Ramakrishna Kalvakunta కవిత

ఓటమీ... గెలుపే !! ---------------------- @డా. కలువకుంట రామకృష్ణ కొన్ని సార్లు ఓటమి కూడా గెలుపే ! అయిన వాళ్ళను గెలిపించడం కోసం నువ్వు ఓడిపోవడం ఎంత మధురం ! గెలిచిన వాడు .. మళ్ళీ గెలవక తప్పని స్థితి ఓడిన వాడికో .. ఎంత స్వేచ్చో ఓడినా ,గెలిచినా .. ఆడటమే కదా . కావాల్సింది ! ఓడిన వాడిపై ఎన్ని హృదయాలు కారుణ్య వర్షం కురిపిస్తాయో విజేతవైతే అహంకారపు పొర మెల్లగా ఆక్రమిస్తూ అసూయా వీక్షణాల ,వ్యంగ్య బాణాలకు నెలవవుతుంది ఒక్కో ఓటమి ..... గాయపడ్డం గుండెకలవాటుగ మారుస్తుంది నిజానికి ఓటమికి ఎంత సహనం కావాలి ఓటమికి ఎంత గుండె ధైర్యం కావాలి నాలిముచ్చుల ,నక్కజిత్తుల దొంగ దెబ్బల గెలుపుల కన్నా ధైర్యంగా ,ఎదురెదురుగా నిలిచి ఓ డటమే .. మిన్న గెలుపొక పూర్ణ బిందువైతే .... ఓటమొక విరామ చిహ్నమే ఓడిన వాడికి గెలిచే అనంత శక్తి ఎక్కడో దాక్కుని ఉంది ఓటమికి తెలిసిన కన్నీటి విలువ ఏనాడూ గెలుపు .. అందుకోలేదు ! ఇంట గెలిచినోడు - రచ్చ గెలువక పోవచ్చు రచ్చ గెలిచినోడు- ఇంట గెలువక పోవచ్చు ఇంటా- రచ్చా గెలిచినోడు తనను తాను గెలువక పోవచ్చు ఆయుధమై హింసతో గెలిచే కన్నా అక్షరమై ,ఆత్మీయతతో ... అశ్రువర్షం ధారవోస్తూ ఓడటమే మిన్న ఒక్క వ్యక్తిత్వంలో ఓడకుంటే చాలు ! ఎన్ని ఓటముల్నైనా భరించవచ్చు ఒక ఓటమి అనేక విజయ శిఖరా లకు ..ఆలంబనై నిలుస్తుంది . @డా.కలువకుంట రామకృష్ణ

