పేజీలు

' నువ్వొక పచ్చని చెట్టయితే పిట్టలు వాటంతట అవే వచ్చి వాలేను'..!. ‎
Narayana Sharma Mallavajjala లేబుల్‌తో ఉన్న పోస్ట్‌లను చూపుతోంది. అన్ని పోస్ట్‌లు చూపించు
Narayana Sharma Mallavajjala లేబుల్‌తో ఉన్న పోస్ట్‌లను చూపుతోంది. అన్ని పోస్ట్‌లు చూపించు

21, మార్చి 2014, శుక్రవారం

Narayana Sharma Mallavajjala కవిత

నిశీ చిత్రం _____________________________ పగలు అమ్మాయిల పలువరసల్లో పడి నవ్వి పళ్లూడిపోయాయి వెలుక్కి ఉదయరాగిణి నుంచి సంధ్యదాకా ఎన్నిరంగులో.... ఒక్కటీ నిలువలేదు కళ్లు మూసుకు చూసినా వెలుగెక్కడా దొరకలేదు అంతరాంతరాల్లోకివెళ్లి బాహ్యంగానో ఆంతరికంగానో గుహల్నెపుడైనా తడిమావా.?! నిశ్శబ్దాన్ని కప్పుకునిక్రిక్కిరిసి పోయిన చీకటికుప్ప ఇతనెవరో మూసారాంబాగ్ కాల్వలో ఇడ్లీలా చీకటిపై పిండిచల్లుతానంటూ ఆవరించిన నల్లటి చల్లదనానికి ఐసుముక్కైపోయాడు అప్పుడప్పుడూ వెలుక్కి నీరౌతూ.. నీగుప్పిట్లోకి వెళ్లి చూసావా ? భూమికళ్లలోతుల్లోకి వెళ్లి ఎప్పుడైనా అన్వేషించావా.? మట్టిని కప్పుకున్నప్పుడంతా గుప్పున చీకటివాసనే.. ఒకసారెప్పుడైనా అలా దూరి స్మారక శిలవైపోతే ఒకానొక విస్మయాతీతవర్ణాంచిత మహా నిశీచిత్రం

by Narayana Sharma Mallavajjala



from kavi sangamam*కవి సంగమం*(Poetry ) http://ift.tt/1lUTHHB

Posted by Katta

20, మార్చి 2014, గురువారం

Narayana Sharma Mallavajjala కవిత

ఆవరణం ___________________ మాట్లాడుకోవడానికి చీకటికంటే సత్యవాక్యం ఏముంటుంది ఆ ఒడ్డున అంతపొడుగునా సత్తువగా నడవడానికి వ్యూహాలేర్పరుస్తాం గాని. నడకని భయపెడుతున్న నిశ్శబ్దం వెనుక ఎంత చీకటి ఉందో చిక్కిన కాస్త వెలుతురుని నమ్ముకుని అడుగుల్ని కదుపుతాం కాని వెనకే నడుస్తూ చీకటి కప్పేస్తుంది కప్పల బెకబెకైనా..చిమ్మెటల కేకలైనా కీరవాణి సంగీతాన్నించిగాక రాత్రిరక్తం నుంచి అనుభవించగలమా ? పిచ్చిగానీ.. లైటార్పసి చీకటంటే ఎలా.? చుట్టుతా ప్రపంచమంతా ఏళ్లుగా చీకట్లోనే ఏడుపంతా తడిస్పర్శగా అనుభవంలోకి వచ్చిందిక్కడే ఎన్నాళ్లని భరించలేని వెలుక్కింద నలిగిపోతాం నిన్ను నువ్వు చిదిమేసుకుని వచ్చేయ్ ఏ వెలుక్కీ చీకటిని చూసే ధైర్యం లేదు.

by Narayana Sharma Mallavajjala



from kavi sangamam*కవి సంగమం*(Poetry ) http://ift.tt/1hE3Q8Z

Posted by Katta

16, మార్చి 2014, ఆదివారం

Narayana Sharma Mallavajjala కవిత

ఈనాటికవిత-75 _________________________________ బాలు వాకదాని ||బ్రతుకు పోరాటం|| బిందాస్ మాటలన్నీ మనోనిబ్బరంకోసమే, కడుపు నిండికాదు వీధి వీధి తిరిగేది ఆసరాకోసమే, ఆనందం కోసం కాదు అంతర్జాల గోడలపై తగిలించిన బొమ్మలన్నీ పాతవే, కాస్త ఉరటకోసం బాకీ లెక్కల కాగితం గుండెను తడుముతుంది చొక్కా జోబులోనుంచి నా వాళ్ళంతా నిలదీస్తున్నారు నన్ను నిలబెట్టటానికి అణిచిపెట్టిన ఆసక్తినంతా కొలమానాలతో చూపించాలెమో! దగాపడిన హృదయం మరోసారి సిద్దమౌతుంది తాకట్టుకి తగలపెట్టిన ఆదర్శాలు, సిద్ధాంతాలలోనుంచి తీసిన ఆయుధంతో మంచి మనసుని పొడవాలి కావలిసిన దానికోసం కసితో నేన్నుంటే, కాకమ్మ కథలంటారేమో! దారంతా వెతుకులాటే, కాస్త వెలుతురు వేసేవాళ్ళు తోడైతే భావుండు మన:శాంతి, మనోవేదన పట్టింపులేమీలేవు, కాస్త పనుంటే చాలు ఇంతకన్నా సాక్షాలు ఏంచూపను? రూపీకోసం, రోటీకోసం చస్తున్నానని * * * చాల సార్లు కవిత్వం గురించి మాట్లాడుకున్నప్పుడు మానసిక మైన అంసాల గురించి మాట్లాడుకొవాల్సి వస్తుంది.దాని కారణం వ్యక్తీకరణ అనేక అంశాలని దాటి మనొవైఙ్ఞానిక భూమికతో విరాడ్రూపాన్ని పొందింది. మనషి నిజాయితీగావ్యక్తమవడంలోని సంశయాన్ని,క్రియా రహిత స్పృహని బాలు కవిత్వీకరించారు.యూంగ్ ఉమ్మడి అచేతనల్లొ చెప్పిన అంశాలలొ ఆచ్చాదన ఒకటి.మనది కాని అంశాన్ని పట్టుకుని ప్రవర్తించడం అలాంటిదే.బయటీకి వ్యక్తమౌతున్న తీరుకు అనుభవిస్తున్న తీరుకు మధ్య వ్యత్యాసం ఉంటుంది.ఈ వ్యత్యాసాన్నే కవిత్వం చేసారు బాలు. ఈవాక్యాల్లో నిరాశ,నిరాసక్తత ఉన్నాయి.క్రియాశీల చైతన్య స్పృహ లోపించినప్పుడు మనిషిలోని భావాలు,చైతన్యము ముసుగువేసుకుని ఉంటాయని హెగెల్ అన్నాడు.దారిద్రయం పట్ల నిరసన క్రియాషీల చైతన్యంతొకాక దయ,సానుభూతి,పరొపకారం లాంటి రూపంలో వ్యక్తమౌతుంది.ఆధునికంగా ఇది లొటులేనితనాన్ని అనుభవిస్తున్నట్టు నటిస్తుంది. ఈ ఆచ్చాదననించే బాలు మాట్లాడారు. బాలు వస్తుపరంగానె కాదు.తనదైన వైయ్యక్తిక నిర్మాణ ముద్రకూడా వ్యక్తం చేసారు.బాలు మరిన్ని మంచి కవితలతో తనని నిలబెట్టుకోవాలని ఆశిద్దాం.బాలు వాకదాని కి అభినందనలు

