అనిల్ డాని // నీ రాకకై //

ఇప్పుడే తెరిచాను
చిలిపి ఊహల గది తాళం
చల్లగాలేదో వచ్చి నీ ఊసు చెప్పి వెళ్ళింది
మేఘం తో నువ్వు పంపిన కబురు
చినుకుగా ఇచ్చి ఇప్పుడే వెళ్ళింది

ఇందాకే అనుకున్నా
నీ మది లో నేను వున్నానా లేనా అని
వెంటనే చల్లగాలి పెనుగాలై వచ్చి
హెచ్చరించి వెళ్ళింది
సన్నజాజులన్ని తెల్లబోయాయి నా ఊహకి
జడలోనుంచి మెడపై మెత్తగా గుచ్చాయి
అమ్మో నువ్వు మయగాడివే
నన్నే కాదు ప్రకృతిని మాయ చేసావ్

విరహం ఓ వైపు వేదన ఓ వైపు
నీ చేతి స్పర్శల గురుతులు ఓ వైపు
నీ మాటల మహత్తు ఓ వైపు
ఇలా నాలుగు దిక్కులనుండి నన్ను
ఆవహించేస్తున్నావ్ రోజూ

నీ మనసు కాగితం పై నాకై రాసిన
అక్షరాలను చదువుకుంటూ
తడుముకుంటూ
వెన్నెలలో ,వానలో మన జ్ఞాపకాలను
మాల కడుతూ సిగ్గుల మొగ్గను అవుతున్నా

పరధ్యానమే ఎప్పుడూ అమ్మ అరిచినా
నాన్న పిలిచినా ఫోన్ మోగినా
నీ ధ్యాసలో నిండామునిగి వున్నా
నిశ్చల సంద్రంలో దూరంగా
సాగిపోతున్న నావలా

చివురులన్ని పండుటాకులై రాలుతున్నాయి
మామిడి కాయ మాగాయై జాడీలో బద్రం గా వుంది
మంచం వెక్కిరిస్తుంది మల్లెలు గోలచేస్తున్నాయి
కోయిల పిలిచి పిలిచి అలిసి అలిగింది నీపై
ఇంత జరిగినా నువ్వు రాలేదు రాకూడదు అంటగా

ఏంటో ఈ ఆషాఢ అధిక మాసం నన్ను నిన్ను దూరం చేస్తూ
ఆశగా, బేలగా కళ్ళలో నిన్ను నింపుకుని
నీ శ్రీమతి నీకై రాస్తున్న ప్రేమలేఖ
అందుకుని స్పందించి వస్తావుకదూ

*18-08-2012

కర్లపాలెం హనుమంత రావు॥అలోచనల శకలాలు॥

1
మనిషి
రెండు లోకాల
అతుకు

2
జారడం తేలిక
ఎక్కడం ఓపిక
లోయలే కావాలి నాకు.

౩
మౌనమూ
ఒక వినిపించని
కావ్యమే!

4
కాలి కింద ఆకాశం
తల మీద భూగోళం
పగలూ చూసే పక్షి-కవి

5
దూరాలను కుదిస్తుంది
సరే
దగ్గర్లనూ సాగతీస్తుందే-సెల్ రాక్షసి!

6
అమ్మ మీది నాన్న ప్రేమ
నాన్న పైన అమ్మ క్షమ
మనం

7
వెనక్కి వెళ్లే లోకాన్ని
ముందుకు దూకే మనస్సునూ
ఒక తాటికి కట్టేసే ముడి-ప్రయాణం

8
పర్యావరణం ఆకలి
పిచ్చుకని
మింగెసింది

9
మనిషి
అ-
సాంఘిక జంతువు

10
ఏడ్చుట
ఏడ్పించుట
మధ్య ఆటట-బతుకు

11
పసితనం పడుచుతనం
ముసలితనమూ
కోరుకోనిది- ముసలితనం

12
చేప కన్నుల చిన్నది
చూపు
ఎటో తెలియకున్నది

13
ఆమె భయం
వంటరిగా ఉన్నందుకు కాదు
వంటరిగా అతనితో ఉన్నందుకు.

*18-08-2012

రాఖీ || కవితలు మనవెంటే మన వెన్నంటే !!