by Ramakrishna Kalvakunta



from kavi sangamam*కవి సంగమం*(Poetry ) http://ift.tt/1p3MFpl

Posted by Katta

Ramakrishna Kalvakunta కవిత

చెట్టు ......... @డా.కలువకుంట రామకృష్ణ చెట్టును వట్టి చెట్టనుకుంటేనే .. సరిపోదు , విత్తు చిన్నదే వికాసమే పెద్దది వేల కోట్ల ఆకుల సైన్యాన్ని కప్పుకున్న సైనిక శిబిరం భూమికీ ,ఆకాశానికీ వర్తమానాలు పంపే దూత మట్టికీ , మనిషికీ నిరంతరం నిర్మించే ఆకు పచ్చ వంతెన తన దేహ క్షేత్రం నిండా ఎన్ని మొగ్గలు పూలు గానో , పూలు.. పిందెలుగా,పిందెలు.. ఫలాలుగా .. పండించే నిత్య సేద్యకాడు .. సుదూర తీరాలనించి కొమ్మల చేతులతో పిలిచి నీడ ఒళ్ళో కూచోబెట్టి జోలపాడే తల్లి పేగు ఊహల్నీ ,ఊయలాటల్నీ ..హృదయాల్లో ముద్రించిన పెద్ద బతుకమ్మ పేర్లేవైతేనేం.. ప్రేమకు లోతు లేదేన్నడూ జీవితమంతా పరులకోసం ధారవొస్తూ కదలకుండానే ప్రయాణిస్తున్న బాటసారి తొవ్వ పొలిమేరలల్ల నిలవడి పహరా కాసే పల్లె రక్షణ కవచం ఒక్క వసంతం రాక కోసం ,ఎన్ని శిశిరాలైనా మౌనంగా భరిస్తూ ముండ్ల గాయాల్ని ఒంటి మీద కనపడకుండా బెరడు చుట్టుకుంటూ దుఃఖపు పండుటాకుల్ని , నిరాశా ఎండుటాకుల్ని .... నేల మీద రాలుస్తూ ... ఏటేటా ఒళ్ళు ఖాళీ చేస్తూ వసంత వస్త్రాల్ని ధరించేందుకు సిద్ధమై ఉంటది . . ఒక్క సారి గోరుతో గిచ్చి చూడు ,నీ గాయానికి బదులుగా రక్తాన్నీ, కన్నీళ్లను కలిపి పాలుగా బదులిస్తది. చెట్టును మరుగుజ్జును చేసి చేయవచ్చునేమో కానీ మమకారపు పరిమళాన్ని ఆపగలవా ? చెట్టు .. నదై నడుస్తది,గాలై .. వీస్తది కొర్రాయై మండుతdiది , వసంత గొంతుకవుతది పండుగలన్నిటికీ పెద్దర్వాజా తోరణమై తలెత్తి చూస్తది ఒంటిని కొమ్మలు రెమ్మలుగా చీల్చుకుని నిత్యం విస్తరించే .. పచ్చి బాలెంత చేతులు చాచి పిలిచి ఒళ్ళో కూచో బెట్టుకుని ఊరడిస్తూ చిగిరింతల పులకింతలతో మురిసి పువ్వై నవ్వినా ప్రతి శిశిరపు కడుపుకోత యాదిల్నే ఉంటది రెక్కలు రాని పక్షుల వేదనలూ ,రెక్కలొచ్చిన పక్షుల వలసలూ చూసి,చలించిపోయి ఛాతీని ఊపుతూ గుద్దుకుంటది చెట్టు .. నిరంతర నిర్ణీద్ర మౌన తాపసి .. కొత్త నెత్తుటిని పారించీకుంటూ ప్రాణవాయువై మనుషుల్ని నడిపించే ఆత్మగల్ల చుట్టం ఇవ్వడం తప్ప , తీసుకోవడం తెలియని పిచ్చితల్లి వేర్లమునివేళ్ళతో పాతాళం దాకా తవ్వుకుంటూ ఒక్క నీటి ఊటతో నాలుక తడుపుకుంటది రంగురంగుల పూల ఆకుపచ్చ చీర కట్టి చంకన కాకులూ ,కోకిలలూ , చిలుకలూ ,పిట్టల బిడ్డల్ని ఎత్తుకుని కూని రాగాల ఏకతా గానమాలపిస్తూ గాలిని గాంధర్వంగా మలిచే .. పెద్ద ముత్తైదువ చెట్టు మనిషి చరితకు వంశ వృక్షం ... చెట్టుకు చెదలు పట్టడమో , చిచ్చు పుట్టడమో .....అంటే మనిషికి పురుగు పట్టడమే!! ..... .......... ............................ @డా. కలువకుంట రామకృష్ణ

