పేజీలు

' నువ్వొక పచ్చని చెట్టయితే పిట్టలు వాటంతట అవే వచ్చి వాలేను'..!. ‎

12, సెప్టెంబర్ 2012, బుధవారం

పీచు శ్రీనివాస్ రెడ్డి || నాకింకా యాదుంది ||


నాకింకా యాదుంది
కీసలో దాచుకున్న
అమ్మ ఇచ్చిన బెల్లం ప్యాలాల లడ్డు తీపి 

***

నాకింకా యాదుంది
నా లాగు రెండు తూట్లతో
దునియా చూస్తుంటే నవ్వినా కండ్లేవో 

***

నాకింకా యాదుంది
గుడ్డి దీపం సాక్షిగా
గావురంగా నాయినమ్మ ఇచ్చిన మామిడి పండు
యెంత ప్రేమగా పండిందో .

***

నాకింకా యాదుంది
పెరుగు గట్క పెట్టిన దోస్తు
పొద్దుగాల వయసుకే పోద్దీకుతే
నా కండ్లల్ల కదిలిన దుక్కం 

***

నాకింకా యాదుంది
ఇస్కూల్ల నా యాసనెక్కిరించిన
టీచరమ్మ నవ్వు 

***

నాకింకా యాదుంది
దొడ్డికాడ
బాగా సదువుకున్న బందూకు పట్టుకున్న గడ్డ పోడి ముఖం 

***

నాకింకా యాదుంది
పొలంకాడ
పాలేరు తిన్న తొక్కు మెతుకుల వాసన

***

నాకింకా యాదుంది
తాతెంబటి పోతుంటే
కులం తోకను చూసి
పక్కకు జరిగి తల దించుకున్న మనుషుల చూపు 

***

నాకింకా యాదుంది
తుమ్మ చెట్టుకు కారిన బంక
తియ్యంగ చప్పరించింది
గందుకేనేమో గురుతులన్నీ అతుకున్నై గుండెల్లో

11-09-2012

క్రాంతి శ్రీనివాసరావు || మధ్య పర్వం ||


మధ్య తరగతి మనుషులం మేం
రెండు విసుర్రాళ్ళ మధ్య
పెసర గింజల్లా పగిలిపోతుంటాం
విధి లేక క్రింది రాయు పక్కనే వొరిగిపోతుంటాం


తాత తాతెవరో తెలియకున్నా
వంశ వైభవాన్ని వర్ణిస్తుంటాం

వంటినిండా పులుముకున్న
ఇంటి పేరును
ఏపలుకుబడి వున్నోడితోనో
అంటుగట్టి ్
ఆశల చిగురులు తొడుక్కుంటాం

మూడడుగులే వున్నా
తాత పొడవు ఆరడుగులంటాం
తప్పులేమన్నా వుంటే
తల్లిగారింటికి తగిలిస్తుంటాం

పరువూ ప్రాణం తూకం వేసి
పరువే బరువై
ప్రాణాలు వదిలేస్తుంటాం

కస్టాలన్నీ మామీదే కురుస్తుంటాయు
కన్నీళ్ళ చిరహ్ పుంజీ గా
కాపురాలు సాగిస్తుంటాం

కిందకు దిగలేక
పైకి ఎగరాలని ప్రయత్నిస్తుంటాం
ఎగసిన ప్రతీసారీ
కడలి కెరటాల్లా
కూలిపడుతూనేవుంటాం

గతం లో ఈదులాడుతూ
భవిశ్యత్తును దర్పణం లో చూస్తుంటే
వర్తమానం పరావర్తనమై
ఆర్తనాదాలను ఆశ్రయుస్తుంటాం

గ్లోబల్ గుహలో
రెక్కలు విరిగిన పక్షులమై
రాలి పడుతున్నాం
మధ్య తరగతి ఇప్పుడు
మిథ్యా తరగతిగా మార్పు చెందుతోంది

చింతం ప్రవీణ్ || ఆమె ||

ఉదయం ఐతే కొందరికి
సంతోషం ఉదయిస్తుందేమో!
రాత్రి ఐతే ఇంకొందరికి
బాధలు అస్తమిస్తాయేమో!

పగలు రాత్రి తేడాలేదు
ఆమె ప్రతీక్షణం అస్తమిస్తూనే ఉంటుంది

ఋతువులెన్ని మారినా
ఆమెలో మార్పుండదు
జీవితమంతా ఆమెకు ఆకురాల్చు ఋతువే

ఆమె నవ్వు ఆమెకోసం కాదు
ఆమె అందం ఆమెకోసం కాదు
నిజానికి
ఆమె ఆమె కోసం కాదు

ఆమె పంచుతున్నసుఖానికిలాగే
ఆమె స్వేదానికి
ఆమె కన్నీళ్ళకు గురుతుళ్ళేవ్

విలువలు లేని మనుషులు
వలువలు లేని మాటలతో
ఆమెను అంగడిబొమ్మంటు గేలిచేస్తారు...

సృష్టి ఆమెను బహిష్కరించిందో
ఆమెనే సృష్టిని బహిష్కరించిందో ఏమోగాని
రహస్యశృంగారపు బంధితజీవన్మరణ క్రీడలో
ఆమె ఎప్పటికప్పుడు దేహాన్ని విసర్జిస్తూనే ఉంటుంది
ఆమెది కోల్పోవడం అనివార్యమైన జీవితం

పచ్చనినోట్లతో పచ్చిగా ఆమెను తడమగలమేమో గాని
ఎన్ని రాసులుపొసి ఆమె మనసును తాకగలం

స్వేదం కన్నీళ్ళు నెత్తురు ఆవేదనే ఆమె నేస్తాలు
ఆమెకు కలలు లేవు కన్నీళ్ళే
అరే! ఎందరికి తెలుసు ఆమె మనసు?

ఆమె కడుపు కోసం పడుపైంది గాని
పడుపు కోసమే కడుపు గడప దాటలేదు

ఎందరు వెంబడిస్తారో
ఇంకెందరు నిష్క్రమిస్తారో
ఎన్ని వసంతాలు కరిగిపొతాయో
ఎన్ని కనీళ్ళు నదులై పారతాయో
ఎన్ని స్వప్నాలు ఆత్మహత్య చేసుకుంటాయో
దీపం వెలుగుతున్నంత కాలం
ఆమె ఓ ఆరిపోని దీపం

ఆమె ఊరిడ్సినా
ఆమెను ఊరిడ్సిపెట్టదు
ఆశగా ఆమెవైపే చూస్తుంటుంది...