ఆశలుంటే ఆశయాలుంటే
అవి సాధించే కృషి యే ఉంటే
కవితలు మనవెంటే మన వెన్నంటే!

వెతలుంటే వ్యధలుంటే
ఎదలోతుల గాధలుంటే
కవితలు మనవెంటే మన వెన్నంటే!

హితులుంటే స్నేహితులుంటే
మనల ప్రేరేపిస్తుంటే
కవితలు మనవెంటే మన వెన్నంటే!

మనసుంటే అది స్పందిస్తే
అనుభూతులు అందిస్తే
కవితలు మనవెంటే మన వెన్నంటే!!

*18-08-2012

బాలు || B.స్కూల్ లైఫ్ ||

లక్షల లక్షల పీజులు తీసుకోని
లక్షణంగా ఉండే మమల్ని
అలక్షణంగా తాయారు చేసారు

జ్ఞానాన్ని పెంచుతాము అనిచేపి
మాకుఉన్న జ్ఞానాన్ని పోగొట్టి
అజ్ఞానం లోకి తోసేసారు

మా B.స్కూల్ లో చేరండి
బిజినెస్ నేర్పిస్తామని
బిచ్చగాళ్ళను చేసి పంపిస్తునారు

మా దగ్గరున్నవి అన్ని పోయాయి
డబ్బు, సమజంలో గౌరవం
తెలివితేటలు, ఆత్మీయత.

ఇంకా మిగిలింది
ఒక్కటే
మా ప్రాణాలు

అవికూడా పోయేలా వున్నాయి
మనసు అదుపు తప్పిన రాత్రి
ఆత్మహత్య రూపం లో......


*18-08-2012

‎"నీ" ||"మౌనం గదిని ఖాళీ చేయటం అంత తేలికేం కాదు"||

-మా ఇంట్లో...అద్దంలో..నా ముఖం నవ్వి
చాన్నాళ్ళయ్యింది!

చూపుల చీకట్లు
ఊహల గడపలు దాటి ఎన్నాళ్ళయ్యింది!

అంతరాంతరాల్లో
ఓటమి ఒదిగి ఒదిగి చూస్తుంది

పెదాలమీంచి విసిరిన మాట
గుండె మూలనెక్కడో పడుంది

ఆలొచన పగిలి ముక్కలై
లొపల్లోపలే గుచ్చుకుంటుంది

అప్పుడప్పుడు పెదాల్ని
క్లొమోర్ మైన్లతొ పేల్చుకుని
మాటల్ని బయటకు తీయాలి

బలవంతపు బతుకులో
కొన్ని సంగతుల సంకెళ్ళు తగిలించుకొవాలి

నన్ను నేనే మడుచుకుని నాలోపల లోలోపల దాచుకోవాలి !

నిశ్శబ్దపు గోడల్ని శబ్ధం బద్దలు చెయ్యాలి

అయినా..

"మౌనం గది ఖాళీ చేయటం అంత తేలికేం కాదు!"

*18-08-2012

ఆర్. ఆర్. కే. మూర్తి ll అబద్దాల మధుశాల ll

దారి నిను వదిలేసింది
భావాల మోజులో పడి

చుట్టూ ఉన్న గడ్డిని చూసి
చెట్టు తన వేళ్ళని వదిలేసినట్టు

ఆకలికీ షోకులకూ
విడాకులు ఈ జన్మవిగావు

నిజాలు చేదన్నదెవరో
నేనవి లేని చొట హాయంటాను

అందమైన ఊహల మధుశాల గదా !
ఈ అబద్దాల చెరసాల

గాలివాటపు ప్రపంచానికి
మనసు చూపులెక్కడివి?

కాన్సరొచ్చింది బాబూ అంటే
లడ్డూ కావాలా నాయనా అంటుంది.

*18-08-2012

Ro Hith || చెంచాడంత ఆవలింతలు ||

Original- Ra Sh/ Translation- Ro Hith

ఆవలింత ఒక చచ్చిన కల
చిన్నప్పుడే ఉరెయ్యబడ్డ కల

నావైపు తిరిగి, నా పెదవులను చూస్తు ఆమె~
"కాని నువ్వు మూలుగుతావె, పాలను చూసిన పిల్లి లా
పీత వెంట'డిన కొంగ లా, పిల్ల ఎంట పడిన పిల్లానిలా "

నా వైపు విసురుతూ
అవలించటం మొదలెట్టింది తేలికగా ఆమె

మేమిద్దరం హతమార్చిన కలల గురించి ఆలోచిస్తూ నేను...

