ఎదురయ్యే శారీరిక మానసిక భావ సంఘర్షణలు అతి సహజంగా వెలువరించిన ఆమె రచనలకు అప్పటి పాఠక లోకం కొంత ఉలిక్కి పడినా సంబాళించుకుని ఆమె అభివ్యక్తిని అభినందించింది. టైం మాగజైన్ చేత "ఆధునిక ఆంగ్ల భారతీయ కవిత్వానికి మాతృ"సమానురాలిగా (mother of modern English Indian Poetry) ఆమె రచనల్లో The Dance of The Eunuchs అన్నది ఒక విభిన్నమైన రచన. కవిత ఆసాంతం ఒక పాటలా సాగి పోతుంది. మండుటెండలో ఆ నపుంసకులు చేసే నృత్యం లో వారి అలంకరణలోని ధగ ధగలూ, తలలోని పూల సుగంధాలూ, పెదవుల మీద మెరిసే నవ్వులున్నా, వాటి వెనుక వారి విషాద నైరశ్యపు జీవితపు లోతుల్ని కూడా స్పష్టంగా వర్ణిస్తుంది కవయిత్రి....... The Dance of the Eunuchs ------------------------------------ It was hot, so hot, before the eunuchs came To dance, wide skirts going round and round, cymbals Richly clashing, and anklets jingling, jingling Jingling... Beneath the fiery gulmohur, with Long braids flying, dark eyes flashing, they danced and They dance, oh, they danced till they bled... There were green Tattoos on their cheeks, jasmines in their hair, some Were dark and some were almost fair. Their voices Were harsh, their songs melancholy; they sang of Lovers dying and or children left unborn.... Some beat their drums; others beat their sorry breasts And wailed, and writhed in vacant ecstasy. They Were thin in limbs and dry; like half-burnt logs from Funeral pyres, a drought and a rottenness Were in each of them. Even the crows were so Silent on trees, and the children wide-eyed, still; All were watching these poor creatures' convulsions The sky crackled then, thunder came, and lightning And rain, a meagre rain that smelt of dust in Attics and the urine of lizards and mice.... [From Summer in Calcutta]

by Srinivas Vasudev



from kavi sangamam*కవి సంగమం*(Poetry ) http://ift.tt/1q8usUD

Posted by Katta

Srinivas Vasudev కవిత

SONNET 76 -------------- Why is my verse so barren of new pride? So far from variation or quick change? Why with the time do I not glance aside To new-found methods and to compounds strange? Why write I still all one, ever the same, And keep invention in a noted weed, That every word doth almost tell my name, Showing their birth and where they did proceed? O, know, sweet love, I always write of you, And you and love are still my argument; So all my best is dressing old words new, Spending again what is already spent: For as the sun is daily new and old, So is my love still telling what is told. జీవితంలో ప్రతి కవీ చదవాల్సిన కవిత ఇది.... చదివిన తరువాత తమని తాము అద్దంలో చూసుకుని "అయ్యో మనం కూడా ఇలానే అనుకున్నాం కదా" అని అనుకునే కవిత షేక్స్‌పియర్ లాంటివాడె ఇలా అనుకున్నాడంట....తన కవిత్వం గురించి: Why is my poetry so lacking in new ornaments, so determined in avoiding variation and change? Why don’t I, like everyone else these days, take a look at the new literary styles and weird combinations of other writers? Why do I always write the same thing, always the same, and always in the same distinctive style, so that almost every word I write tells you who wrote it, where it was born, and where it comes from? Oh, you should know, sweet love, I always write about you, and you and love are continually my subjects. So the best I can do is find new words to say the same thing, spending again what I’ve already spent: Just as the sun is new and old every day, my love for you keeps making me tell what I’ve already told. హయ్యొ, ఇక ఇలానే రాయాలా? నా కవిత్వమంతా ఇలా ఒకే తరహాలో నడవాలా? నేనింతకంటే ఎక్కువగా రాయలేనా? నేను నా వాక్యాలకి కొత్త హంగులనేర్పరచలేనా? అయ్యో, నేను వీళ్ళందరిలా ఎందుకు కొత్తగా రాయలేకపోతున్నానను? వీళ్ళలా ఎందుకు ఆలొచించలేకపోతున్నాను? ఇక నేను ఇలానే రాస్తానా? కొత్తగా రాయలేనా?" నాకు తెల్సి దాదాపు కవిత్వం రాస్తున్న ప్రతి వ్యక్తీ ఇలానే ఆలోచిస్తుంటారు కదూ? మరి షేక్స్‌‌పియరె ఇలా అనుకుంటే మనమెంత...మన కవిత్వమెంత? ఐనా ఫర్లేదు. మనం రాస్తున్నది కవిత్వమే.....దానికి షేక్స్‌పియర్ ఆమోదముద్ర అవసరం లేదు. ఈ ఫొస్ట్ ప్రదాన ఉద్దేశ్శ్యం అందరూ ఇలానే ఆలోచిస్తారనే.. జయహో కవిత్వం...జయహో కవిసంగమం