by Ramakrishna Kalvakunta



from kavi sangamam*కవి సంగమం*(Poetry ) http://ift.tt/OUHuY0

Posted by Katta

Ramakrishna Kalvakunta కవిత

MY FRIEND-- ----------------{dear freinds ,this is my english poem...plz give ur valuable suggestions...dr.Ramakrishna kalvakunta}----------------------- All the greatest moments have a modest beginnings, Our friendship too just like that ; A good friend is a god-gift, you're one such All days are memorable in your company Time passes by unnoticeably- My heart longs for you in your absence; Yet I'm glad.. For,seperation strengthens all deepest bonds I know not what to call it ? Nor to define it- Affection,intimacy, or Friendship ? What word else is there ? In expressible are my thoughts And inexplicable too.... Life is dreary and unendurable without "YOU" Like a shadow, I would fain to follow you Till that "ETERNAL SLEEP' separates us. I can hold my heart up As a looking-glass for u To be hold your self. Natural and everlasting are my "Feelings"... Though others may take them wrongly. I care not for them MY HEART IS PURE AS NATURE TO YOU LOVINGLY.. I OFFER........... @dr.Ramakrishna kalvakunta Like · · Promote · Share

by Ramakrishna Kalvakunta



from kavi sangamam*కవి సంగమం*(Poetry ) http://ift.tt/1fXF2us

Posted by Katta

Ramakrishna Kalvakunta కవిత

@డా. కలువకుంట రామకృష్ణ నా నేస్తమా నా నేస్తమా ! గుండె కొలనులో పద్మమై పరిమళిస్తూ , నా కళ్ల వాకిలిలో రంగవల్లికవై మురిపిస్తూ నీ మౌన యానంలో అనంతంగా అంతరంగంలో సంభాషిస్తూ అందినట్లే అంది , అందకుండా నా ఎదచిటారు కొమ్మన నిలుస్తూ ... నువ్వొక ప్రశ్నార్ధకమై, నన్ను ఆశ్చర్య పరుస్తూ .. నీ కోసం ప్రతీ క్షణం.... ప్రతీక్షణం ....,నిరీక్షణమ్ ఒంటరి చీకటిలో రంపపుకోతకు తల్లడిల్లే గుండెకు విరహరాగ రాత్రిళ్ళ వెన్నెలల్ని కన్నీటి జలపాతాలుగా మలుస్తూ ... ఎన్నాళ్ళీ అజ్నాతవాసాలు !కన్నీళ్ళ పూలు కలల్లో రాల్చిన గుర్తుల్ని, ప్రణయ పాశ సందేశాల్ని ఏ మేఘమూ మోసుకు రావట్లేదు ..... నా పొగజూరిన గుండె గూట్లో ఆరని స్నేహ దీపం వెలిగించి , నన్ను హఠాత్తుగా చీకటి పంజరంలో బంధించావు ! నా ఆలాపన ,నీ దాకా చేరలేదా చెలీ ! ఏటి కెరటమై ఎదను తడిపి ,నవ్వుల పూలపంటలు పండించి, నీ మాటల పరిమళాలు జారిపోతున్నై మెలకువలో నీ తలపులే ..కలలో నీ కలవరింతలే ... చిన్న చినుకే కదా !అనుకున్నా .. పెద్ద ము సురై ముంచెత్తుతుంది చిన్న దీపమే అనుకున్నా పెద్ద అగ్నిపర్వతమై నిప్పులు కురుస్తున్నది చిన్న గాయమే అనుకున్నా .. అంతులేని వేదనై గుండెను చీలుస్తున్నది కారుణ్యంలేని కాలం కట్టడితో కళ్ళనీ కాళ్ళనీ కట్టేసింది .... ఈ తడారిన గుండె ఎడారికి ,కాలం గాలమేసింది దూరం చేసే కుట్ర పన్నింది ,తెలియకుండానే మరింత దగ్గర చేసింది .. అంత కంటే ఏమి చేయగలదు .. @డా. కలువకుంట రామకృష్ణ