చేమ్చాడుతో తినిపించు కొన్ని ఆవలింతల్ని- అడిగిందామె
అప్పటికే నిద్రలోకి జారుకున్నాను
కలకన్నాను - వేలకానివేల లో వేటాడిన తిమింగలం మెత్తటి పొట్ట ని
సముద్రంలాగా ఎగిసే సుకుమర్యం ఉన్న జలకన్యని

ఆమె నా చేతుల్లో కన్నుమూసే సరికి, ఆవలింతలు నేమ్మదించాయి
గాలి చల్లగయ్యి వోనికింది
రెండు చంద్రుల్లలా ఇద్దరం ముడ్చుకున్నాము

తన ప్రాణంలేని ఛాతి పై తల వాల్చాను
మెత్తగా తినిపించిన
ఆమె హృదయపు మెల్లని ఆవలింత వినిపించింది.

*18-08-2012

రాళ్ళబండి కవితా ప్రసాద్ || తెల్లకాగితం ||

విశాల మైన తెల్ల కాగితాన్ని చూస్తే
ప్రియురాలి చిరునవ్వు గుర్తొస్తుంది.
చిన్నప్పుడు ఈత కొట్టిన చెరువు గుర్తొస్తుంది.
సందెవేళ బామ్మ చెప్పిన కథ గుర్తొస్తుంది.
ఆ రాత్రి కన్న కల గుర్తొస్తుంది.
పెళ్ళాం తో పడ్డ తగాదా గుర్తొస్తుంది.
ఎవరి తోని పంచుకోలేని ఒంటరి తనం గుర్తొస్తుంది.
మోసగించిన మనిషితనం గుర్తొస్తుంది.
నిద్రిస్తున్న ఆకాశం లో
మేలుకొని ఉన్న నక్షత్రాల కాంతి గుర్తొస్తుంది,

తెల్లకాగితం
నన్ను తనపైకి అనువదించుకునే
అందమైన కవయిత్రి.

అది నా ఆటల నేల
దాని పై నా గెలుపోటముల ప్రతిబింబాలు
మెరుస్తుంటాయి.

అది నామనస్సు .
దాని నేను పద్యమై శయనిస్తాను.
అక్షర సరస్సు నై వికసిస్తాను!

*18-08-2012

రాళ్ళబండి కవితా ప్రసాద్ || భగ్న దర్పణం ||

నేనొక ప్రతిబింబం గా మారినపుడు
వాస్తవాలు అదృశ్య మౌతుంటాయి తుంటాయి.
అందరి ఆశలు
మిధ్యా ప్రతిబింబాన్ని
ఆరాధిస్తుంటాయి
హృదయం కన్నా
మెదడు ముఖ్య మౌతుంటుంది.
కృతక సహజాల మధ్య
గీత చెరిగి పోతుంది.

సాక్షి గా ఉన్న అద్దం
న్యాయాధికారి గామారుతుంది.
గతం మూగదౌతుంది.
వర్తమానం వికటాట్టహాసం చేస్తుంది.

భవిష్యత్తు అద్దం ముందు హాజరు కాని ముద్దాయి!
ఎదురు గా ఉన్నదే గెలుస్తుంది.

కాలానికి సంకెళ్ళు పడతాయి.

మృత్యువు విజేత గా ఎంపిక అవుతుంది.

అద్దం పగిలి ముక్కలవుతుంది!
వాస్తవం వేయి ప్రతిబింబాలై విస్తరిస్తుంది!

*18-08-2012

Khanna Rajesh ‎!" బానిసకొక బానిస "!