by Srinivas Vasudev



from kavi sangamam*కవి సంగమం*(Poetry ) http://ift.tt/1gyLHfr

Posted by Katta

Srinivas Vasudev కవిత

వాసుదేవ్ //యుటోపియా// -------------------------- ఇంకా అంతా అయిపోలేదేమొ ముగింపు వెతుక్కునే ఆరంభం మొదలిప్పుడె * * * ఓ హక్స్లి మళ్ళీ రాస్తాడు బాధల్లేని 'కొత్త ప్రపంచం' రక్తచారికల్లేని చరిత్రా, మానభంగాల్లేని మరో చరిత్రా మరో ఇలియెట్ ఓం శాంతి, శాంతి, శాంతిహి జపం చేస్తుంటాడు……. మరణం తన మారణాయుధాన్ని వెనక్కి తీసుకుంటుంది కాలానికి ఇక కాలం చెల్లినట్లే అని జీవితం ప్రకటిస్తుంది ఈ సారి సోక్రటీస్‌‌ని బతికించుకుందాం ప్రవక్తని మాట్లాడనిద్దాం, శిలువని దాచేద్దాం సత్యమేంటో చెప్పనిద్దాం, కనీసం ఈ సారైనా! జెస్టింగ్ పైలేట్‌‌ వ్యాసుడి అవతారమెత్తుతాడు * * * ఈ సారి ఇలా పాడుకోవచ్చు మనందరం కోరస్ గా.... గతాన్ని చెరిపేయ్, చరిత్ర రక్తచారికల్నీ తుడిచేయ్ కాలాన్ని నాశనం చేసేయ్, వయసునీ తరిమేసేయ్ జీవితమెప్పుడూ దానిపాటదే పాడుకుంటాది దాని చరణాలవే రాసుకుంటూ....దాని పల్లవుల్ని అదే కీర్తిస్తూ * * * దేవుణ్ణి శాసించే మనిషి పుడతాడు మనిషికి గుడికట్టె దేవుడూ అవతరిస్తాడు వాల్టర్ మిల్లర్ వేదవాక్యం అప్పుడైనా అర్ధమవ్వాలి 'నీకంటూ ఆత్మలేదు, నువ్వే ఓ ఆత్మ--నీకున్నదో దేహం' * * * ఇంకా ఏమీ అయిపోలేదు ఇప్పుడె మొదలు.... బ్రహ్మాండమైన మొదలిదే అసలుసిసలు యుటోపియా మొదలిదే 26.మార్చి.2014

by Srinivas Vasudev



from kavi sangamam*కవి సంగమం*(Poetry ) http://ift.tt/1fZVG8u

Posted by Katta

Srinivas Vasudev కవిత

నేను ఈ శీర్షికలో అనువాదాల గురించి రాయను. ఆంగ్ల కవిత్వం గురించే రాస్తాను. మన కవిమిత్రుల్లో కొంతమంది అప్పుడప్పుడు కన్ఫ్యూజ్ అవుతుంటారు కానీ ఈ వింగ్డ్ వర్డ్ శీర్షికద్వారా చెప్పదల్చుకున్నది మన సాహిత్యంతో పాటు పరదేశీ సాహిత్యంలోని సుమసౌరభాల గురించే సుమా.... కానీ ఈ కవిత గురించి ఇంతకుముందే మన పాఠకులకి చెప్పాను. నాకు నచ్చిన మలయ్ కవిత ఇది. కొన్ని వాక్యాల్లోనే ఒంటరితనం గురించి ఇంత అందంగా చెప్పగలగటం నాకు తెగ నచ్చేసింది. అందుకే చాలా జాగ్రత్తగా అందర్నీ అడిగి మరీ దీన్ని అనువదించాను. తనను తాను ఓ ద్వీపకల్పుడు అని చెప్పుకోవడం ఎంత గొప్ప భావన! అలా చెప్పుకుంటూ ఒంటరితనం బాధ గురించీ గొప్ప కవితాత్మకంగా చెప్పుకొచ్చాడు ఇతను...ఇదిగొ ఇలా! చదవండీ ఈ రెండూనూ! An islander ------------- Walking along the seaside Found a loner A lone island, all alone by itself! Shockingly reminding My loneliness The beach and the island are close But far As far as me and my heart Only straits draw them apart This island and me Make one tale A sad tale of loneliness (free translation from a poem in Malay language; the original is given below) Menyelusuri sepanjang pantai Pulau pun kelihatan Terampai dan melambai Mengimbau Pantai dan pulau Berdangansanak Sejangkau Cuma selat yang memisah Menjadi sebuah kisah (Anonymous)