by Narayana Sharma Mallavajjala



from kavi sangamam*కవి సంగమం*(Poetry ) http://ift.tt/1nvlmDv

Posted by Katta

13, మార్చి 2014, గురువారం

Narayana Sharma Mallavajjala కవిత

ఉనికి __________ 1 సందర్భమెపుడూ తాత్కాలికంకాదు అది సర్వకాలికమే డేగ ఎదైనా కావొచ్చు దాని పీతాంబరం ఏదైనా కావొచ్చు గద్ద ఎక్కడిదైనా కావొచ్చు దాని రంగు ఏదైనా కావొచ్చు జంతుబుద్ధిని అతిశయించి దాని బుద్ధెప్పుడూ సిoహాసనమైనప్పుడు ఏ నిముషమైనా ఏ సందర్భమైనా ఏ కుక్క గొడుగైనా ఏ రాజ చత్రమైనా సర్వకాలికమే. కుక్కతోలు కప్పుకొనో ఆవుపొదుగు అంటించుకొనో శాలువాకప్పి భుజాన్ని కత్తిరించే డేగ చూపులోని తర్కమెప్పుడూ శాశ్వతమే. కాలంతో పాటు నడిస్తే చాలదు నిన్ను నువ్వు కప్పుకోక పోతే నీలాంటివాడిగుండెవు కాకపోతే నువు క్రీస్తు పూర్వమే గడ్డకట్టుకు పోయి వుంటావు నీనుంచినువ్వు వేరైపోయి తరలివెళ్లిపోయే నీటిచుక్క వౌతవో సాయOనిల్చే కాల్వ వౌతవో రూపయికంకితమయ్యే నీళ్ల డబ్బావౌతావో. నిప్పై మండిపోయి పొలాలన్నీ పూలుపండిద్దామనుకున్నాక ప్రశాంతతమరక కప్పి ఇప్పుడు ఉనికి దోపిడీకి గురౌతుంది ఓ మొగిలి చెర్లో ..ఓ బషీర్ బాగో ఓ లక్ష్మీపురమో..కారంచేడో ఇప్పటికిప్పుడు పోలవరమో ఉనికికోసం ఉనికినినలిపే ప్రయత్నం ఆకలికోసం అకలినిదోచే పాచిక ముల్లుని ముల్లుతోనే తియ్యాలి వజ్రాన్ని వజ్రంతోనే కోయాలి కుర్చీకి తెలిసిన సూత్రమింతే.

by Narayana Sharma Mallavajjala



from kavi sangamam*కవి సంగమం*(Poetry ) http://ift.tt/Pw0xch

Posted by Katta

11, మార్చి 2014, మంగళవారం

Narayana Sharma Mallavajjala కవిత

జుగుప్స __________________________ అక్కడక్కడే అక్కడొక్కదగ్గరే బతికెయ్యాలి అసలిక్కడెవడూ అవసరం లేదు వాడుమసైతున్నా నున్నటి ఎగిరె జెండానే కలగంటూ జీవితాన్ని వదిలేసి నానుంచినేను స్ఖలనమైపోయి నామట్టిలేకుండా పాండ్స్ పౌడర్ పూసుకుని పెద్ద ఆకాశంలో గిలగిలా తన్నుకుంటూ ఒక్కొక్క రాత్రీ నువ్వు వెన్నెల్లో కూచుని రక్తంతో పావురాళ్లబొమ్మలుగీసి వరి పండిచొచ్చు సత్యాన్నో అసత్యాన్నో భ్రమనో విభ్రమాన్నొ తర్కిస్తూ తాత్వికమనితేల్చేస్తూ నున్నటి బోడగుండుమీద చక్కటి సరళరేఖని గీయొచ్చు ఆచ్చాదన అవసరంలేకుండా ఓ నల్లటి పిడికిలిని పట్టుకొని బతకొచ్చు ఆకుల్నినాకి స్వర్గాన్ని చేసిందెవడు ఉన్నదగ్గరే కళ్లు ముడుచుకుని భ్రమించడం తప్ప నిమిషనిమిషానికి అలా మునిగిపవిత్రమవలేను ఒకే సారి చచ్చి..మళ్లీ మళ్లీ నేనుగా పుడుతాను