బానిసకు స్వేచ్చ వుంటుందా
ఆకాశమంతా విహరిస్తున్నానని
గర్విస్తున్న గాలిపటం స్వేచ్చనీది .
బానిసకు స్వతంత్ర్యముంటుందా
రెక్కల్ని విడిచి పెట్టి కాల్లను కట్టేసిన స్వతంత్ర్యం నీది
వాడి ఆదేశాలు మాత్రమె పాటించె రక్త మాంసాల రోబో
గర్జించిన వసంత మేఘం పంచిన భూమెంత పారించిన నెత్తురెంత
జనతా జాతీయ విప్లవాలకోసం చచ్చిందెవరు చంపిందెవరు.
చచ్చి చరిత్రకెక్కిన వాల్లలొ నావాల్లు ఎందరు.
పంజరంలొ బందించిన వేటగాడు చెప్తున్న
స్వేచ్చా పాటం వింటు ధన్యించిపోతున్నావ్
మిత్రమా
నీవనుకుంటున్నావ్ వాడునీకు అక్షరాలు నేర్పాడని
మాటనేర్పాడని బతుకు నేర్పాడని
నేననుకుంటున్నాను
వాడికి నువ్వు తెలివైన బానిసవని
మైడియర్ కాస్ట్లి ఇంటలెక్చువల్ స్లేవ్
ఏ రాయైతేనేం తలపగలగొట్టుకోడానికి అన్నట్టు
ఏ పార్టి అయితేనేం భావదాస్యంలొ ముంచడానికి
యింకా...
అంబేత్కర్ అడ్డుతగిలి గట్టిగా అరిచాడు
వొరేయ్.. మనుషులు మనవాల్లేరా
మెదల్లు మాత్రం శత్రువులది అని.

*18-08-2012

కవితాచక్ర // సప్తవర్ణ సంగమం //

ఒక స్వచ్చత మనసుని
అల్లుకుంటే..
మరో సందిగ్ధత
ఉక్కిరిబిక్కిరి
చేస్తుంది...
అచ్చు యెండలో వానలా!!

ఒక స్పష్టత హ్రుదయం
పై పరచుకుంటే...
ఇంకో క్లిష్టత
పట్టి కుదిపేస్తుంది...
అచ్చు పచ్చని పచ్చికలోనే
దాగున్న ముల్లులా!!

ఆత్మీయంగా తాకే
పిల్లగాలి ఒకవైపు,
తాపం పెంచే వడగాలి
మరో వైపు...
అచ్చు నవ్వులో దాగున్న
విషాదంలా!!

ఒక వసంతం, ఒక గ్రీష్మం
బాధ, సంతోషం..
యెన్నో అనుభవాల
మిళితమైన అద్బుతమే
జీవితం...
అచ్చు సప్తవర్ణ
ఇంధ్రధనస్సులా!!

*18-08-2012

క్రాంతి శ్రీనివాసరావు || స్లీపింగ్ విత్ ఎనిమీ ||

బయటెక్కడో ఫంక్షన్ లో కలిసి నప్పుడు
పరిచయమై ఇద్దరం అడ్రసులు మార్చుకొన్నాక
ఒకటే అడ్రసయ్యు ఆశ్చర్యపోతుంటాం

ఎటాచ్ మెంట్స్ లేని జీవితాలు మావి
అపార్ట్స్ మెంట్స్ లో గబ్బిళాల్లా బ్రతుకుతున్నాం

ఎప్పుడూ మా ఇంటి తలుపులనే కాదు
తోటివాళ్ళ గూర్చిన తలపుల తలుపులనూ మూసే వుంచుతాం

అప్పుడప్పుడూ మెట్ల పైనో లిఫ్టు లోనో
ఎదురై సూర్యుణ్ణి నుదిటిపై ధరించి
పవిత్రతా పరిమళాలు వెదజల్లే ఆమె

పొద్దున్నే పేపర్లో పోలీసుల మద్యచూసినప్పుడు
మా ఇంటి గోడవతల రహస్యం తెలిసి గుండెలు బాదుకొంటాం

ఇళ్ళసమూహంలో ఇనుప మనుషులమై మనుగడ సాగిస్తున్నాం
అందుకే మా కవసరమొచ్చినప్పుడు
ఎక్కడో వున్న మిత్రుడు రెక్కలు కట్టుకు రావల్సిందే

పక్కింట్లొ లూఠీ జరుగుతున్నా వాళ్ళే ఖాళీ చెస్తున్నారనుకొంటాం
దొంగలు దర్జాగా వెళుతున్నా పై ఫ్లొరోడని పొరపాటుపడుతుంటాం