10.09.2012

Prav Veen // గాయం... //

ఎన్నని చెప్పాలే ఏమని చెప్పాలే.ఒక గాయమైతే మరచిపోవచ్చు.కండ్లుతెరిచిన గడియనుండి రోజు నిష్క్ర్రమించేదాక గాయాల మీద గాయాలు.నిలువెల్లా గాయాలే దేహమౌతున్నవాణ్ణి.ఒకటా రెండా విరిగిన లాఠీలు ఎక్కిదిగిన ఠాణాల మెట్లు లెక్కేలెవ్వు.అయినా నాకు ఇబ్బందేంలేదు.గాయలదేముంది.ఓ వైపు ప్రాణాలకు ప్రాణాలే అవలీలగా ఉద్యమానికిచ్చిన నాతోటి విద్యార్థులు జనాలు.వీళ్ళ త్యాగాల ముందు నాకైన ఈ గాయాలేపాటివి.నేనేనా గాయపడింది.తెలంగాణకు తెలంగాణానే ఓ మానని గాయం.ఒడవని దుఃఖం.ఐతే గాయాలు మాకు కొత్తేం కాదు.సూర్యుడు రోజు ఉదయించడం వింతేం కాదు కనిపించకపోతే కదా వింత అమావాస్యా!నాకు ఐన ఈ గాయాలు ఎంత. నిజంగా గాయాల వల్ల నేను గాయపడలేదు.బిడ్డా ఒళ్ళంత నెత్తురుముద్ద చేసుకుంటివి ఎట్ల ఉండేటోనివి బిడ్డా!తెలంగాణ తెలంగాణ అంటివి అని అమ్మ ఏడ్చినప్పుడు నిజంగా గాయపడుతున్నా.గాయాలను త్యాగాలను కుప్పగా పోసి డబ్బులసంచుల్ని ప్రాజెక్టుల్ని మోసుకొచ్చిన సోకాల్డ్ రాజకీయ ఉద్యమకారులను చూసి మళ్ళీ మళ్ళీ గాయపడుతున్నా.నేనే కాదు 60ఏండ్లసంది త్యాగాలే వారసత్వంగా తీసుకుంటున్న నాలాంటివాళ్ళను చూసి తల్లీ తెలంగాణం నెత్తురు స్రవిస్తోంది కన్నీళ్ళకు బదులుగా.ఐతే గాయమెప్పుడు గాయంలా ఉండదు.గాయం పోరాటానికి సమాయత్తం చేసే ఓ సిగ్నల్.ఓ మెసేజ్.ఇప్పటిదాకా నేను ఓడిపోవచ్చు కాని నా గాయం ఎప్పుడూ నన్ను సిద్దం చేస్తుంటుంది విజయం కోసం పోరాడమని.గాయం ఇప్పుడు ఓ జ్ఞాపకం మాత్రమే కాదు...కొత్త బతుక్కు దారి చూపించే ఓ దిక్సూచి...

వంశీ // మోడస్ ఒపెరాండి //

నాకు ఏ బాదా, నొప్పి ఉండదెందుకో
తెల్లటి పావురాల తలలు తెంచి రక్తం పారిస్తుంటే,
నాకు ఏ దుఃఖం, వేదనా అనిపించవేమిటో
ఓ మనిషో మనసో నలిగినా విరిగినా
ఓ తరువో గిరులో కాలినా కూలినా,
నాకేం కానంతవరకు,
నాదేమీ పోనంతవరకూ,

నాకే కోపమూ అసహ్యమూ రాదేమిటో
వ్యభిచారులూ అరాజకీయులన్నా
తాగుబోతులూ మోసగాళ్ళూ ఐనా,
ఎంతకష్టమో నిజంగా
సమాజం ఒప్పని పనులు చేస్తూ
జనాలు మెచ్చని కలల్ని చూస్తూ

విలువలూ ఆచారాలూ
ఒడ్డునుండి కడుపునిండినోడికే,
తెప్ప దొరకక కొట్టుకుపోయేవాడి
ఆకలి ఆశలు ఆరాటం పోరాటం
వాడిదైన ప్రపంచాన్ని బ్రతికించుకుని
వాడివవని ప్రమాణాలతోనిత్యం ప్రయాణించడానికేగా..

నాకే ఆవేశమూ ఆలోచనా కలగవెందుకో
కవులు జీవితాన్ని రాయక ఊహల్లో తేలితే,
రాసినట్టు జీవించక వైరాగ్యంలో మునిగితే,
అవునూ, కవీ నాలాంటి మనిషేగా

నాకే అపరాధభావనా, ప్రాయశ్చిత్తపు
పరిహారాలమీదా నమ్మకం రాదెందుకో
రజస్వలించిన చీకట్లో ఇంద్రియాల్ని సంతృప్తీకరించి,
కామరూపుడినై కలుషితాలోచనలతో స్థలకాలాలనోడించి
ఐదో పరిమాణపు నీడల చిరుగుల్లోంచి
ఆత్మనొదిలిన శరీరాల చెమటతో తడిసిన
అంగాలు స్పృశించి అమరుణ్ణవుతుంటే,

నాకే భయమూ బంధాల బడలికా ఉన్నట్టనిపించవు
రేపే మరణిస్తానన్నా,
లోకపు చూపే మారిపోతుందన్నా,

నేను నిర్దేశించుకున్న, నాకు మాత్రమే తెలిసిన
గమ్యం చేరే వడిలో
నేను ఉద్దేశించుకున్న, ఎప్పటికైనా అధిరోహించే
శూన్యం కనిపించేవరకు
నేనిలాగే ఉంటాను
నన్నలాగే అనుకోమంటాను

9.11.12 ( తాలిబన్లు కూల్చిన W.T.C లో, చనిపోతామని తెలిసాక ఆ మనుషుల మానసిక స్థితి గుర్తొచ్చి)

11, సెప్టెంబర్ 2012, మంగళవారం

కర్లపాలెం హనుమంత రావు॥చురకలు॥


1
అగ్రరాజ్యమా అమెరికా!
అక్కడ తెల్లారేది
మనకు పదిగంటల వెనక!