by Narayana Sharma Mallavajjala



from kavi sangamam*కవి సంగమం*(Poetry ) http://ift.tt/1ggE2By

Posted by Katta

9, మార్చి 2014, ఆదివారం

Narayana Sharma Mallavajjala కవిత

ఈనాటికవిత-74 __________________________ పనసకర్ల ప్రకాశ్-వేశ్యావాటిక కవిత్వం కొత్త అంశాలను ఆవిష్కరించాలి,కొత్త చూపుని జీవితాలపై ప్రసరింపజేసి లోకానికో కొత్త చూపునివ్వాలి.జీవితమైనా ,ప్రకృతి అయినా కొత్తదనం లేకపోతే కవి ఎక్కడో ఒకచోట గడ్డకట్టుకుపోతాడు.పనసకర్ల ప్రకాశ్ అలాంటి అంశాన్నొకదాన్ని కవిత్వీకరించారు.వేశ్యల జీవితాల్లోని చీకటీని,ఆ అంతరంగం నుంచే ఆవిష్కరించారు. సాధారణంగా వ్యక్తంచేస్తున్నప్పుడు మూడుకారకాలు ఉంటాయి.భావాన్ని వ్యక్తం చేస్తున్న పద్ధతి,వస్తువును వ్యక్తం చేస్తున్న పద్ధతి,రూపాన్ని అందిస్తున్న పద్ధతి ఈ మూడిటి సమగ్రతే కవిత్వంగా కనిపిస్తుంది.వస్తువుని వ్యక్తంచేస్తున్న పద్ధతి దర్శనం వల్ల,భావనని వ్యక్తం చేస్తున్న పద్ధతి ఙ్ఞానం వల్ల,రూపాన్ని వ్యక్తం చేస్తున్న పద్ధతి పఠనం వల్ల రూపొందుతుంది. ప్రకాశ్ లో భౌతిక మైన స్పృహనించి వ్యక్తం చేస్తున్న బలమైన వాక్యాలున్నాయి.ఇవి కవి తానుగమనించిన దైన్య స్థితిని అందిస్తాయి. "ఈ శరీర౦ గర్భగుడికాదు.. దేవుడొక్కడికే తలవ౦చడానికి" "మే౦ పెట్టుకునే పూలకి నలిగిపోవడమే తప్ప వాడిపోవడ౦ తెలీదు" "మే౦ నలుగురూ నడిచే దారిలో కాసిన చెట్ల౦ ఆకలితో ఎవరు రాళ్ళేసి మమ్మల్ని గాయపరచినా తలవ౦చి ఫలాలనివ్వాల్సి౦దే..." వ్యథాభరితమైన జీవితాన్ని చిత్రించేందుకు బరువైన ప్రతీకలతో,తాత్వికంగా కవిత్వాన్ని దిద్దారు ప్రకాశ్.భావన,వస్తువు బలమైనవే.వ్యక్తీకరణ కూడా బలైమైందే.ఇందులో త్యాగభావన అనే అంశాన్ని ఒకదాన్ని ప్రక్షిప్తం చేసారు.యూంగ్ ఉమ్మడి అచేతనాన్ని(Colective unconcious ness) గురించి చెప్పాడు.అందులో కొన్ని మూలరూపాలగురించి(Archetypes)ప్రస్తావించాడు.అందులో త్యాగభావన మొదటిది.చాలావరకు కవులు చెట్టుని,దధిచిని త్యాగానికి చూపడం ఇలాంటిదే.ఈ వర్ణన నుంచి ప్రకాశ్- ఇలాంటి ప్రస్తావనని ఒకటి చేసారు. "మేమ౦టూ లేకపోతే ఈ కామ౦ధుల చూపుల రాళ్ళు తగిలి ఎన్ని పెరట్లో చెట్లు గాయపడేవో........... మా బతుకులు చిద్రమైనా ఫరవాలేదు మావలన కొ౦దరి బతుకులైనా భద్ర౦గా ఉన్నాయి ఈ ఒక్క ఆత్మ స౦తృప్తి చాలుమాకు కళ్ళు తెరవని ఈ సమాజ౦ము౦దు ప్రశా౦త౦గా... కన్ను మూయడానికి.." ప్రకాశ్ గారు వస్తువుని ఇంకా అనేక కోణలలో చిక్కించుకోవడానికి దర్శనాన్ని,పాఠకుడికి మరింత బలంగా చేరడానికి రూపాన్ని సాధనచేయాలి.ఇతరుల కవిత్వాన్నిగమనించడంవల్ల ఈ అవకాశం కలుగుతుంది.ఒకింత సామాజిక స్పృహతో మంచి కవితను ఆవిష్కరించినందుకు అభునందనలు.

by Narayana Sharma Mallavajjala



from kavi sangamam*కవి సంగమం*(Poetry ) http://ift.tt/1lLCCmb

Posted by Katta

7, మార్చి 2014, శుక్రవారం

Narayana Sharma Mallavajjala కవిత

వచనకవితకు వ్యాకరణం అవసరమా కాదా ?అవసరం అయితె ఎంతవరకు ?

by Narayana Sharma Mallavajjala



from kavi sangamam*కవి సంగమం*(Poetry ) http://ift.tt/1ovEYTk

Posted by Katta

2, మార్చి 2014, ఆదివారం

Narayana Sharma Mallavajjala కవిత

ఈనాటికవిత-73 ___________________________ రమాకంత్ వెంగల-పోలవరం-చలిజ్వరం కవులు క్రాంతదర్శులని ప్రాచీనుల మాట.సమాజాన్ని వైప్లవిక దృష్టితో చూచి స్పందించవలసిన బాధ్యత కూడా కవిపై ఉంది.ఎ కవి అయినా వర్తమానన్ని వదిలి స్పందిస్తే అతనో కాలనికి గడ్దకట్టుకు పోయినట్టుగానే భావిస్తరు.అందువల్ల కవికి వర్తమానస్పృహ కూదా చాలా అవసరం.రమాకాంత్ ఒక ప్రధాన చారిత్రకసందర్భంలో నిలబడి స్పందించిన కవిత ఇది.అరవైయ్యేళ్ల కల,ఉద్యమం సాకారమై తెలగాణా ఆనందోత్సాహాలతో ఉన్నప్పుడు-మరో కన్ను రక్త సిక్త మౌతుంది.ఈ సందర్భంలో బాధ్యతగా స్పందిస్తున్నారు రమాకాంత్. నియంత్రిస్తున్న నేత్రాల్ని పరాజితుల్ని చేస్తున్న.. దుస్స్వప్న౦.. పోలవరం! అది నిర్మితమవుతున్న క్రమంలో.. వైద్యమందని గూడాలను.. వణికిస్తున్న చలిజ్వరం!! విభజన నేపథ్యంలో గిరిజనుల ఉరికంబం! ఆస్తుల పంపకంలో ఏలికల వర్తకం! తూనికరాళ్ళలో ఏదో మోసం!! ఫలితంగా.. గోదారి పదఘట్టనల కింద నేలమట్టమవుతున్న పూరిగుడిసెలు! తెలంగాణా తుదిఘట్టంలో.. తాకట్టుపెట్టబడ్డ ఆదిమనుషులు!! ఈ పీడకల నిజమైతే.. ఇక..విముక్తి నిర్వచనం.. 1947- అర్థరాత్రిస్వాతంత్ర్యం! 2014- అర్థరహితస్వాతంత్ర్యం!! సందర్భాన్ని బరువుగా అందించగలిగిన వాక్యాలున్నాయి ఈ కవితలో."ఆస్తుల పంపకంలో ఏలికల వర్తకం! తూనికరాళ్ళలో ఏదో మోసం!!""1947- అర్థరాత్రిస్వాతంత్ర్యం! 2014- అర్థరహితస్వాతంత్ర్యం!!"చరిత్ర మిగిల్చిన ఒక సందేహాన్ని గురించి నిలదీయటం కనిపిస్తుంది ఈ కవితలో.వస్తువుని చాలా బలంగా అందించటం కనిపిస్తుంది.కాని కవితకు కేవలం వస్తుబలం చాలదేమో తాననుభవించిన సాంద్రతని అంతే దారుఢ్యంగా వ్యక్తం చేయగలగాలి.రమాకాంత్ ఆదశకి చాలా దగ్గరలో ఉన్నారు.చాలామందిలో శబ్దంపట్ల భ్రమ ఒకటి ఉంటుంది."వరం-జ్వరం"లంటి జంట అలాంటిదే.ఈ కవిత ,కవి ఆపరిధి దాటారు.కొన్ని సార్లు సార్థకం కాని ప్రాసల జంట కవిత బలాన్ని తగ్గిస్తుంది కూదా. మంచికవితను అందించినందుకుమాత్రమే కాదు,సరైన సమయంలో స్పందించినందుకు కూడా రమాకాంత్ గారికి అభినందనలు.ఈకవి నుంచి సాంద్రమైన మరిన్ని కవితలని అపేక్షించడం అత్యాశకదు.