వొళ్ళంతా టచ్ వుడ్ పూసుకొన్న మాఇంటి డోర్లు
మనుషులు టచ్ చెయ్యడయ్యడం ఎప్పుడో మర్చి పొయ్యాయు


పక్కింట్లో నిశ్శబ్దం పగిలిపోయునా నాకెందుకులే అనుకొంటాం
మాదాకా వచ్చినప్పుడే వేడి వేడి నిట్టూర్పులు విడుస్తూవుంటాం


గాలికి వీలయునప్పుడు వచ్చి ముక్కుపుఠాలను మందలించినప్పుడు
పొరుగింట్లో జరిగిన ఘోరం విని పరుగెత్తుతూ వుంటాం

గేటు మూయండీ అని గద్దించే లిఫ్ట్ మాటలు
కార్ల పార్కింగ్ మద్యలో పసిపిల్లల ఆటలు మము పలకరించే నేస్తాలు

హొటల్ గదుల్లో అథిధుల్లా విడి విడి గా వ్యవహరిస్తుంటాం
ఒకే ఇంట్లొ వున్నా పాయలుగా చీలి ప్రవహిస్తుంటాం.

*18-08-2012

ఎవరైనా అడిగితే - srikanth

ఎవరు అని ఎవరైనా అడిగితే ముమ్మాటికీ ఇద్దరమనే చెప్పు

నిప్పు పూలతో జలదరించే శరీరాలమనే చెప్పు
ప్రేమతో నిండిన మహా పాపాత్ములమనే చెప్పు
కరుణ నిండిన మహా కటినాత్ములమనే చెప్పు

ఎరుకతో తూలుతున్న మహామధుపాన
మృత్యు ప్రియులమనే చెప్పు - ఈ విగ్రహ
లోకాలనూ నిగ్రహ జనాలనూ వెక్కిరించే
పిచ్చివాళ్ళమనే చెప్పు. నేరం చేయని నేరస్థులమనీ

అకారణంగా నవ్వే పిల్లలమనీ నీ స్మృతలమనీ
దేహాల ద్రిమ్మరులమనీ, దేశం లేని వాళ్ళమనీ
దేహాలు లేని వాళ్ళమనీ
సౌందర్య బిక్షుకులమనీ
బాహువులు చాచి తిరిగే నేల బాటసారులమనీ

ఆదిమ జంతువులమనీ యిద్దరుగా కనిపించే
ఆ ఒక్కరమనే చెప్పు: మరేం లేదు ఇంతకంటే

వీచే నీడలో వాలే ఆ గడ్డిరెమ్మ కంటే
పూచే పూవు కంటే రాలే వాన కంటే
నిండైన రాత్రి కంటే ఆ కళ్ళలో నిలిచిన మెత్తటి నీళ్ళ కంటే
కొమ్మల్లోని గూళ్ళ కంటే ప్రమిదె వెలుతురు చుట్టూ తిరిగే

క్షణకాలంలో ధగ్ధమయ్యే ఆ పురుగు కంటే
ఈ నీ నా జీవితం గొప్పదేమీ కాదు.సరే సరే

నువ్వంటే నాకిష్టం అని చెప్పడానికి
ఇంతకంటే మరేం కావాలి? నాకూ నీకూ?

*18-08-2012

శ్రీకాంతో ఆలూరు ‎'' అమరత్వం పొందిన కాలం ''

మన సాంగత్యం వల్ల
నాలో అమరత్వం పొందిన
పిడికెడు కాలం
నా అంతరాంతరాలలో
ఇంకా కదలాడుతూనే ఉంది
నీ నిష్క్రమణం
చేసిన గాయాలు
బండ రాళ్ళ కొండంటి
నా మనుసులో
మోదుగ పూలల్లే
వికసిస్తూనే ఉన్నాయ్

ఇప్పుడు..
నాలో మిగిలిందేమీ లేదు
ఎప్పుడైనా
ఆ పార్క్ కి వెళ్తే
మనం చివరిసారి కలిసినప్పుడు కూర్చున్న
ఆ బెంచ్ ని ఒక సారి చూడు
ఉరేసుకున్న నా హ్రుదయం
వేలాడుతూ కనిపిస్తుంది.