2
విండోస్ కిటకిట
మైన్ డోర్ మూతట
-యువత

3
ఉమ్మేయడానికున్న స్వేచ్చ
విమర్శించడానికుండదుట
అభిమానులున్నారు హాల్లో
తస్మాత్ జాగ్రత్త!

4
ప్రేయసితొ ప్రైవసీనా
పార్కులు పార్కింగులు డేంజరు
వర్కింగ్ డే సర్కారు ఆఫీసే సేఫ్
లంచవరు దాకా ఎవరూ ఉండరు

5
తాతల నాటివి నోటి లెక్కలు
మనవలనాటికి నోట్ల లెక్కలు
తరంలో ఎంత అంతరం!

6
టీవీక్షణం
సింగిల్ విండో
సిండ్రోం లక్షణం

7
అమెరికా వీసాల్లోనూ తెలుగు
ఆంధ్రా కాన్వెంట్లకు
జ్ఞానోదయం ఎప్పుడు కలుగు!

8
'సత్యానందం' చిత్రం
పెద్దలకు మాత్రమే
విచిత్రం!

9
సోనియా ఫోనుకి రిసీవరుండదు
సింగు గారి ఫోనుకి స్పీకరుండదు

కొనకంచి // అమ్మ //


ఒంటరి రాత్రి
కంటి నుంచి జారిపోయే
కన్నీటి చుక్క..
ఎకాంతం అల్లుతున్న
నైలాన్ సాలెగూడు..
కాలం కురులను
ఆర్ద్రంగా దువ్వే
చల్ల గాలి..
గది చెక్కిలి పై
చిరునవ్వుల్ని వొంపుతున్న
మొనాలిసా..
అన్నీ అంతర్వలయాల్లొ
కందకాలు తవ్వుతున్నట్లు
చేతులు చాస్తాయి.

స్తబ్దంగ కదలని కాలంలో
చికటి నవ్వినట్లు
నాకేమీ తోచని అర్ద రాత్రి
తెల్లని మంచు ముద్ద కప్పేసినట్లు
భయం.. భయం.!
ఎడర్ల కావల
నదుల కావల నా చిన్ని పారదర్శకపు నోరు తెరిచి
నీ ఊపిరిని
ఉగ్గులొ కలిపి తాగించావు .

దీప శిఖల్లా.
అక్షరల్ని దిద్దించి
ఏకంత సరస్సులో తేలిన
ఎర్ర కలువను చేసావు.

పిడికెడు మూగ గుందెమీద
పికాసో చెయ్యి గీసినట్లు
బాల్యం నిండా అన్నీ చిత్రలే!
అలసిపోయిన హ్రుదయం
పట్టు తప్పి
ఆకాశంలోంచి జారి పడ్డట్టు
దీప స్థంభం కింద
పొంచి ఉన్న చీకటి
ఆవలిస్తూ వెక్కిరిస్తుంది .

స్మృతుల సర్పాలు క్రూరంగా
కాళ్ళకు చుట్టుకొని
ఊపిరి తీసుకోనియకుండా
బుసకొట్టి భయపెడతాయి .
ఎంత బలంగా మూసినా
జ్ఞాపకాలు మాత్రం
కిటికీలు తెరుచుకొనొచ్చి
తేనెటీగల్లా ముసురుకుంటాయి
పొలిమెరల్లొ నిలబడి
సౌందర్యం
నా కొసం ఆప్యాయంగా
ఎంత ఎదురుచూసినా
డియర్ మమ్మీ...
దీపావళికి ముందు రోజున
మొదటిసారి నేను
బాంబు కాల్చినప్పుడు
నీ కల్లలో మెరిసిన ఆనందార్ద్రత
నిప్పు నలుసులా
నాకింకా గుర్తుంది .

ఊపిరాడని రాత్రి
రంగేసుకున్న మృత్యువు
నన్ను రకరకాలుగా వేధిస్తున్నప్పుడు
కన్నీళ్ళతో నీవు
ఆసుపత్రిలో చేసిన యుద్దం
అకాల మరణం పొందని
ఈ అదౄష్టవంతుడికింకా
గుర్తుంది .

ఇంటి ముందు వేపచెట్టుకింద
గుండెల్ని వణికించే
సంక్రాంతి చలిలో
నువ్వు తలంటుతుంటే పడ్డ
కుంకుడు రసం మంట
ఎదార్ల కీవల
నదుల కీవల
నాకింకా గుర్తుంది.

భవిష్యత్తును కట్టేసి
నగరం రాక్షసిగా నన్ను
అడుగడుక్కి భయపెట్టినా
నీ,
ఆశీర్వాద బలంతో
రగుల్కొంటున్న జీవకణంలా నేను.

చీకటి కాగితం మీద
మెరిసే రేడియం అక్షరంలా
నీ అమృత హస్తాలతో
దేశం బుగ్గ మీద
పెళ్ళిబొట్టు పెట్టినట్లు
నీ వారసునిగా నేన్నేను.

జగద్ధాత్రి || ఆట విడుపు ||


అవును నిజమే
అప్పుడప్పుడూ అట విడుపు కావాలి
అహరహమూ ఆడుతోన్న
అవిశ్రాంత జీవితపు ఆటనుండి ఆట విడుపు కావాలి
ఆట తప్పని సరైనా
ఆట విడుపు లేకుంటే
అలసిపోతాము....
ప్రతిరోజూ ఓ పరికరంలా
పని చేసే దేహాన్ని
అనుక్షణం ఆలోచనలతో
వేడెక్కిన మేధో కర్మాగారాన్ని
మనకోసం సాగించే
మర లాంటి మనుగడనీ
అప్పుడప్పుడూ విశ్రమించనియ్యాలి
అనుదిన ఆర్భాటాలనుండి
స్వార్ధపు సుఖాల నుండి
ఓ అడుగు పక్కకు వేసి
మన చుట్టూ ఉన్న ప్రపంచాన్ని కూడా గమనించాలి...