by Narayana Sharma Mallavajjala



from kavi sangamam*కవి సంగమం*(Poetry ) http://ift.tt/1clmDZk

Posted by Katta

Narayana Sharma Mallavajjala కవిత

జూదం ___________________ నీగొంతు పాటలుపండేపొలంలా గోదారి నీళ్లతో నిండాల్సిందే మీ పొలాలు పన్నీటి కడుపుతో పచ్చదనాన్నిమోసే గర్భిణులై మెదలాల్సిందే ఇవాళ్ల అది నాచితినుంచి కావడమే ద్రోహం రూపాయివెలుగులతో పనిలేక పచ్చనికళ్లతికించుకుని చెట్లకుపుట్టిన పచ్చనికాయల్లా ప్రవాహగీతాలమయ్యే తేనేటీగల్లా చెట్టునానుకుని పుట్టిన అడవిపద్యాలం ఇవాళ్ల నీ మహానిర్మాణం కింద నాబతుకు మునిగి పొవడమే విషాదం పందెం ఎవడైనా కాయొచ్చు పైయెత్తు ఎవడైనావెయొచ్చు సొమ్మెవరిదనేదే మీమాంస నన్నుదిద్దడానికొక్క అక్షరం గుడికానోడివి వెచ్చని పచ్చదనం మీద నీ రాబందు రెక్కనెందుకు కప్పుతావు నువ్వు నిలువెల్లా రూపాయివైతే కావొచ్చు రాజ సిOహాసనానివై తరలొచ్చు రామున్ని ప్రేమించి భక్తుడివైతే కావొచ్చు నా ప్రాణాదుల్నెందుకు వారధికింద ముంచేస్తావు ఓ కాలం బొటనవేలునికోసింది నీ కాలం గొంతునికోస్తుంది

by Narayana Sharma Mallavajjala



from kavi sangamam*కవి సంగమం*(Poetry ) http://ift.tt/1dbd90N

Posted by Katta

24, ఫిబ్రవరి 2014, సోమవారం

Narayana Sharma Mallavajjala కవిత

ఇప్పటికిప్పుడు _________________________ తేనెలూరిపారుతున్న నది ఏదో ఒంటినిండా తియ్యదనాన్నిపులిమినట్టు మనసుని ఒడిసి పడుతున్న మెరుపులేవో చిట్టికళ్లై పలకరించినట్టు. పాట పాడుతున్న చిట్టి చేతుల్నించి అడుగులేస్తున్న పిట్ట గొంతుకనించి ఇవాళ ఈ లోకానికంటే గొప్పదేదో నా ముందు తచ్చాడుతుంది భాష ఇప్పటికీ అర్థం కాలేదు భావన ఎన్నిసార్లు మృదువుగా పెనవేసుకుందో ప్రతిపదం ఎన్ని సార్లు పులకరింతలయ్యిందో చిట్టితల్లీ..! నీ అడుగులకింద ఈ లోకం మార్దవమవ్వనీ నీ పాటనించి ఈప్రపంచం పునీతమవ్వనీ అనేకవలయాలు పులిమిన నిశ్శబ్దాలన్నీ నీ అడుగులతో స్వరాలవనీ అతనెవరో స్వరలేడన్నాడుగానీ.. ఇప్పటికిప్పుడు అదిక ఒకటే.... (మిత్రులు Humorist N Humanist Varchaswi షేర్ చెసిన ఉత్తర కొరియా అమ్మాయి పాట విన్నాక...)