ఇప్పుడు నేను నేను కాదు
కేవలం నా నిర్జివ అవశేషాన్ని
వర్తమానపు వర్ణాలేవీ
గతం గురుతులని చెరపలేకపోతున్నయ్
నాలో జీవం నింపలేక పోతున్నయ్
అనుభూతించిన క్షణాలు మాత్రం
నాలో నిత్యం రగులుతూనే ఉన్నయ్
వాటిని పూర్తిగా ఆర్పలేక
నివురు దుప్పట్లు కప్పి
నిద్ర పుచ్చుతున్నా.

*18-08-2012

Mercy Margaret ll నాకెప్పుడూ తొందరే ll

నాకెప్పుడూ
తొందరే
సంతోషాన్ని పొందాలని చేసే
కష్టంలో
రాల్చాల్సిన
చివరి చెమట చుక్క
రాల్చాకుండా
ఎదురుచూపుల వెచ్చదనంలో
ఉత్సాహపు తడిని
ఆవిరి చేస్తూ

నాకెప్పుడూ
తొందరే
కలల్ని ఫొటో తీసి
నాకోసం
ఆల్బం చేసుకునే క్రమంలో
కనురెప్పల
పరదాన్ని
తలుపు తడుతున్న సూర్యుని
నిరుత్సాహ పరచొద్దని
త్వరపడి ఘడియ తీస్తూ
కలల్ని చెదరగొట్టేస్తూ

నాకెప్పుడూ
తొందరే
రేపటి అబద్దాన్ని
ఈరోజు నిజంతో పోలుస్తూ
నిన్నటి పద్దుల్లో
నన్ను నేను తీసేసుకుని
గతాన్ని జ్ఞాపకాల గుంజకి
కట్టి
భవిష్యత్తు దారుల్ని
ఇప్పట్నుంచి వెతుకుతూ
నన్ను నేను
నేటికి దూరం చేసుకుంటూ

నాకెప్పుడూ
తొందరే
బాల్యం నుంచి యవ్వనానికి
యవ్వనం నుంచి ముసలితనాన్ని
ఇప్పుడు బ్రతకాల్సిన
క్షణాలు చూడకుండా
జీవితం నుంచి కొనాల్సిన
వస్తువులు కాకుండా
నన్ను నేను వెచ్చించుకుని
నాకు కాని వాటినేవో కొంటూ
బ్రతుకు సంచి నింపుకుంటూ
అందులో
నన్ను నేను కొల్పోతున్నా .....

*18-08-2012

శ్రీకాంత్ // ఫిరోజ్ సీత //

చారలుగా చీకటిని వేళ్ళతో ముఖంపై రాసి వెళ్లావు నువ్వు-

అవి, ఆ చారలే నిప్పు గీతలై, దహించుకుపోయాయి కళ్ళూ
కమిలిపోయాయి పెదాలు, నుదురొక కాలిన కాగితమై
యిక కొట్టుకేపోయింది నింగికి మాడిన గాలి వాసనతో-

ఆ తరువాత ఈ దారిన వెడుతూ అంటారు జనాలు యిక

చక్కగా శింగారించుకుని నింపాదిగా కూర్చుని దిన
దిన విష పాత్రల వినోదాత్మక తంత్రీ
తంత్ర మంత్ర ప్రసారాలు చూసే నీతో-

'సాహిబా, వింతే చూసాము మేము దారిలో
మీరు తిరిగి వచ్చిన ఆ ఉద్యానవన కాంతిలో
సాహిబా, కనుబొమ్మలు లేని కబోధి ఒకడు
మట్టిని తవ్వుకుంటూ జాబిలికై ప్రార్ధించడం
విన్నాము మేము నిలువెత్తు ఆశ్చర్యంతో-'

చారలుగా మట్టిని తవ్వుకుని, వెన్నెల నీళ్లకై
ముఖాన్ని భూమిలో పాతుకుని, పాదాలతో
ఆకాశాన్ని ఒక అధ్భుతానికై, నీ కటాక్షానికై
ప్రార్ధించి వేచి చూసీ చూసీ ధరిత్రిలోకి నిరాశతో వెళ్ళేపోయిన

నా ఫిరోజ్ సీతను చూసారా మీరు ఎన్నడైనా
మీరు నిర్లక్ష్యంగా తిరిగి వచ్చే
ఈ నగరపు లోహపు దారిలో?