అప్పుడే...
అనంత మైన ఈ భూగోళంలో
మనమెంత అణువులమో తెలుస్తుంది
మన సంకుచిత పరిధులు దాటి
మనకూ ఓ బాధ్యత ఉందన్న
ఎరుక కలుగుతుంది
మనదైన ఒక ముద్ర
చరిత్ర లో మిగాల్చాలన్న
స్పృహ కలుగుతుంది

అప్పుడు.....
ఆలోగోరే ఘోషిస్తోన్న
గ్లోబల్ వార్మింగ్ గురించి
ఏమి చెయ్యాలో ఆలోచిస్తావు
పాలస్తీనా లోని పాలుగారే పసిపాపల
బుగ్గల కన్నీటి చారికలు
నిన్ను నిలువునా కదిలిస్తాయి
అంటార్క్టిక లో కరుగుతోన్న
మంచు పర్వత శ్రేణులు
నీకు పర్యావరణ పరిరక్షణ
కర్తవ్యాన్ని బోధిస్తాయి
భవిష్యత్ నిర్మాతలు కావాల్సిన భావి పౌరులు
ఆటవికతకు ఆనవాళ్ళుగా
ఎలా విజ్రుంభిస్తున్నారో
అవలోకిస్తావు
గుజరాత్ గుండెల్లో
ఆరని గోద్రా మంటలు
నందీగ్రాం, ముది గొండ ప్రేలుళ్ళతో
ప్రతిధ్వనించే తూటాల శబ్దాలు

నీ చుట్టూ విలయ తాండవం చేస్తోన్న
సమస్యలేమైనా ............
అకాలంగా రాలుతోన్న
శవాల వర్షాలు
సమాధానాలే లేని ఇరుగు పొరుగు దేశాల
పీటముడి ప్రశ్నలు
నీదైన మాటను
నమోదు చేయమంటాయి
నీదైన ప్రతిస్పందనను కోరుతాయి
ఆటవిడుపు అంటే విశ్రాంతి కాదు
ఆత్మావలోకనం

నీ జీవితపు ఆట నుండి
ఒకింత బయట పడి
నిస్వార్ధంతో
నీ కింకర్తవ్యాన్ని
చేపట్టగలగడానికి
సమాలోచన చెయ్యగలిగే
సంసిద్ధతా ప్రయత్నం
ఎంత గొప్పగా ఆడినా
బతుకాటలో వృద్ధాశ్రమం
నీ చివరి పెవీలియన్
ఒంటరితనం మాత్రమే
నువ్వు సాధించుకునే
అక్కరకు రాని నీ "లైఫ్ ట్రోఫి "

జీవితం ముఖ్యమే
కానీ అయువుతో ఉన్న నలుగు ఘడియలు
సమసమాజ నిర్మాణంలో
నీవు కూడా ఓ ఇటుక వైతే
సామాజిక సమస్యా పూరణంలో
నీవూ ఓ కరబంధమైతే
జన్మ సార్ధకతను పొంది
మనిషిగా మనుషుల
మనసులలో మరుసటి
తరాలకు నిలుస్తావు !!

ఆట విడుపు అంటే విరామం కాదు
విశ్వ శాంతి ప్రపంచ కప్ సాధించడానికి
మానవత్వపు జట్టు
ఆటగాళ్లుగా మన మందరం
తర్ఫీదు పొందే
సార్ధక సమయం....!!!

బాటసారి **నువ్వొస్తావని**


నువ్వొస్తావని
కాలానికి గాలం వేసి

ఆరు ఋతువుల్ని ఏకంచేసి
ప్రతి మాసంతో సావాసం చేసి
......
వసంతంలో చిగురులా
మాఘమాసంలో నవ వధువులా

సంక్రాంతి వాకిట ముగ్గులా
గ్రీష్మాన్ని ముద్దాడే వానచినుకులా

వేచివున్నా నీ తలపుల వాకిట
అలుపెరగని కడలి అలలా ....08-09-2012

ప్రసాద్ తుమ్మా || సమాధుల నడుమ ఓ పూట ||


ఇక్కడే!
ఈ సమాదులలోనే
ఏ గులాబి తన సౌరభాన్ని వెదజల్లుతుందో
ఏ ముత్యం తన మెరుపును మెరిపిస్తుందో
కానరాని అందాలు
అందుకోలేని ఎత్తులు
నా హృదయ స్పందన లాగే,

కదలాడే క్రీనీడలు
నిర్మలమైన హృదయాలు
అవకాశం లేక కాలేని మేధావులు
ఎన్ని రాజ్యాలు ఎలేవారో
మానవాళికి ఎంతగా కృషి చేసేవారో,
ఈ మానవాళి గురించి తెలియక'
ప్రశాంతంగా భూమాత వొడిలో
జాలిగా జోలలో...

ఎక్కడో ఓ తీతువు కూత
ఆగి ఆగి అరుస్తున్న గుడ్లగూబ
ప్రశాంతత చెదిరిన వాతావరణం
భయంకరమైన నిశబ్ధం
ఇవేవి పట్టని
సమాదులలోని జీవులు
బయటకు వచ్చాయంటే
నీడలు....
భయాలు.....
ప్రళయాలు..........
నూతన సృష్టికి
మరో ఆరంభాలు .
తేది .08-09-12

పులిపాటి గురుస్వామి || క్వార్టర్ ప్రేమ ||


బలవంతంగా కోరికను విరిచి
ఆఘమేఘాల మీద ఏర్పాటు సిద్ధం చేసిన
ఆనందం ముఖం లో

సేవలందించడానికి రెండు గ్లాసులు
వేపుడు అటుకుల పప్పు
రెండు స్పూనుల కరుణ

ఉల్లిపాయల వాసన
నిమ్మ రసం లో తడిసి
చల్లని పులుపు శ్వాస గొంతులో

అరచేతిలో అడుగు భాగం హత్తుకొని
ఎక్కువ తక్కువ తూకం ఒక్కో చుక్కతో సరిపోల్చి పోసి
బుస్సు బుస్సు సోడా నీళ్ళతో నింపిన మహాద్రవం

తనివి తీరా గర్వం తడిసి పోయి
ఆనందం బుడగలు బుడగలు గా కిందికి మీదికి
ఇక ఇద్దరి చేతుల్లోడీ కొట్టిన గ్లాసుల శబ్ధం జారిపడి

మౌనంగా మొదటి గుటక
నాలుకకు తెలిసిన తిమ్మిరి తడి
మత్తు చుక్కల జారుడు బండ గొంతుక

కొన్ని కరకర లు ,సోడా బుడగల్ ఈదులాట
మత్తులోకి జారుకుంటున్న గాలి
వాడి ముఖం నిండా రక్తం పొంగిన ఆనందం

రెండవ సారి నింపుతూ 'మాట్లాడు బావా' అన్నాడు
'జీవితమంటే ఏంట్రా 'అడిగాను
క్వార్టర్ అహం,క్వార్టర్ స్వార్ధం,క్వార్టర్ మోసం ...
మిగిలింది ....క్వార్టర్ ప్రేమ బావా!