by Narayana Sharma Mallavajjala



from kavi sangamam*కవి సంగమం*(Poetry ) http://ift.tt/1eao1ww

Posted by Katta

23, ఫిబ్రవరి 2014, ఆదివారం

Narayana Sharma Mallavajjala కవిత

ఈనాటికవిత-72 __________________________ నిర్మలారాణి తోట కవిత కవికి భావనాబలం కావాలి.ఊహాశాలిత్వం ఒకటి కలగాలి.అప్పుడే మార్దవమైన వాక్యాలని అందించగలుగుతాడు.ఈ భావనాబలాన్ని సాహిత్యానికి పరిపూర్ణ దృష్టితో అందించింది భావకవిత్వం(Romantic poetry)ఈ మార్గంలోనే భావనాశక్తి (Imagination)అనే పదన్నికూడావాడుతున్నారు.విడివిడి భావనలను ఒక్కటిగ ఏకం చేసే సామర్థ్యం భావనా శక్తి.నిజానికి ఇంద్రియాతీత భావాలను ఉహించగల శక్తి భావనాశక్తి.ఇది వస్తువు,పరిస్థితి,చర్య వేటినన్నా ప్రతిబింబించవచ్చు.ఇది సంపూర్తిగ కల్పన కాదని విమర్శకుల అభిప్రాయం.అందువల్లే దీనిని"భావనశక్తి,సృజనాత్మక కల్పనాశక్తి,ఊహాశక్తి "అనే పదాలతో పిలిచారు. నిర్మలారాణి కవిత్వంలో ఊహాశక్తి ఎక్కువ.నిర్మాణ గతంగా ఆలోచిస్తే మొదటివాక్యం నుండే భౌతికాన్నుంచి..మానసికమైన ధ్యాన స్థితిలోకి వెళ్లిపోయారు. "లిప్త పాటు కళ్ళు మూస్తే చుట్టూ చుట్టేసే చీకటి . . మనసు లోతుల్లోంచి వెల్లువయ్యే నిశి . ." యోగ శాస్త్రంలో చీకటి ధ్యానంలోని పరిపూర్ణత్వానికి ప్రతీక.కవయిత్రి తరువాత వాక్యాలనితీర్చిన క్రమాన్నించి ఆలోచిస్తే ఇది భయానికి ప్రతీక.ఒక లిప్తపటులోకలిగే ఉద్వేగాన్ని,మానసిక అందోళనని అనేక దృశ్యాలుగా చిత్రించిన కవిత. ఒక్క క్షణం స్వప్నమై మరు క్షణం శూన్యమై స్థభ్దమై ఒక్క క్షణం నీరవమై నిశ్చలమై నిగూడమై . . . నిర్మలమై ఒక్క క్షణం . . . ఒక్క క్షణం నా ఉనికిని ప్రశ్నిస్తూ పరిహసిస్తూ . . . తాను నిజమై నేను కరిగే నీడై . . కోల్పోయిన నా స్వీయత దూరపు నెలవంకైతే. . నిండిన మసక చీకటిలో అసహనపు దాహార్తిలో . . ఆరుబయట నే రాసుకున్న జాలిపాట విని రాలిన నక్షత్రాల సామీప్యంలా . . . చెదిరిన నది ఒడిలో నిశ్చల నక్షత్రపు ప్రతిబింబంలా . . . కూలిన స్వప్న సౌధాల పునర్నిర్మాణంలో అలసిన బేలగువ్వ లిప్తపాటు సేదకై సారించిన చూపుల్లా . . . ఇవన్నీ ఒక లిప్తపాటులో,క్షణంలో కలిగిన ఉద్వేగాన్ని చెప్పిన అంశాలే.చివరికి తన ఆశంసతో కవిత ముగుస్తుంది. నా భావాలు మనసైన మనసున్న మనిషిని చేరితే పొద్దున్నే కలల ముంగిట పూచే గుబాళింపు వనాలు . . వీచే పులకరింపు గీతాలు . . ఎగిసే జలదరింపు సాగరాలు . . కురిసే పలకరింపు జలపాతాలు . . ! కవిత్వం నిండా భావాన్ని బలపర్చగల ప్రతీకలు,పదబంధాలున్నాయి. కవిత్వం నిజానికి భావకవితా దశనుంచి కళాత్మకంగా చాలదూరం చేరుకుంది.నిర్మలారాణిగారు ఆ సాధనకుదగ్గరలో ఉన్నారు.ఇంక నిర్మాణం విషయంలో బలన్ని సాధించాల్సిన అవసరం ఉంది."కోల్పోయిన నా స్వీయత"నిశ్చల నక్షత్రపు"లాంటి ప్రయోగాల విషయంలో వ్యాకరణ సిద్ధత కొంత అవసరం. మంచికవిత అందించిన నిర్మలారాణిగారికి అభినందనలు.సమాజం ,ప్రకృతి వంటి అంశాలకి ఇంకా దగ్గరగా వెళితే ఇంకా మంచికవిత్వం నిర్మలారాణిగారు అందించగలరు.

by Narayana Sharma Mallavajjala



from kavi sangamam*కవి సంగమం*(Poetry ) http://ift.tt/1pco0fM

Posted by Katta

16, ఫిబ్రవరి 2014, ఆదివారం

Narayana Sharma Mallavajjala కవిత

ఈనాటికవిత-70 ________________________________ వక్కలంక వసీరా-రెండువాక్యాలు. కవిత్వంపై ప్రధానంగా ప్రభావాన్ని చూపేది కవి దర్శనమే.వర్ణన ముఖ్యమైందిగా భావిస్తే దానిని ప్రభావితం చేసేది కవిదర్శనమే."దర్శనాద్వర్ణనాచ్చాథ రూఢాలోకే కవిశ్రుతిః"అని ప్రాచీనులు.ఋగ్వేదంలోనూ "చత్వారివాక్"అని చెబుతారు అంటే పశ్యంతి,మధ్యమా,వైఖారి-దీనితోపాటు పరా అనేఅంశం ఒకటి ప్రధానమైంది. పశ్యంతి-చూస్తున్నది..మధ్యమా-చెప్పడానికి మాధ్యమంగాఉన్నది.వైఖారి -చెప్పబడుతున్నది..వీటన్నిటికి అతీతమైంది పరా...మీమాంసకూడా అలౌకిక వ్యాపారాలగురించి చెప్పింది.సాధారణ,ధారణ,మనన,చర్వణ,సృజన -అనే ఐదు అలౌకిక వ్యాపారాలు.ప్రపంచమ్నుంచి గమనిస్తున్నది,తీసుకొంటున్నది,ఙ్ఞప్తిలోకి తెచ్చుకుంటున్నది,తనకున్న ఙ్ఞానమ్మేరకు ప్రతిఫలింపబడుతున్నదీ,సృష్టింపబడుతున్నదిగా కవిత్వం ముందుకు వస్తుంది.-బహుశఃసాధారణ వాక్యాలుకూడా.కని పొందిన దానిని అంతే స్పష్టంగా చిత్రించడం సాధ్యం కాదనేది అనుభవం గలవారుచెప్పే అంశం. వసీరా ఇలాంటి తాత్వికధారగల కవిత్వాన్నే అందించారు.ఇందులో కనిపించే-"మాటల నీడలు " శబ్దాల రంగులు""వాక్యాలు "వంటి పదాలవల్ల ఏర్పడిన అర్థక్షేత్రం వల్ల ఇది కవిత్వాన్ని గురించిన అంశమని అర్థమౌతుంది. "రెండు రెక్క‌లూ రెండు వాక్యాలు మాట‌ల మ‌ధ్య మౌనం లా వాక్యాల మ‌ధ్య ఆకాశం న‌దిమీద రెక్క‌లు విప్పే ప‌క్షులు రెండు రెక్క‌లూ రెండ‌క్ష‌రాలు అక్ష‌రాల మ‌ధ్య ప్ర‌వ‌హించే న‌ది నీటిలో నీడ‌లూ అంత‌కంటే పొడ‌వైన‌ అంద‌మైన రెక్క‌లు విప్పుతాయి మాట‌ల నీడ‌ల మ‌ధ్య ఎగిరే ప‌క్షి అద్భుత శ‌బ్దాల రంగుల మీద గింగిర్లు కొట్టి చివ‌రికి మౌన వృక్షం తొర్ర‌లోని ఇంటికి చేరుతుంది " మౌనానికి ,ఆకాశానికి మధ్యపోలికకి వాటికుండే అనంతమైన లక్షణమేకారణం.మాటలమధ్య ఉండడానికి ఒక కారణం వెదికితే ఏమౌనమూ కూడా ఆత్మికంగా మౌనం కాదు.అంతర్ముఖ సంభాషణే.పక్షి శబ్దంలోని ఉనికి స్వేచ్చని చెప్పెదే.నది ప్రవాహానికి,ఆగని కాలానికి ప్రతీక. కవిత్వమెప్పుడూ వర్తమానంలో కనిపించేదాన్ని మించి చూపుతుంది.అందువల్లే కవిత్వంలో వర్తమానం కూడా శాశ్వతముద్ర పొందుతుంది.అంతే సౌందర్యాత్మకంగా ఉంటుంది కూడా. "నీటిలో నీడ‌లూ అంత‌కంటే పొడ‌వైన‌ అంద‌మైన రెక్క‌లు విప్పుతాయి "-అనడంలో అర్థమిదే.నీడ అండంవల్ల దర్శించింది కాదు వ్యక్తంచేయబడుతున్నదనే ధ్వనిస్తుంది. కొసలో మొరాయించే మనస్సుని గూర్చి మాట్లాడుతారు.కవితకి భావచిత్రాలనో,ప్రతీకలనోవెతికి,వెతికి,రంగురంగుల శబ్దాలమీద గింగిర్లు కొట్టి (తిరిగి)చూసినదాన్ని అలాగే చిత్రించటం చేతకాక ఏ మౌనం లోనించి పుట్టిందో అక్కడికే వెల్లిపోతుంది. చిత్రిస్తున్నది కవికెప్పుడూ అసంతృప్తిగానే ఉంటుంది.ఒక స్థాయికి వెల్లి సంతృప్తిగావెనక్కి రావడమే తప్ప పొందినదాన్ని అట్లే అందించటం వీలుకాక పోవటం -తిరిగి ఆలోచన మళ్లీ యథా స్థానాన్నే చేరుకోవటాన్ని కవిత్వం చేసారు ఇక్కడ కవి. నిజానికి ఇలాంటి కవిత్వాన్ని మార్మిక కవిత్వమనే(Mysti poetry) అనాలి విమర్శలో మార్మిక కవిత్వం అంటేమేథస్సుని మించిన మనవసామర్థ్యంతో అర్థమయ్యేది.అంతే కాని తర్కానికి లొంగనిది.దైవత్వ సంబంధమైన అంశాలకు సంబంధిన చర్చ మాత్రమే మార్మిక కవిత్వం గా ఉంది.ఇందులో కనిపించే అర్థ అనిర్దిష్టత(Inditerminacy)వల్ల మార్మికంగా అనిపిస్తుంది.కాని ఇది దార్శనిక సంబంధమైన తాత్వికతతో ముడిపడిన కవిత. కవిత్వం రాయడానికి కవిపడె సంఘర్శణ ఈకవితలో కనిపిస్తుంది.ఈ మానసికానుచలనాన్ని అక్షరాలుగా మలచిన వసీరా గారికి అభినందనలు,ధన్యవాదాలు.