రాఖీ ||అభిమానము అస్వాదనమే||

తాజ్ మహల్ రాసిస్తే
బ్రతుకంతా కాపురముంటామా

రాకెట్ మన పరంచేస్తే
హాయిగా ప్రేయసితో షికార్లు కొడతామా

అందాల ఐశ్వర్యని వండుకొని తింటామా
యేసుదాసు గాత్రాన్ని నంజుకొంటామా

అభిమానం ఆస్వాదనమే
ఆస్వాదన అనుభూతి మయమే

ఇలయరాజా సంగీత రీతులు అభిమానం
యండమూరి రాత రీతులు అభిమానం
సచిన్ క్రికెటాట తీరు అభిమానం
సానియా బంతుల షాట్ తీరు అభిమానం

సినిమాల్లో నటిస్తున్నప్పుడే కమల్ హసన్ గొప్పదనం
పొరుగింటివాడైపోతే ఏమున్నది వినూత్నం

అభిమానం అంటే అంతే
మర్మమైన ప్రతిదీ వింతే

కలవనంత వరకు కలవరింతే
కలిసినంతనె చెప్పలేని గుబులంతే-చింతే

ఆకసాన ఉంటేనే చందమామ సొగసుదనం
అల్లంతలొ ఉన్నపుడే కొండలకా నునుపుదనం

పొరలు కప్పి ఉన్నప్పుడె ఉల్లి
విప్పుకొంటుపోతే అంతా ఖాళీ

కొన్ని అందకుంటేనే హాయి
కొన్ని దాచుకుంటేనే పదిలమోయి

*18-08-2012

మోహన్ రుషి // లేకపోతే ఏముందీ?! //

తల నెరిసిన మనిషి
తల్లి ప్రేమపై పద్యం చెప్పడం బావుంటుంది!

మోసపోయిన జీవితమే
నమ్మకాన్ని ఎజెండాగా ప్రకటించడం బావుంటుంది!

ముక్కలైన హృదయం
ప్రేమ వాకిట్లోనే ఆశగా మెరుస్తూండిపోవడం బావుంటుంది!

సుదీర్ఘ ప్రయాణమే కావచ్చు
సున్నా దగ్గర మెళ్ళీ మొదలుపెట్టాల్సివస్తే
"ఓస్...అంతేనా?" అనే ఆత్మవిశ్వసం బావుంటుంది!

అసంతృప్తి ఎంతున్నా, అపజయాలు ఎదురైనా...
కరుణ నిండిన కన్నుల్నీ,
చెమ్మగిల్లే మనసునీ
కాపాడుకుంటూ సాగడం
నిజంగా బావుంటుంది!

*18-08-2012

వంశీ // ఫేస్ లెస్ ఫేస్ //

ఫేస్ ఈజ్ ది ఇండెక్స్ ఆఫ్ మైండ్??
నాలాంటోడు
ఏడుపుకీ నవ్వుతూ,
గౌరవాన ముంచిన మాటల్తో,
భయం పూతేసిన చేష్టల్తో,
కుట్రకి కొత్తరంగులేస్తూ చరిస్తూ..
దెన్, దేర్ ఈజ్ నో ఇండెక్స్ ఫర్ మైండ్..

మరి మనిషాలోచన్ల
మూల క్రమ విన్యాసాల విపరీతాల గుట్టెలా..
నిజాలకు నాలుకలు మొలిచి
రహస్యాలు రీసైకిల్ బిన్లోంచి రీస్టోర్ అయేట్టు,
మనిషిని ప్రేమించినట్టు నమ్మించాలిక..

అసత్యమాడందెవరిక్కడ,
దేవుడున్నాడనీ,
ధర్మం పరిగెడుతుందనీ,
ప్లటోనిక్ ప్రణయాలనీ,
ముద్దు తీపనీ,
చావంటే భయం లేదనీ,
ఇంద్రియ నిగ్రహముందనీ..