మత్తు దిగింది వెంటనే
మాటలు వెంట వచ్చాయి .

ఈడూరి శ్రీనివాస్ //కొత్త కవి//


ఏంటోయ్ కొత్త కవీ
రాస్తున్నావ్ అవీ ఇవీ
నీ రాతలు ప్రవహించాలి
యువరక్తం వుడికించాలి

శ్రీశ్రీని బట్టీ పట్టినా
సినారేని చుట్టుముట్టినా
అక్షరం అందలమెక్కదు
నీ లక్ష్యం నిదురలేవదు

బూతు బొమ్మకు చొంగ కార్చే
యూతు నడక మార్చాలి
పబ్బుల్లో పడి తాగిన
పది బీర్లూ కక్కించాలి

హాబీగా ప్రేమించే
బేబీలను మార్చాలి
బాయిఫ్రెండు కల్చరెంత
బ్యాడు ట్రెండో తెలపాలి

అడ్డంగా దండుకున్న
ఉద్దండుల తల వంచాలి
గలీజు గనుల గజనీలను
వురికంబం ఎక్కించాలి

నీ కలం నినదించాలి
వ్యవస్తను ఎదిరించాలి
యువతను రగిలించాలి
భవితను బతికించాలి

08/09/12

Srinivas Yellapragada ‎ // "కలం ఏడ్చింది" //


నన్ను నింపావు నీలంగా
నాతో నిన్ను రాసేందుకు..
మదిలో పొంగిన భావాన్ని
మెదడు నరాల్లోకి లాగి
మనసు భావాన్ని
మనుషభాషకు తర్జుమా చేసి
చెయ్యి కదిపావనుకున్నా
నా నాల్క తెల్లటి నేలపై
నీలం ముత్యాలు రాల్చింది
నీకు ఆనందం..నాకు పరమానందం
నీకు నేనుపయోగపడుతున్న విధం

నీలో ఆశచావలేదనుకున్నా
నీ తీరు మారలేదనుకున్నా
ఇంకొన్ని పొంగిన భావాలు
నానుండి జాలువారిన ముత్యాలు

నీవు నింపుతున్నావు
నేను కక్కుతున్నాను
అదే పనిగా..అదే తీరుగా
నువ్వు ఙ్ఞానివనుకున్నా
మనసులో నీకు కోటి దండాలన్నా

కాలం కదిలింది వేగంగా
నీ చెయ్యి కన్నా కొంచెం వడిగా
నాకు వీలు దొరికింది
నీ లోకం పోకడ చూసే విధంగా

నీకు తెలియలేదు కానీ
నా ఆనందం ఆవిరయ్యింది
నా మనసు బడబాగ్ని మధ్య
నేరాల్చిన అక్షరాలు నవ్వాయి
నా కన్నీళ్ళ మధ్య

నీ ప్రపంచం ఇదా?
నీ అసలు తీరిదా?

రాల్చేందుకే కానీ
అవి నీ మదినుండి కాదని
నీ చెయ్యి రాసేందుకే కానీ
చేసేందుకు కాదనీ

తనివితీరా ఏడ్వాలనుంది
మళ్ళీ కలాన్నై పుట్టరాదని
ఉరేసుకోవాలనుంది
నాతో ఓ సూడో ప్రపంచాన్ని సృష్టిస్తున్నానని!! 08SEP12

మోహన్ రుషి // మేడ్ ఇన్ మిర్యాలగూడ! //


వికృత ఆలోచనల విషం పీలుస్తూ
సద్భావనా సదస్సులు నిర్వహించలేను!

కక్షగట్టి గాయాలు చేసే నిపుణత కనబరుస్తూనే
కపట నాటక కన్నీళ్ళు కురిపించలేను!

గుండెల్నిండా ద్వేషాగ్నులతో చలిస్తూ
పెదవి అంచు ప్రేమరాగంతో సమ్మోహపర్చలెను!

అంబరమంత అవిశ్వాసాన్ని దేహమంతా పులుముకుని
నయగారాల నమ్మకాల నగారా మోగించలేను!

అంతరంగమంతా అక్కసుని పరచుకుని
అవ్యాజమైన అనురాగాన్ని ప్రదర్శించలేను!

కనబడని కరవాలాల్తో కలియదిరుగుతూ
సుభాషితాలు వల్లించలేను!

జేబుల్నిండా రాళ్ళు నింపుకుని
పూల గురించి మాట్లాడలేను!

నిజం చెప్తున్నా...
రెండుగా ఉండలేకే ఇప్పటికీ ఇలా రేయిలోనే మిగిలిపోయాను!

8.9.12

కిరణ్ గాలి || కాల జ్ఞానం ||


వస్తుంది

నాగుపాములను నీటి కప్పలు నోట కరిచే రోజు
గద్దలను కోడిపిల్లలు పొడిచి చంపే రోజు
తోడేల్లని కుందేల్లు చుట్టు ముట్టే రోజు
వేటగాళ్ళ తలలను జింకలు చెట్లకి కట్టే రోజు
వస్తుంది

ఏం నమ్మ లేవా?

అణువులో అనంతాన్ని
పుక్కిటి పురాణాలను
సనాతన అధర్మాలను
ముక్కోటి అసత్యాలను
నమ్మ గలిగిన వాడివి

క్రూరమ్రుగాలను
సాధుజంతువులు
ముట్టడించే రోజొకటి
నిజంగా వస్తుందంటే నమ్మవేం?