by Narayana Sharma Mallavajjala



from kavi sangamam*కవి సంగమం*(Poetry ) http://ift.tt/1cds61T

Posted by Katta

10, ఫిబ్రవరి 2014, సోమవారం

Narayana Sharma Mallavajjala కవిత

ఈనాటి కవిత-69 _______________________________ డా.కాసుల లింగారెడ్డి-ఇడుపుకాగితం తెలుగులో 55,60 ప్రాంతలకు ముందు వచ్చిన చారిత్రక సాహిత్యానికి తరువాత వచ్చిన చారిత్రక సాహిత్యానికి మధ్య ప్రధానవైరుధ్యమొకటి ఉన్నది.ముందు సాహిత్యం రాజుల కథలు,ఇతి వృత్తాలపై ఆధారపడితే తరువాతి సాహిత్యం ఈ సంప్రదాయం నుండి దూరమయ్యింది.ఈ క్రమంలోనే చారిత్రక వాస్తవికత(Historical Reality) ఒకటి కనిపిస్తుంది.చరిత్రని కల్పనతొ కాక వాస్తవధరంగా కవిత్వంలో నిర్మించడం.ఈ సందర్భం లోనే చారిత్రక నేపథ్యం(Historical Context)అనే పదాన్ని కూడా పరిశీలించాలి.ఒక కాలంలో ప్రబలంగా ఉండే ఆలొచనా ధోరణులు,జీవన విలువలను చారిత్రక నేపథ్యం అంటారు.నిర్దిష్టకాలంలోని రచయితలు విడివిడిగా,బృందాలుగా ఒకే రకమైన అలొచనా ధోరిణితొ ఉండటం. జాతీయోద్యమ కాలపు సాహిత్యానికి దేశభక్తి,భాషాభిమానం ,హరిజన సమస్య,వితంతు వివాహం,వరకట్నం మొదలైనవి చారిత్రక నేపథ్యం గా ఉన్నాయి.60 కి ఈ ఇవతలిభాగంలో ప్రాన్స్ లో విద్యార్థి ఉద్యమాలు,చైనాలో సాంస్కృతిక ఉద్యమం,వియత్నాం ఉద్యమం తో పాటు ఈనెలమీద వచ్చిన తెలంగాణా సాయుధ పొరాట గీతాలు,శ్రీకాకులం నగ్జల్బరీ గీతాలు మొదలైనవి చారిత్రక నేపథ్యం గా కనిపిస్తుంది.విప్లవ సాహిత్య ధోరణిగా వ్యవహారంలో కివచ్చింది కూడా ఇదే. ఈ దశాబ్దికాపు తెలంగాణ ఉద్యమ సాహిత్యంలోనూ అనేక చారిత్రకాంశాలు సాహిత్యాంశాలుగా రూపు దిద్దుకున్నాయి.డా.కాసుల లింగారెడ్డి గారు రాసిన "ఇడుపు కాగితం" కూడా అలాంటిదే. ఒక చారిత్రకాంశాన్ని ఉల్లేఖనం(Allusion)ద్వార వాస్తవవాద దృక్పథంతో వర్తమాన దృష్టితో రాయటం కనిపిస్తుంది. "పుస్తెలతాడు కట్టించి తన్నుకు చావమని సాపెన పెట్టిండు సచ్చినోడు." 1 "తాటికమ్మల గుడిసన్నా లేదని రాజప్రసాదంల ఆశ్రయమిచ్చిన. కాసులు లేని కనాకష్ట కాలంల నిలువ గరిసెలిచ్చి నిలబెట్టిన. గొంతెండి ఎక్కిళ్ళు పెడ్తె కుడిదాయి కుడిపి కుతిదీర్చిన. నా రామసక్కని కుర్చీ ఇచ్చి సదువుకున్నోనివని రాజును చేసిన. నిన్నేమన్న కర్రె కుక్కను చేసి ఎంటదిప్పుకుంటినా?" ఇందులో మొదటి వాక్యమే ఉల్లేఖనం.తెలంగాణాను కలిపి "విశాలాంధ్ర"నుఏర్పాటు చేస్తూ నెహ్రూ గారన్న మాటల స్పృహ ఇక్కడ కనిపిస్తుంది."నిన్నే మన్నా కర్రె కుక్కను చేసి ఎంట దిప్పుకుంటినా ? "అన్న ప్రశ్నలో కూడా జానపద కథల్లో వినిపించే"బాల నాగమ్మ "కథ స్ఫురిస్తుంది. ఉత్తరనిర్మాణవాదం(Post -Strcturalism)ఈమలుపులో కనిపిస్తుంది.స్థిరమైన సత్యం అనే అంశం నించి బయటికి వచ్చి చెప్పటం,ప్రధానాంశంలోని ఆదర్శాన్ని తోసివేసి .వాస్తవాన్ని చెప్పడం,పెద్ద పెద్ద సిద్ధాంతాలని(Meta naretivs)నమ్మి వాస్తవాన్ని నిర్బంధించకుండా ఉండటం,బాహ్య వాస్తవికతని కాకుండా "స్వతంత్రంగా ఉండే వాస్తవాన్ని" చెప్పటం.వర్గం బదులుగా వ్యష్టివిలువలపై ఉత్తర నిర్మాణ వాదం దృష్టి నిలిపింది.దాంపత్యం అనెదానికన్నా స్థ్రీ,పురుషుడు అనె జెండర్ మీదా దృష్టి పెడుతుంది...పెళ్లి అనే అంశాన్నే కొనసాగిస్తూ చూపిన అంశాలుకూడా ఈ అంశాన్ని ధృవీకరిస్తాయి. "మర్లువెళ్ళన్నా కాలేదు కాళ్ళ పారాణన్నా ఆరలేదు ఒప్పందం తీసి ఒడ్డుమీద పెట్టి నీకు నాకు నడుమ నియమాలెందుకంటివి. పొలిమేరలు చెరిపేసిన దేహాల మధ్య అడ్డు తెరలెందుకంటివి సంపదలు నీకు సందేశాలు నాకన్న సత్యం నేనప్పుడే పసిగట్టి ఈ కాపురం నేనొళ్ళనంటె కూసున్న పెద్దమనుషులు కాసింత సర్ది చెప్పి కాయితం మీద కాపురం నిలిపిరి." ఈ భాగం లో "ఒప్పందం తీసి ఒడ్డుమీద పెట్టి/నీకు నాకు నడుమ/నియమాలెందుకంటివి./పొలిమేరలు చెరిపేసిన దేహాల మధ్య/అడ్డు తెరలెందుకంటివి/సంపదలు నీకు/సందేశాలు నాకన్న సత్యం నేనప్పుడే పసిగట్టి"- ఈ వాక్యాలు అందుకు నిదర్శనం, ఒక చారిత్రక వాస్తవాన్ని అంతే పటిష్టమైన సైద్ధాంతిక ధర్మంతో అందించటం లింగారెడ్డి గారి కవితలో కనిపిస్తుంది.కేవల ఉద్వేగం కాక నిబద్ధమైన దార్శనికతని ప్రదర్శించిన కవిత.బల మైన కవితావాక్యాలు కూడా అడుగడుగునా కనిపిస్తాయి.-"పొలిమేరలు చెరిపేసిన దేహాలు","వరిమొవ్వలోని మంచు ముత్యం","ఉనికి ఉనుక పొట్టవటం","కాలపు పలుగురాళ్ళమీద పదునెక్కి పారుతున్న జీవనదులసొంటి భాష" -లాంటి ప్రయోగాలు ఎంతో కొత్తగా ,కవిత్వాన్ని,వస్తువును నిలబెడతాయి. తాటికమ్మల గుడిసె,కర్రెకుక్క,పుస్తెలతాడు,మర్లువెల్లి,కుడిదాయి,ఇకమతులు,మల్లెసాల-వంతి ప్రాంతీయ పదజాలం కూడా ఈ కవిత సౌందర్యాన్ని అధికం చేస్తాయి..మంచి కవిత అందించినందుకు డా.కాసుల లింగా రెడ్డి గారికి ధన్యవాదాలు.