by Ramakrishna Kalvakunta



from kavi sangamam*కవి సంగమం*(Poetry ) http://ift.tt/1ihrwyT

Posted by Katta

Ramakrishna Kalvakunta కవిత

నిరంతరం సాగిపోవాల్సిందే ..... ...................................... ఎంత నడిచినా ,జీవితం చివరి కొస దాకా నడవాల్సిందే పడుతూ,లేస్తూ ,పరవశిస్తూ ,అలిసిపోతూ కలిసిపోతూ ,కరిగిపోతూ ,కదిలిపోతూ .. జ్నాపకాల్ని అతికించుకుంటూ .. నిరంతరం సాగిపోవలసిందే ఎందరు కలిసారో,ఎందరు విడిపోయారో గుండె ఉప్పొంగిన దృశ్య ప్రవాహాలెన్నో ఛిడ్రాల్ని చేసే కుట్రలపరిహాసాలెన్నో మౌనంగా భరిస్తూ ..మమతల్ని కుమ్మరిస్తూ ..నిరంతరం సాగిపోవలసిందే నానా రంగుల ముఖాల నటనలెన్నో అవసరార్థపు కృతక పరిహాసాల వరుసలెన్నో నడుస్తున్నది మనిషేనా ?జీవిస్తున్నది మనసుతోనేనా ? అయినా -జీవించాల్సిందే!-సమన్వయిస్తూ సాగిపోవలసిందే రాలిపడ్డ వెన్నెలల్ని ,కలల చెట్టు రాల్చిన కోర్కెల పూలనీ గుండె సంచీలో భద్రపరుస్తూ ,సమూహంలో ఒంటరిగానైనా మొరటు మనుషుల్ని- మెత్త ని పూలవంతెనలపై నడిపిస్తూ .. కన్నీళ్లలో నానిపోతూ ,ఆగకుండా .....నిరంతరం సాగిపోవలసిందే తడిలేని మనుషుల కరచాలనాలు వెటకారపు మిడిసిపడే నవ్వులు గుండెనెపుడూ ప్రశ్నిస్తూనే ఉంటై మనుషుల్ని కాక మరెవర్ని నమ్మాలి ? కొత్తనెత్తురు ఎక్కించైనా ఆశతో.... నిరంతరం సాగిపోవలసిందే .... కొన్ని ద్రవించే అక్షరాల్నీ ,కొంచెం కన్నీటి తడినీ కవిత్వపు ధాతువునూ పదిలపరుస్తూ ... గుండెలో ప్రాకృతిక సౌందర్య జలపాతాల్ని వొంపుకొంటూ మౌనంగా నన్ను నేను నిత్యం తవ్వుకుంటూ ... మైలు రాళ్లెన్నో దాటుతూ ... నిరంతరం సాగిపోవలసిందే తీరం చేరేదాకా నడవాల్సిందే సారం తెలిసే దాకా సాధన చేయాల్సిందే తెరలు తొలిగే దాకా నటించాల్సిందే శిఖరపుటంచులుముట్టే దాకా పరిగెత్తాలిసిందే మనిషి మట్టయ్యేదాకా .... నిరంతరం విస్తరిస్తూ సాగిపోవలసిందే ! @డా .కలువకుంట రామకృష్ణ .