కావాలని అమ్మాయిని తాకుతూ అమాయకపు మొహం,
తప్పు చేసి దొరికితే అయోమయపు మొహం,
చౌరస్తాలో అగమ్యపు మొహం,
చీకట్లో అరాచకపు మొహం,
తల కలిస్తే, కల స్ఖలిస్తే ఆనందపు మొహం,
నన్ను మించినోడ్ని చూసి అనుమానపు మొహం,

"హోమోసెపియన్ ఎంటర్ ప్రైజెస్,
ఎక్స్ చేంజ్ యువర్ ఓల్డ్ ఫేసెస్ విత్ న్యూ వన్స్..
కండీషన్స్ అప్ప్లై "
దేవుడికీ ఇన్ని రూపాలుండవటగా,
"అహం బ్రహ్మస్మి"

స్వ వచో విఘాతినై, స్వ ముఖ వినాశినై,
నాకు నేనెన్నోసార్లేస్కున్న I.P.C 302 Cr.P.C సాక్షిగా,
అసల్నా అసలు ముఖమేదో ?
ఫేస్ ఫౌండర్ ఉండాల్సింది
అంగారకుడి మీది పాత్ ఫౌండర్లా..

రవిగాడ్లేచాడే,
మోహాల్ని మొహాల మడతల్లో కప్పెట్టి,
కోరికల్ని కార్నియా కన్నాల్లో కుదించి,
మరో రోజులోకీదుతూ..

ఉపసంహారం :
ఫేస్ ఈజ్ ది ఇండెక్స్ ఆఫ్ నీడ్,
మైండ్ ఈజ్ ది కాండక్ట్ ఆఫ్ ఫేస్,
పదండి తోసుకు
ముఖాలు మార్చుకు
విషాలు చిమ్ముకు
నిజాలు దాచుకు
పోదాం పోదాం రేపటికి....



*18-08-2012

శ్రీ || మనం జీవించే ఉంటాం.. ||

మనమెప్పుడూ సంఘర్షిస్తుంటాం...
కనపడని బానిస సంకెళ్లని
బద్దలు కొట్టడానికి,
తిరుగుబాటు కొలిమిలని రాజేసేందుకు
ఆలోచనలకి అగ్గి రాస్తుంటాం.

మనమెప్పుడూ నినదిస్తుంటాం.
మట్టి వాసన పీల్చే హక్కు కోసం.
శ్రమకి తగ్గ ఫలితం కోసం.
అసమానతలు లేని సమాజం కోసం.

అందుకే
మనం దోషులమవుతాం

దోపిడీని ప్రశ్నించినందుకూ..
ప్రజాస్వామ్యం ముసుగన్నందుకూ...
ప్రత్యామ్నాయం ఉందన్నందుకే,
మనం అంతర్గత భద్రతకి
పెనుముప్పుగా పరిణమించి
నిషేదానికి గురౌతుంటాం.
పదే పదే నేరగాళ్లమవుతుంటాం.
హత్యా నేరం మోపబడి
శిరస్సుపై రాజ్యం నజరానాలని మోసుకుంటూ,
నీడని కూడా నమ్మలేని నిస్సహాయతలోకి
మన ప్రమేయం లేకుండానే నెట్టివేయబడుతుంటాం.

కాబట్టే

మనం మరణిస్తుంటాం
స్వార్థం ఆకలితో సంభోగించి
నమ్మక ద్రోహాన్ని ప్రసవించినపుడూ,
ఆశ ఆశయాన్ని మానభంగం చేస్తే
కోవర్టులు పుట్టినపుడు
అబద్దపు ఎన్్కౌంటర్లలో మనం
అకస్మాత్తుగా నేల రాలుతుంటాం

కానీ అంతలోనే

మనం మళ్లీ పుట్టుకొస్తాం
నేల రాలిన విత్తనం
మొలకెత్తినంత స్వచ్చంగా
రాత్రిని హత్య చేసిన
అరుణమంత సహజంగా
మళ్లీ మళ్లీ పుట్టుకొస్తాం.
దేర్ ఫోర్
మనమెప్పుడూ జీవించే ఉంటాం
విప్లవం వర్దిల్లాలన్న నినాదంలో,
గోడపైనే కాదు.., గుండెల్లో సైతం
వెలుగుతున్న కాగడాలో,
మార్పుకై ఎదురు చూసే కళ్లల్లో
ఎగిరే ఎర్ర జెండాలమై
మనమెప్పుడూ బతికే ఉంటాం..

*18-08-2012