by Narayana Sharma Mallavajjala



from kavi sangamam*కవి సంగమం*(Poetry ) http://ift.tt/1bhpYIr

Posted by Katta

4, ఫిబ్రవరి 2014, మంగళవారం

Narayana Sharma Mallavajjala కవిత

ఈనాటికవిత-68 _____________________________ రమేష్ పమ్మి ||నాకెప్పటికీ సమాధే|| తెలుగులో కథాత్మకవిత్వం-కావ్యాలు రావాలని..అందునా వచన కవిత్వం దానికి ఊతంగా నిలవాలని కుందుర్తి ఆశించారు.అందుకోసం సంస్థలు ఆవిర్భవించాయి..తరువాతి కాలంలో కవిత్వం రకరకాల సంప్రదాయాలు,ఉద్యమాలలొ పడ్దాక ఈ అంశంపై తెలుగు వచన కవిత పెద్దగా దృష్టిపెట్టలేదు.శ్రీ శీలావిర్రాజు దీనికో సం కొంత కృషిచేసినవారిలో ఉన్నారు. మంచి అభివ్యక్తితో,కథనుకూడా చేరుస్తూ కవిత్వం చెప్పడానికి వచనకవితకుండే నిడివి సరిపోదు.ఆ స్ఫూర్తిని కలిగించడానికి కొంత అవకాశం ఉంది..రమేశ్ పమ్మి రాసిన కవిత అలాంటిదే.ఒక మాతృస్మృతిలో రాసినట్టు కనిపించే ఈ కవిత సాంద్రమైన మానవీయభావనని పెనవేసుకుంది.ఆ క్రమంలోనే నగరాలు విస్తరిస్తున్నప్పుడు కలిగే పరిణామాలని కూడా స్పర్శించింది. తల్లికి దూరమైన ఓ కొడుకు గొంతుతో ఈ కవిత ప్రారంభమవుతుంది...చిన్నతనం లో ఏ మయిందంటే కాకెత్తుకెల్లిందని అనేవాళ్లు..అలాంటి పిల్లలలో ఉండే సహజ అధ్భుత రసాన్ని అనుభవించే వాక్యాలున్నాయి. "ఒకప్పుడు అల్లంత దూరాన అందంగా అగుపించేటిది మా అమ్మ ఆమే అమ్మన్న విషయం.. మా రావక్క సెప్పేదాకా నాకూ తెనీదు ఆయమ్మ నను కంటే.. కాకమ్మ ఈడ పడేసినాదట నాకంటే పెద్దది కనుక రావక్కకు ఇదంతా తెలుసు అక్క సెప్పగానే... అమ్మా అని పిలుద్దామనుకున్నా.. కానీ ఏడ్వాలిసొచ్చింది అయ్యాలే మా అమ్మను సంపేశారు.. గండ్ర గొడ్డలతో, రంపపు కోతలతో పాశవికంగా నరికి సంపేశారు.. కొన్నాళ్లకు ఆడో.. పెద్ద సమాధి కూడా కడుతుంటే.. అమ్మకు పూజలు సేత్తారనుకున్నా ఏం సిత్రమో కానీ ఆ సమాధిపైనే చానామంది కాపురమెట్టారు." ఈ వాక్యలలో భాషాసంబంధంగా మంచి మాండలికం కూదా ఉంది..కవిత్వానికి కేవలం ఆఖ్యానం (Neretion)సరిపోదు..దానికి కవిదైన ముద్రనందించే వ్యాఖ్యానం(Comment)కావాలి.ఆ వాక్యాలు చివరన కనిఉపిస్తాయి. "గుబురుగున్న చెట్ల మీద దెయ్యాలుంటాయని అక్క సెప్పేటిది ఆ మాను సమాధి మీద కూడా దెయ్యాలుంటాయని అయ్యాలే నాకర్థమైంది ఆ దెయ్యాలకది నివాసమేమో.. నాకెప్పటికీ సమాధే వాళ్లేమో కాలనీలంటారు నేను శ్మశానం అంటాను" మంచి కథనాత్మకత కల కవిత ఇది.ఒక దృశ్యాన్ని అనుభవించేందుకు దగ్గరగా తీసుకెళుతుంది.. తాత్వికంగా,కళాత్మకంగా రమేశ్ పమ్మి కవిత ఇంకా వృద్దిచెందాల్సి ఉంది.అంశం కొత్తది.చెప్పిన పద్దతి కూడా వైవిధ్యమైంది.కొత్త ఊహలు చేయటం..కొత్త దృశ్యాలని చెక్కటం సాధన చేస్తే ఈ కవి కవిత మరింత బలంగా తనగొంతును నింపుకుంటుంది.మంచికవితను అందించి నందుకు రమెశ్ పమ్మి గారికి అభినందనలు