by Srinivas Vasudev



from kavi sangamam*కవి సంగమం*(Poetry ) http://ift.tt/1nKC2r1

Posted by Katta

Srinivas Vasudev కవిత

Gd mrng friends....This Saturday Id like to share Deepti Naval--yesteryear's Bollywood actress-- and her english poetry..

by Srinivas Vasudev



from kavi sangamam*కవి సంగమం*(Poetry ) http://ift.tt/1feNAsk

Posted by Katta

Srinivas Vasudev కవిత

Good mrng friends! This week I'd like to introduce Deepti Naval (yester year's famous bollywood actress) and her English poetry. Glad that I shared space with her in one of anthologies.. Let me print here one of her admirer's words about her poetry and a poem of her.. Deepti is a seeker of beauty: an explorer of wilderness. Her poems spring from anguish both within and without. And the visual intoxication of nature. And the burnished loveliness of living. There is a innocence in her writings – 'I stop the car and watch in disbelief- with what élan, the peacocks cross the street…' She takes such delight in the visual form. Her own personal spaces shift constantly like words to juice out the possibility of more beauty. Lamha Lamha was her first compilation of Hindi poems followed by the recent ‘BLACK WIND and Other Poems’, containing a collection called ‘The Silent Scream’: poems of pain at observing women at a mental institution. Coming up is a collection of poetry from wanderings in Ladakh. Deepti’s poetic journey has just begun. BULBUL MANKANI And here is a sample of her poety My dreams ------------- Endlessly I roam My inner wilderness Picking moments From life’s grays And browns – Reminiscing, Reflecting, Reacting …to being alive! The rustle of dry twigs Under my bare feet Far out, On the burnt hillside A forest fire glows…

by Srinivas Vasudev



from kavi sangamam*కవి సంగమం*(Poetry ) http://ift.tt/1feM7SA

Posted by Katta

Srinivas Vasudev కవిత

ఫ్రెండ్స్, రెండువారాల క్రితం షేప్ పొయిట్రీ గురించి సోదాహరణంగా కొంత వివరణ ఇక్కడ చదివారు. ఈ వారం అదే షేప్ పొయిట్రీ గురించి మరికొన్ని వివరాలు ఇంకొన్ని ఉదాహరణలు చూడండి. Two weeks ago we saw what shape poetry was and I’d like to continue with more info and a few poems on the same topic this week too. Interestingly, Concrete poetry—sometimes also called ‘shape poetry’—is poetry whose visual appearance matches the topic of the poem. The words form shapes which illustrate the poem’s subject as a picture, as well as through their literal meaning. The name “Concrete Poetry,” however, is from the 1950’s, when a group of Brazilian poets called the Noigandres held an international exhibition of their work, and then developed a “manifesto” to define the style. The manifesto states that concrete poetry ‘communicates its own structure: structure = content’

by Srinivas Vasudev



from kavi sangamam*కవి సంగమం*(Poetry ) http://ift.tt/1iEiK00

Posted by Katta

Srinivas Vasudev కవిత

Dear friends, just now recvd our poet friend Jayashree Naidu 's poem on "Loner" here it is. Loner ------- One sudden breath one weird thought a streak of darkness I met you you never spoke I heard my heart you never hug I wrapped my arms the warmth of you fed the silence in me the gloom of your glove taught flight to my dove the loner's footsteps are my soul's accompaniment the fragrance of life is when I smile at my loner! me and my words seek thee... my sky and my moon reflect thou Night never sees a Sun the stars share it in pockets my loner wraps it in words makes lullabies for the tired life a song is born when we are in unison! ----Jayashree Naidu.