by Ramakrishna Kalvakunta



from kavi sangamam*కవి సంగమం*(Poetry ) http://ift.tt/1i2w0cH

Posted by Katta

Ramakrishna Kalvakunta కవిత

మట్టి తల్లీ ! దండాలు !! ~~~~~~~~~~~~ నా శ్వాసకోశాల్లో ప్రవహిస్తున్న మట్టి పరిమళాలు మనోఫలకంపై ధారలు గా వర్షి స్తున్న స్మృతుల వెన్నెల జలపాతాలు .. ప్రతి ఉషోదయాన విచ్చుకుంటున్న వసంత వేకువ కిరణాలు .. ధ్వంసాలకూ ,నిర్మాణాలకూ నడుమ సాగే నిరంతర యుద్ధాలు ... నన్ను జడత్వ మత్తు ఆవరించినపుడల్లా కవిత్వాన్ని ఆహ్వానిస్తాను కవిత్వ సోపతి పట్టినపుడల్లా మట్టి నన్ను హత్తుకుంటది మనిషి ఎంత ఎత్తులకెదిగినా మట్టే కద పునాది ! శిశిరమై రాలిన పండుటాకుల్ని,ఎండుటాకుల్ని కడుపుల దాచుకుంటది వసంతమై కొత్త చిగుర్లని పొత్తిళ్లనించి మొలకెత్తిస్తది మనిషి చేసిన విషపు గాయాలకు ఛాతీ చీల్చుకుని మొరపెడ్తది ఎన్ని పొద్దుపొడుపుల్ని ,ఎన్ని నెత్తుటి వెన్నెలల్ని , ఎన్ని నిప్పులవర్షాల్ని ,మరెన్ని వరదల సునామీల్ని చూసిందో ! అనంత శతాబ్దాలుగా మోసి వంగిన వీపు పచ్చిపుండైనా నీ కోసం మట్టి తల్లి ఆరాటం ... కండ్లల్ల విషం చిమ్మినా ... నీకు వెన్నుదన్నై నిలుస్తున్నది ప్రేమించడమే జీవలక్షణంగ మురిసే పిచ్చి తల్లి తనువు నిత్యగాయాల కొలిమైనా .. తనయులకోసం ఆగని తండ్లాట! తన గుండె కాన్వాస్ పై ప్రతి ఉగాదికీ అద్దుకుంటున్న కాలపురుషుని ముద్రికలు తల్లిగుండెను యంత్రాల గునపాలతో చిద్రాలు చేస్తున్నా .... రస స్తన్యాన్నిస్తూ ,తరాల మనిషి చరితకు దారి వేస్తున్న .. ఆకుపచ్చ నిచ్చెన..! అలిసిన నీ దేహాన్ని వసంతగాలుల విసనకర్రలతో వీస్తూ ఆఖరి మజిలీ దాకా తోడై నడుస్తున్నది .. మట్టికీ పాదాలకూ నడుమ ఏ అయస్కాంతముందో మట్టికి మనిషికీ మధ్య ఏ అమృతరసబంధముందో వెన్నెముక నాడుల తీగ ల్లో ఏ నిశ్శ బ్ద మార్మిక గీతముందో ప్రతి రాత్రి నీకొక కొత్త చైతన్యదేహాన్నిస్తూ ఆకాశపు గొడుగు నీడన ఆకుల తివాచీ మీద నిన్ను నడిపిస్తది నదుల్లో నీరింకినపుడల్లా .. కనురెప్పలల్ల దాచుకున్న మమకారపు సముద్రాల్ని ఒంటి మీద పారిచ్చుకుంటది నీ కొత్తింటి పెద్దర్వాజాకు మామిడాకు తోరణమై తరాల మనిషి చరితకు ఆలంబనై అల్లుకుంటది పుట్టుకనుంచి దగ్ధమయ్యే దాకా దారిదీపమై , విరబూసిన మందారాల్నీ ,అరవిచ్చిన అరవిందాల్ని మనిషి శిరసున సిగపువ్వై ,నెమలీకై మురిసిపోయే వెర్రితల్లి నిత్యం నా గుండెపొలంలో మమకారపు పంట పండిస్తూ ... నన్నొక హరిత బంధంతో నడిపించే జీవద్రస ప్రవాహమా ! మట్టి మా తల్లీ ! నీకు ఒళ్ళంతా చేతుల్ని చేసి దండం పెడతా !! @డా. కలువకుంట రామకృష్ణ .