by Narayana Sharma Mallavajjala



from kavi sangamam*కవి సంగమం*(Poetry ) http://ift.tt/1nH9Hiz

Posted by Katta

3, ఫిబ్రవరి 2014, సోమవారం

Narayana Sharma Mallavajjala కవిత

ఈనాటికవిత-68 _____________________________ రమేష్ పమ్మి ||నాకెప్పటికీ సమాధే|| తెలుగులో కథాత్మకవిత్వం-కావ్యాలు రావాలని..అందునా వచన కవిత్వం దానికి ఊతంగా నిలవాలని కుందుర్తి ఆశించారు.అందుకోసం సంస్థలు ఆవిర్భవించాయి..తరువాతి కాలంలో కవిత్వం రకరకాల సంప్రదాయాలు,ఉద్యమాలలొ పడ్దాక ఈ అంశంపై తెలుగు వచన కవిత పెద్దగా దృష్టిపెట్టలేదు.శ్రీ శీలావిర్రాజు దీనికో సం కొంత కృషిచేసినవారిలో ఉన్నారు. మంచి అభివ్యక్తితో,కథనుకూడా చేరుస్తూ కవిత్వం చెప్పడానికి వచనకవితకుండే నిడివి సరిపోదు.ఆ స్ఫూర్తిని కలిగించడానికి కొంత అవకాశం ఉంది..రమేశ్ పమ్మి రాసిన కవిత అలాంటిదే.ఒక మాతృస్మృతిలో రాసినట్టు కనిపించే ఈ కవిత సాంద్రమైన మానవీయభావనని పెనవేసుకుంది.ఆ క్రమంలోనే నగరాలు విస్తరిస్తున్నప్పుడు కలిగే పరిణామాలని కూడా స్పర్శించింది. తల్లికి దూరమైన ఓ కొడుకు గొంతుతో ఈ కవిత ప్రారంభమవుతుంది...చిన్నతనం లో ఏ మయిందంటే కాకెత్తుకెల్లిందని అనేవాళ్లు..అలాంటి పిల్లలలో ఉండే సహజ అధ్భుత రసాన్ని అనుభవించే వాక్యాలున్నాయి. "ఒకప్పుడు అల్లంత దూరాన అందంగా అగుపించేటిది మా అమ్మ ఆమే అమ్మన్న విషయం.. మా రావక్క సెప్పేదాకా నాకూ తెనీదు ఆయమ్మ నను కంటే.. కాకమ్మ ఈడ పడేసినాదట నాకంటే పెద్దది కనుక రావక్కకు ఇదంతా తెలుసు అక్క సెప్పగానే... అమ్మా అని పిలుద్దామనుకున్నా.. కానీ ఏడ్వాలిసొచ్చింది అయ్యాలే మా అమ్మను సంపేశారు.. గండ్ర గొడ్డలతో, రంపపు కోతలతో పాశవికంగా నరికి సంపేశారు.. కొన్నాళ్లకు ఆడో.. పెద్ద సమాధి కూడా కడుతుంటే.. అమ్మకు పూజలు సేత్తారనుకున్నా ఏం సిత్రమో కానీ ఆ సమాధిపైనే చానామంది కాపురమెట్టారు." ఈ వాక్యలలో భాషాసంబంధంగా మంచి మాండలికం కూదా ఉంది..కవిత్వానికి కేవలం ఆఖ్యానం (Neretion)సరిపోదు..దానికి కవిదైన ముద్రనందించే వ్యాఖ్యానం(Comment)కావాలి.ఆ వాక్యాలు చివరన కనిఉపిస్తాయి. "గుబురుగున్న చెట్ల మీద దెయ్యాలుంటాయని అక్క సెప్పేటిది ఆ మాను సమాధి మీద కూడా దెయ్యాలుంటాయని అయ్యాలే నాకర్థమైంది ఆ దెయ్యాలకది నివాసమేమో.. నాకెప్పటికీ సమాధే వాళ్లేమో కాలనీలంటారు నేను శ్మశానం అంటాను" మంచి కథనాత్మకత కల కవిత ఇది.ఒక దృశ్యాన్ని అనుభవించేందుకు దగ్గరగా తీసుకెళుతుంది.. తాత్వికంగా,కళాత్మకంగా రమేశ్ పమ్మి కవిత ఇంకా వృద్దిచెందాల్సి ఉంది.అంశం కొత్తది.చెప్పిన పద్దతి కూడా వైవిధ్యమైంది.కొత్త ఊహలు చేయటం..కొత్త దృశ్యాలని చెక్కటం సాధన చేస్తే ఈ కవి కవిత మరింత బలంగా తనగొంతును నింపుకుంటుంది.మంచికవితను అందించి నందుకు రమెశ్ పమ్మి గారికి అభినందనలు

by Narayana Sharma Mallavajjala



from kavi sangamam*కవి సంగమం*(Poetry ) http://ift.tt/1nH9Hiz

Posted by Katta