by Srinivas Vasudev



from kavi sangamam*కవి సంగమం*(Poetry ) http://ift.tt/1kpN0Nx

Posted by Katta

Srinivas Vasudev కవిత

It takes a life time to compose a beautiful poem for a poet....if he/she can't compromise with what they write. But if the motivation instigates it takes less than a fraction of milli second to dole out what they feel about a beautiful thought, and once it is there, it is there like this..Here it is! I requested a few of my poet friends to compose a few lines on the topic " Loner" and I was overwhelmed by the the response. Sarada Kuchibhotla & Sai Padma contributed to this topic and I was reading whole day all these poetry. Irrespective of my co-members' response here I have been enjoying the way it goes on Saturday's Edition of Kavi Sangamam...here it is friends..pls read the posts and post your valuable comments on these poems

by Srinivas Vasudev



from kavi sangamam*కవి సంగమం*(Poetry ) http://ift.tt/Lxoz4l

Posted by Katta

Srinivas Vasudev శనివారం శీర్షిక

It takes a life time to compose a beautiful poem for a poet....if he/she can't compromise with what they write. But if the motivation instigates it takes less than a fraction of milli second to dole out what they feel about a beautiful thought, and once it is there, it is there like this..Here it is! I requested a few of my poet friends to compose a few lines on the topic " Loner" and I was overwhelmed by the the response. Sarada Kuchibhotla & Sai Padma contributed to this topic and I was reading whole day all these poetry. Irrespective of my co-members' response here I have been enjoying the way it goes on Saturday's Edition of Kavi Sangamam...here it is friends..pls read the posts and post your valuable comments on these poems

by Srinivas Vasudev

from kavi sangamam*కవి సంగమం*(Poetry ) http://ift.tt/Lxoz4l

వాసుదేవ్ II కన్ఫెషన్స్-1 II

రాత్రిపై నుంచి నడిచొచ్చానా
గుప్పెడంత చీకటినీ తెచ్చుకోలేకపోయాను!
కళ్ళకింద కలలన్నీ కన్నీళ్ళలో

కదులుతూ
కథలుగా మారలేకపోయాయి

ఓ అక్షరంలో కూర్చుని మరొకదాంతో
చెప్పుకుంటూ ఉంటాను
ప్రతీపదం ఓ కన్ఫెషన్ బాక్స్ మరి...

దొర్లుకొస్తున్న ఖాళీ సీసాల్లా కొన్ని జ్ఞాపకాలు
ఖాళీలకి ఫ్రేముకట్టి మరీ మోస్తాయి..
సమాధికాబడని జ్ఞాపకాలు కొన్ని!
తడిసిన కాగితంలోని అలుక్కుపోయిన అక్షరాల్లా
ఈ జ్ఞాపకాలు....

అర్ధంకాని బంధాలేవో
పేపర్ వెయిట్‌‌లా జీవితావేశాన్ని
అదిమిపెడుతుంటాయి
తేమకీ, తడికీ తేడాతెల్సెదెప్పుడు
ఆర్ద్రతెప్పుడో ఆవిరై ఆరిపోయిందిలె

సమాధిలో శవానికి మిత్రుల్లేరన్న
'గాలి' ఊళల్లోని మాటలు కొన్ని చెవిదాటిపోవు
అవును
పిరమిడ్లలోని రాళ్ళేవీ
జీవితతంలోని డొల్లతనాన్నీ నింపలేవు
నా దృష్టినీ అడ్డుపెట్టలేవు
అయినా ఏం చూస్తున్నానని?

రాత్రికట్టుకున్న నల్లచీరలాంటి చీకటీ
సంద్రాన్నంతా కప్పేసుకున్న అలలనురగల్లోని తెలుపూ
రంగులన్నింటినీ తమలోకి లాగేసుకుంటే
ఇక నాకేం మిగిలిందని....?
కన్నీటి రంగుతప్ప!

అరువుతెచ్చుకున్న మేధోతనమేదీ నిలబడదు
చిన్న ఒంటికి పెద్ద అంగీలా
అసహజంగా, అసమానంగా....

అటో ఇటో ఎటో
ఎటూకానీ అవస్థాంతరం
ఈ నడివయసు!
విస్తరించుకుంటున్న శూన్యత
ఆఖరికి ఈ పాపనివేదన గదిలోనూ...