పోనీ
మనువు మర్మాంగాలు తెగి పడి
శవమయ్యే రోజు వస్తుందని

మనిషి ముందు మోకరిల్లి
దేవుడు కన్నీళ్ళతో
తన తప్పులను
మన్నించమనే రోజు
వస్తుందని చెప్తే
నమ్ముతావా?

నమ్మవు కదూ?
నమ్మలేవు కదూ?

***

మనువుని ఎవరన్నా దూషిస్తే
నీలో మతోన్మాదం క్షణకాలం రెప రెపలాడినా

అంటరాని తనాన్ని అమ్మనా బుతులు తిట్టినప్పుడు
నీలొ అట్టడుగుని అగ్రవర్ణం ఆవగింజంతైన అలిగినా

కులకుక్కలను గుడ్డలూడదీసి కొట్టండని వాడంటే
నీలో ఏ రకమైనా "తామరిక"మైన లిప్త పాటు జివ్వుమన్నా

నీ ఆత్మలొ ఇంకా అశుద్దం వున్నట్టే

పో దాన్ని తులసి తీర్దంతోనో
నీ బుజంపై పట్టు కండువాతోనొ
నా గోచి గుడ్డతోనొ
మొలరా పరిశుభ్రం చేసుకోని
మలినాలన్నిటిని వదిలి
మనిషిగా తిరిగి రా

***

అప్పుడు

వివేకం అనేకం అయి

మతం గతానికి గొయ్యి తీసి కప్పెట్టే రోజు
కులం మూలాలకు కొరివితో నిప్పేట్టే రోజు
అంతరాలు అంతమయి వివక్ష అస్పృష్య్యత అయ్యే రోజు

వస్తుందని నమ్ముతావు

***

(నేను ఇతిహాసాలలో, ఉపనిషత్తుల్లో ప్రస్తావించబడిన
మనువును చూడలేదు, వినలేదు, చదవ లేదు.
నాకు తెలుసుకోవాలని కుడా లేదు.

నాకు తెలిసిన మనువు వ్యక్తి కాదు,
వాడు ఒక వ్యాఘ్ర వర్ణ వ్యవస్త.
ఆ వ్యవస్త బతికున్నంత కాలం
మనువు బతికే వుంటాడు మానవత్వాన్ని చంపుతాడు.

***

నాకు తెలిసిన ఒకే ఒక నిజం

రక్తం ఏ వర్ణంలో నైన ఎర్రగానే వుంటుందని
స్వేదం ఏ శరిరాని దైనా శ్రమిస్తెనే వస్తుందని
కన్నీరు ఏ కంటి దైనా కల్మషం లేకుండ కారుతుందని
మరణం ఏ ఇంటి దైనా దాన్ని ముక్కలుగ చేస్తుందని)

క్రాంతి శ్రీనివాసరావు ||1975..ఓ పోరాటగాధ ||


మా వూరి మర్రి చెట్టుపై
అర్ధ రాత్రి
మందారం పూసిందని
కాఖీలు కాలువల్లా ప్రవహించాయు

తుపాకీ గొట్టాలు
తూరుపు మొక్కలను
పసిగట్టాయు

తెల్లవార్లూ
లాఠీలూ ఎముకలూ
మాట్లాడు కొంటూనే వున్నాయు

సగం వూరు
నిద్రపోకుండా
ఆ పైశాచిక భాషను
అనువదిస్తూనే వుంది

తల్లి పేగును మాత్రం
తప్పుడు తర్జమాలతో
వోదారుస్తూనే వుంది

సూరీడు పదోసారి
పరామర్శిస్తున్నప్పుడు

వూరంతా కలసి
ధర్మంగా వేసిన
చర్మం మూటలను
వేడి కన్నీళ్ళతో
కాపడం పెట్టుకుని
కాపాడుకుంది

రోజంతా పారే
చీకటి వరదల్లో
కన్నుల్లో నిద్రంతా
కొట్టుకుపోతూనే వుంది

ఎవడో చేసే
వీరణం మోతలకు
మరెవడిదో
వీపు వాతలుతేలుతూనే వుంది

పోలీసు పాలనలో
వూరు పొలిమెర మరచి
చానా కాలమయ్యుంది

జతగాని కోసం
రోజూ ఎదురు చూపులే
మిగులుతున్నాయు
నా లేగ కళ్ళకు

ఆ రోజు నే నెప్పటికీ మరచిపోలేను
హటాత్తుగా ఎదురయున
భయ్యా బియ్యాబాని
సకల జీవులను
తాకి పలకరిస్తూ
షిరిడీ సాయులా

కాలం దింపిన మేకులతో
శిలువ వేసిన ఏసుక్రీస్తులా

అందరిలానే నన్నూ చూసి
నేనెవరో తెలియనట్లు తప్పుకొని
చుట్టూమూగిన చిన్నపిల్లలతో
సమావేశం పెట్టి
చిట్టీలు పంచుకొంటున్నాడు

ఎమర్జెంసీ
మావూరి కిచ్చిన బహుమతి
బియ్యబాని సాక్షిగా
ఇప్పుడు మావూరినిండా
మందారాలు విరబూస్తున్నాయు

శ్రీ|| స్పూర్తి కాగడా||


ఇంతకు ముందెన్ని
పిరికి ప్రాణాలు
ఉరితాడుకుయ్యాలలూగడం చూళ్ళేదు?
ఎన్ని
నిస్సహాయ బతుకులు,
నిర్వేదపు జీవితాలు,
మృత్యు కౌగిలిలో శాశ్వతంగా
ఒదిగిపోవడం చూళ్ళేదు?

అప్పుడెప్పుడూ ఇన్ని
ప్రశ్నార్దకాల కంచెలు లేవు
మనసులో ఇన్ని సందేహపు
వలయాలు లేవు.
సన్నని సూదులతో
గుండె అడుగున పొడుస్తున్న
బాదా లేదు

కానీ ఇప్పుడు
ఉవ్వెత్తున యెగసిన
ఒక ఉద్యమ కెరటం
ఉరేసుకుంది

నక్సల్బరి లో
అడవితల్లి కి పురుడు పోసి
ఉద్యమానికి ఊపిరులద్దిన
ఒక ప్రచండ ఝుంఝూ
చైతన్యమారుతం
ఉరేసుకుంది.