by Ramakrishna Kalvakunta



from kavi sangamam*కవి సంగమం*(Poetry ) http://ift.tt/1moVBR6

Posted by Katta

Ramakrishna Kalvakunta కవిత

by Ramakrishna Kalvakunta



from kavi sangamam*కవి సంగమం*(Poetry ) http://ift.tt/1gbPkD7

Posted by Katta

Ramakrishna Kalvakunta కవిత

-ఒక్కటే కావొచ్చు! పదునైన వాక్యమొక్కటే కావొచ్చు జీవితమంతా దారిదీపమై నడిపించడానికి వేకువ కిరణమొక్కటే కావొచ్చు దుః ఖపురాత్రుల చీకట్లను చీల్చడానికి ఆత్మీయతాపూరిత అశ్రుబిందువొక్కటే కావొచ్చు ఒంటరి నిశ్శబ్దానికి ఓదార్పు గీతమై ఊరడించడానికి కడలితరంగమొక్కటే కావొచ్చు కాళ్ళను తడుపుతూ పలకరించడానికి కొంటె చూపు ఒక్కటే కావొచ్చు హృదయాన్ని మధుర కవనమయం చేయడానికి నాదమొక్కటే కావొచ్చు అంతరంగంలో ప్రతి ధ్వనించడానికి అంకురమొక్కటే కావొచ్చు భావాల పక్షుల రెక్కలకు పురుడుపోసే తల్లి చెట్టు కావడానికి అక్షర మొక్కటే కావొచ్చు గుండె కొలిమిలో దగ్ధమై నగలా మెరియడానికి చినుకొక్కటే కావొచ్చు వేదనా మేఘాల్ని చీలుస్తూ వరదై ముసురుకొని ముంచెత్తడానికి కుట్ర ఒక్కటే కావొచ్చు మనుషుల్ని ,మనసుల్ని మూలాల్తో పెకలించడానికి ద్రవించే కారుణ్య బిందువొక్కటే కావొచ్చు నిన్ను దయా సముద్రుణ్ణి చేయడానికి ఆత్మీయతాస్పర్శ ఒక్కటే కావొచ్చు జీవితమంతా అనుభూతుల పరిమళాలతో వికసించడానికి కవిత్వ కరచాలనమొక్కటే కావొచ్చు కోట్ల అశ్రు జలపాతాల్ని అధిగమించడానికి మట్టి రేణువొక్కటే కావొచ్చు మనిషి చరిత్ర లిఖించడానికి ........ డా .కలువకుంట రామకృష్ణ

by Ramakrishna Kalvakunta



from kavi sangamam*కవి సంగమం*(Poetry ) http://ift.tt/1pcVcTq

Posted by Katta

Ramakrishna Kalvakunta కవిత

అ"మంగళుడు" పొద్దున్నే చన్నీటి తలస్నానం చేసినా..అతడు నిత్య అమంగళుడే! ముట్టుకున్న వారంతా కులం మురికిని ఒక స్నానంతో కడిగేసుకుంటారు గుబురుగడ్డాలపొదల్ని నునుపుగా చెక్కే శిల్పి అతడు చేతిలో కత్తి వున్నా...బతుకుతో తప్ప పోరాటం చేయని యోధుడతడు కాలిగోర్లు ,చంక వెంట్రుకల మాలిన్యా న్ని ప్రక్షాళించే "పవిత్ర గంగ" అతడు .. నీ చింపిరి తల అరణ్యాన్ని క్రాఫ్ పార్క్ లా తీర్చి దిద్దే డి జై నర్! ఎక్కడైనా అతని పిలుపొక్కటే "మంగలోడా" అని , అవును !అతడు మంగలుడే,.... నీకు నిత్యం మంగళం కలిగేందుకు నీ మురికిని నరికి సుందర వేషాన్నివేసి మార్కెట్లోకి పంపినందుకు .... అతడు అమంగళుడే ! కత్తి మొండిదైనా మనుషుల కన్నా నయమే, తనకాళ్లమీద తానెలా నిలబడాలో చెప్పే కొత్త చూపు అతడు ! క్రీములెన్నిటితో తడిపినా మొద్దుబారిన క్రిమి ముఖాలు మెత్తబ డవు ... పురాతన దుర్గంధాల్ని ఇంకా మోస్తూనే .... తలపట్టి ఒళ్ళంతా హూనమయ్యేలా సేవ చేసేది తరాల కులవిద్య మీదే ! ఎందరి ముఖాలకో పున్నమి వెన్నెలలు అద్దినా , అతని జీవితమంతా అమావాస్యలే ! యంత్రం గా మారి, కత్తి గాట్ల గాయాల జీవితంపై ఏ ముఖమూ సానుభూతిని వర్షించదు నగిషీలకు అలవాటైన ముఖాలు ఛీ కొడతాయి ... అతని నిస్సహాయతకు దువ్వెన నవ్వుతుంటే కత్తి కర్తవ్యా న్ని గుర్తు చేస్తుంటే ....చావుకైనా ,మంచికైనా ముందుండే మండే దివిటీగా .. .అందరి పెళ్లిళ్లలో మోగే మంగళ వాద్యమై ..... నడిపిస్తున్నా ... అతడింకా... "అమంగళు డేనా? -డా . కలువకుంట రామకృష్ణ e