వాసుదేవ్ II గుడిమెట్లు--ఓ శిధిల కథల సంచిక II

గుడికన్నా ముందే పలకరించే
ఆ డైభ్భై ఏడు మెట్లూ డైభ్భై ఏడు కథలు
కష్టం వెనుకే సుఖమన్నది చెప్పడంకోసమన్నట్టు 

*

ఒంపులుతిరిగుతూ ఊరించే ఆ మెట్లమీదే
బాల్యం చిన్నపాదాలతో....
ఒక్కోమెట్టుని వెనక్కి నెడుతున్నాననే ఆనందంలోనూ
అమ్మ చెయ్యి ఆసరాలోనూ కథలు అవసరం అన్పించవు
గతాన్ని ఎక్కడో కలిపేసె ఆలోచనలో అమ్మ
వర్తమానాన్నివొదిలేసె ఖంగారులో నేను
కొన్న జ్ఞాపకాలు......

* * 

ఓ మెట్టు చివర్న అప్పుడె మొలకెత్తుతున్న ఓ గడ్డిమొక్కా
మరోమెట్టుఅంచున కాలానికి లొంగిపోయిన శంఖంపువ్వు
దేన్నుంచి విడివడిందో మరో సంపెంగ రెమ్మా
అవన్నీ పలకరిస్తూ..
ఒక్కోక్కటీ ఒక్కోకథ
జీవితానికి సరిపడా !

* * *

అంత 'దూరం' వచ్చిన తర్వాతకానీ మెట్లాగవు
ఓ సారి వెనక్కి తిరిగిచూస్తే
దాటొచ్చిన జీవితంలా, రెపరెపలాడుతున్న పేజీల్లా
ప్రతీ మెట్టులో ఓ కథ విన్పడుతూనె ఉంది
ఆ కథలన్నీ
ఓ జ్ఞాపకం కూడా!

* * *

అక్కడే
ఓ పిలుపు మళ్ళీ...ప్రతీ మెట్టూ ఓ కథతో
ఎన్ని నగ్నపాదాలని మోసాయో
మరెన్ని కథల్ని విన్నాయో కన్నీటి నేపథ్యంలో
అవన్నీ ఇప్పుడు వెలలేని సంచికలు

* * 

అమ్మ అంటూనే ఉండేది
'నీతో గుడికిరావటం ఓ అనుభూతిరా' అని
అదేంటో అర్ధం కాని వయసు!
ఎన్ని అనుభవాల్ని అక్కడ కథలుగా వదిలిందో అమ్మ
మెట్లంతా రాళ్ళే...జ్ఞాపకాల శిలాజాల్లా

* * * 

ఏం జరిగిందో ఎందుకెళ్ళానో తెలీకుండానే
మెట్లు దిగుతూండగా--
చీరకొంగుతో నాచెయ్యి తుడుస్తూన్న ఆమెలో
తెల్ల రంగు అద్దుకున్న ఆ నవ్వు
అప్పుడేం తెలీదు, అమాయకంగా
ఇదిగో ఇప్పుడే అవగతం
గతాన్నీ ఇలానే చూడమని చెప్పిందేమో..
గుడిని పరిచయంచేసి, ఈ ప్రపంచాన్నిచ్చింది అమ్మ

* * * 

ఆ తెల్ల నవ్వు,ఇంకా గుండెల్లో పదిలం
గుడి...అమ్మ..ఓ జ్ఞాపకం
నిన్న వర్షంలో పట్టుకున్న
ఓ బిందువులా
కథలన్నీ చెప్పి జారిపోతూ!
జీవితపుటల్లో అందమైన బుక్‌‌మార్క్
ఈ గుడి..మెట్లు 

* * *

ఆ గుడింకా ఉంది, మెట్లూ ఉన్నాయి
ఆ జ్ఞాపకమూ ఉంది
అమ్మే లేదు
చేతుల్లోంచి జారిపోయిన తీర్ధంలా
వెళ్ళిపోయింది......
నన్ను ఆ మెట్లమీదొదిలి
ఆ శిధిల కథలన్నీ
బతుకు బాటలో సహచరులు....

22.September.2012
(అమ్మతో గుడికెళ్ళటం--ఆ ఇసుకకొండ గుడికెళ్ళటం జీవితంలొ మధురానుభూతి...జీవితంలో నన్ను వెంటాడే జ్ఞాపకాల్లో ఇదొకటి)