దారితప్పి చీకటిలో
అస్తవ్యస్తమైన ఉద్యమమానికి
అస్తమించే వయసులో
వెలుగునివ్వలేక
ఆ ఘడియ రాకమునుపే
కొత్త వెలుగుల
విప్లవోదయాల కోసం
కడలిలో దూకిన సూర్యుడల్లే
అగుపిస్తున్నవ్ 'కానూదా'

ఇన్నాళ్ళూ నువ్వు నడిపిన ఉద్యమం
ఇవ్వాళ నిన్ను నడపాల్సొచ్చిందని
బాదతోనేగా నీ మరణాన్ని కూడా
స్పూర్తి కాగడాగా వెలిగించి
నిష్క్రమించావ్!

కానూదా
నీ త్యాగం వ్యర్దం కాదులే
నీ ఆదర్శాలనర్దం చేసుకోలేని
'వాళ్ళ' వంకెందుకు చూస్తావ్
వక్రమార్గం పట్టిన
ఉద్యమకారులను కూడా చూడకు
వాళ్ళూ వీళ్ళూ కాక లోకంలో
నాలాంటి వాళ్ళు కూడా ఉన్నారు లే
నీ ఆదర్శాల వెలుగుల్లో
ఉద్యమ పాఠాలు నేర్చుకుంటున్న వాళ్ళం
నువ్ వెలిగించిన కాగడా మోయాలనుకుంటున్న వాళ్ళం

--శ్రీ(కామ్రేడ్ 'కానూ సన్యాల్ ' కి విప్లవ జోహార్లు) 26.03.10

డా. రావి రంగారావు || జీవ లక్షణం ||


ఒరే, సుఖా లన్నీ అనుభవిస్తూ
కష్టాలు తప్ప లేదనే వాడా!
గాలుల సుడిగుండాలకు చిక్కినా
పచ్చగానే నవ్వుతూనే వుంటుంది చెట్టని,
గొడ్డళ్ళ గూండాలు గాయపరుస్తున్నా
కొత్త చిగుళ్ళ ఆయుధాలతో తలెత్తుకొని ఎదిరించేది చెట్టని
తెలుసా నీకు ?

ఒరే, చెట్టు గర్భస్థ పిండాల్ని
ముక్కలుగా కోసుకొని తినేవాడా!
నీ కోసం జీవితాంతం
కడుపు పండించుకుంటూనే వుంటుంది చెట్టని,
తన ఆహారాన్ని
ఎవడినీ అడుక్కోదు చెట్టని
తెలుసా నీకు ?

ఒరే, చెట్టుకు చలనం లేదని వాగే
ఎదుగుదల ఆగిపోయిన వాడా!
పండ్లల్లో పువ్వుల్లో
కూరల్లో ధాన్యాల్లో
గింజల్లో పప్పుల్లో
చెట్టు కెంత చలనం వుందో
తెలుసా నీకు ?
చలనం లేదనిపించే భూమి
ఎంత వేగంతో సంచలిస్తుందో, సంచరిస్తుందో
తెలుసా నీకు ?

సరసరా పొలం దున్నుతున్న నాగలిలో
చెట్టు చలనం చూడు !
చీకటిని చీల్చుకుని సాగే దీపం వత్తిలో
చెట్టు సంచలనం చూడు !
చెట్టు విశ్వ ప్రయాణం తెలియాలంటే
చెట్టంత మనసు పెంచుకో ముందు !

కదులుతున్న చెట్టు కదలనట్లుగా
ఎందుకు నిలబడి వుందో తెలుసా !
ఆకలితో అలమటించి చస్తావని
నీ ఎదురుగానే వుంటుంది చెట్టు,
వద్దని గెంటుతున్నా వెళ్ళని
విశ్వాసం ఉన్న కుక్కలా
నీ ఇంటి ముందే నిలుచుంటుంది చెట్టు,
నీ ప్రాణాల్ని నిరంతరం కాపలా కాస్తుంది చెట్టు,
నీకు ఇల్లు కట్టిపెడుతోంది చెట్టు,
నీకు బట్ట చుట్టిపెడుతోంది చెట్టు,
నీకు దీపమై దారిచూపుతోంది చెట్టు,
కుర్చీయై నిన్ను అందాలా న్నెక్కిస్తోంది చెట్టు,
నువ్వు చచ్చాక కూడా
నీ తలదగ్గర వెలుగై
నిన్ను తగలేసేది కూడా చెట్టు...

ఒరే, చైతన్యహీనుడా !
నా దృష్టిలో
చెట్టు...సజీవి,
నీవు నిర్జీవి...

ఒరే, రెండు చేతుల యంత్రమా !
ఇకనైనా చెట్టును కొట్టకురా !

పీచు శ్రీనివాస్ రెడ్డి || నేను నా ప్రియురాలు ||


ఒంటరితనం
నాకీ మధ్య పరిచయమైన కొత్త ప్రియురాలు
ఒంటరిదైపోయిందో ఏమో
నా నుండి వెలివేద్దామనుకున్న ప్రతీ సారి
ఆమె నాతో మాట కలుపుతూనే ఉంది
మంతనాలు జరుపూతూనే ఉంది

జన కాలుష్యాన్ని వదిలి
ప్రకృతి ఒడిలోకి చేరుకొని
గరిక పోసతో
గడ్డి పువ్వుతో
నేను మాట్లాడుతుంటే
గమనించనే లేదు
ఆమె నా ప్రక్కనే ఉంది

ఎవరు లేని నిర్జనారణ్యంలో
వెలుతురే లేని చీకటి సందర్భంలో
భుజం తట్టింది ఆమే.
భయం పొరల తెరలను చించి
ఆమె నా ప్రక్కనే
నేనున్నానంటూ

ఆమె
నా తనువునుండి మనసును వేరుచేసి
దానికెన్ని ముచ్చట్లు చెప్పుతుందో
ఉలుకు పలుకు లేని నేను
నా ప్రియురాలిని నా మనసుని
కళ్ళప్పగించి చూస్తూనే ఉండిపోయాను
యుగాలు గడుస్తున్నాయి వాళ్ళ ఊసుల్లో
నాకు మాత్రం నెత్తి పైన ఎండ నెత్తి పైనే ఉంది
నేనక్కడ మూడో మనిషిని

విసుగొచ్చి వచ్చేసాను
మనసుని నా ప్రియురాలికి అప్పజెప్పి
మళ్ళీ జనారణ్యంలోకి నేను .

జనంలోనే నాకు బలం .

08-09-2012

కపిల రాం కుమార్ // బడుగుల సవాల్//

మా తాతల్ కాలం - బహు గడ్డు కాలమనే చెప్పాలి!
పెద్దింటోళ్ళమనే పేరేకాని అది.. అంటరాని జాతిని అంటరానోళ్ళు పెట్టినదె!
యెన్ని పాబందీలు - యెన్ని అడ్డంకులు
తలచుకుంటేనే - అగ్ర వర్ణాల మీద అసహ్యం వేస్తోంది.

ఈ బామ్మర్లికి యాగ హవిస్సుకై అర్పించిన గోమాంసం కోసం
మా మాదిగోళ్ళతో పోటీపడ్డప్పుడు తగిలిన పిడిగుద్దులు యాదిలేదనుకుంటాను!
బసివిగ, మాతంగిగా, పార్వతిగా చేసి దేవుడికి పెళ్ళిచేసి
అచ్చోసినట్లు ఊరుమ్మడిగ అనిభవించి,
సామూహికంగా దోచుకున్న రోజులు గుర్తున్నాయి!

ఇప్పుడు అప్రస్తుతమైన గతచరిత్రైనా,
గతితార్కిక సూత్రాలు దీనికి వర్తిస్తాయి!
మృతకళేబరాలను వూరికి దూరంగా లాక్కెళ్ళి, చర్మం వొలిచి
తొట్టెల్లో వూరేసి, పసుపు, ఉప్పుల్తో శుభ్రపరచి
ఎండకు ఆరేసి, ఘూటంతో చదునుచేసి
చెప్పులుగానో, మోటబావి బొక్కెనకు తొండంగనో,
సవారీబండికి చర్నాకోలగానో నగిషీగ అల్లిస్తే వాడుకున్నారు!
సాలుకు యీనాంగ కంబళీ, ఓ తూముడొడ్లు, కళ్ళంలో
పరిగలేరుకొని తృప్ఫి పడినవాళ్ళం !!

వేలుముద్ర వేసేవరకు పెత్తందార్ల చెప్పుచేతల్లో నలిగినవాళ్ళం /మెలిగిన వాళ్ళం!
వేట్టోళ్ళంకద్ద భూమి శిస్తు వస్సూళ్ళకు
ఎవరిమొత్తకెళ్ళినా పరువు తక్కువ అనుకొని వెన్నులో వనుకు పుట్టెది వారికి!
కాని...
మా అవసరాల్కి గడీలముందుకెళ్ళి దొరముందు చేచాచాలంటే మాకు వనుకుట్టేది.
అది వృత్తికి, ప్రవృత్తికి వున్న తేడా!

వారు మోయమన్నజెండాల్ను మోసి,
ఎదిరివాళ్ళతో దెబ్బలు తిని
రక్తాలు చిందించి పానాలిచ్చిన వాళ్ళం!
సారాచుక్కకు, మాంసం ముక్కకు కక్కుర్తిపడి కొన్నేళ్ళుగ బానిసలైనోళ్ళం!
ఓటును రూపాయి నోటుకు తాకట్టు పెట్టం కాబట్టె - యిన్నాళ్ళు మా బతికులిట్టా తగలడ్డయి!

మాల సోదరులు నేసిం పంచెలచాపులు తేరగా దొబ్బి కులకటమే కాని,
వారిని ఆదుకున్నదిలేదు, పైపెచ్చు కరివేపాకులా వాడుకొని విసిరేసిన రోజులు,
వారి దాష్టీకాలు, గృహదహన్నలు, మానభంగాలు అన్నీయిన్ని కావు!
ఎన్నో యాదికున్నయి.!
గుళ్ళోకిరానివ్వకుండా నియంత్రించిన కార్పణ్యం యింకాగుర్తుంది!
ఆ కొట్లాటలోనే మా నాయన చచ్చింది యాదుంది!
మొసలి కన్నీళ్ళు కారుస్తూ సర్కారు చేసిన ప్రణాళికల్లో
వాడలు వేరుగా, బడులూ వేరుగ యేర్పాటుచేసినప్పుడే
వారి మనస్తత్వం, వర్గ స్వభావం విదితమయ్యింది!
ఉద్యమాల్ ఒరవడిలో కొందరు నేర్పిన చిలుక పలుకులే
అక్షర దీపం పుణ్యమా అని నేడు మా మహోన్నత ఉద్యమానికి బాటలు వేసింది!
మా లక్ష్యం యేమిటో, గమ్యం యేమిటో తెలిసింది!
యెల్లకాలం మమ్మల్ని మోసం చేయ్లేరు!
మా వాళ్ళను ఎన్నుకొని మీ చేత్తో పెత్తనం చేసే రోజులిక చెల్లవు!
బినామీ పరికరాలుగా వాడుకోటం యిక కుదరదు!
మా వాటా మాకు దక్కే వరకు, మా ఆత్మాభిమానం కాపాడుకునేందుకు
పోరుబాటలో విజయం సాధించితీరుతాం!
వర్ణవ్యవస్థ గొప్పతనం అర్థం కాని భాషలోచెప్పి ఊకదంపుడుపన్యాసాలు చెయ్యకండి!
ఎవరు ఏ పని చేస్తే వారిదాకులమని తెలుసుకోండి!
మాలో చదువుకుంటే బామ్మడు!
యుద్ధం చేస్తే క్షత్రియుడు!
వ్యాపారము, ఆర్థిక ఎదుగుదలచేస్తే వైశ్తులుగా
వ్య్వసాయము పశుపాలన చేసే శ్రామికులుగా మా జనం సర్వం సమిష్టిగా
పాటుపడితేనే సమసమాజం!
లేకుంటే వివాదమే!!
ఇక ఉదయించేది విప్లవమే!!

8/9/2012