by Ramakrishna Kalvakunta



from kavi sangamam*కవి సంగమం*(Poetry ) http://ift.tt/1nNUhfb

Posted by Katta

Ramakrishna Kalvakunta కవిత

కవిత్వమూ -నేనూ నేను నేనే,నువ్వు -నువ్వే కవిత్వము నన్ను ఆవహించాక నువ్వే నేనై ప్రవహిస్తూ ఏకాంతంలో సమూహామై గెలుపోటములకతీతంగా .... నవ్వుతూ చేస్తున్న యుద్ధాలు మొగ్గ పువ్వై విచ్చుకోవడం ,మనసై పరిమళించడం ఓర్వ లేని కాలం గాయాల్ని చేస్తున్నా దుఃఖ సముద్రాల్ని క్షణంలో దాటే సాహసీ !జీవితం కవిత్వం తోడుంటే కడలి కెరటాలోక లెక్కనా ! అలజడుల పరీక్షల్ని ఆర్ద్రత తో దాటేద్దాం కాసే చెట్టుకే కదా రాళ్ళ దెబ్బలు వెలుగుతోటే కదా చీకటి వెన్నంటి ఉండేది చితిని చేరే లోపు ఎన్ని మైలు రాళ్ళు దాటాలో గుండెని ఊండగా చుట్టి పిండే సుఖ దుఃఖ వలయాల దృశ్యాలు .. గతి తప్పిన చిరుగుల్ని అతికిస్తూ ఊహాకూ వాస్తవానికి మధ్య ఊగిసలాటే కదా జీవితం ఒక అజ్నాతనేస్తం జ్నాపకం భుజం తడుతుంది చందమామ చుట్టూరా మబ్బుల తెరలు పున్నమి వెలుగుల్ని ఆపగలవా ఎన్ని బహిరంగ యుద్ధాల్ని జయించానో -నన్ను నేనింకా గెలవనే లేదు నింగి రాలిన నెల చినుకు నేలను తడపక మానదు మట్టిన మోలాకెత్తిన చిగురు వృక్షమై పెరగక మానదు చినుకుల్ని దోసిట్లో ఎంత కాలమాపగలవు గుండెల్ని కొంచెం మెత్తపడనీ!,కన్నీళ్లతో తడిసి ముద్దవనీ ! మనిషన్నాక ప్రేమించకుండా ఉండగలడా ప్రణాళికలన్నీ ఒక్క చిరు నవ్వుకే కాలపు కత్తి గాట్లు కనుమరుగవడం ఖాయం అనంత ఆత్మీయత ముందు -లోహపు గుండెలైనా కరిగిపోవాలిసిందే ఎంత ప్రయాణించినా తీరం చేరాల్సిందే ! మనిషైనవాడు ఎన్నటికైనా ప్రేమించాల్సిందే ! _డా .కలువకుంట రామకృష్ణ

by Ramakrishna Kalvakunta



from kavi sangamam*కవి సంగమం*(Poetry ) http://ift.tt/1fzajoE

Posted by Katta

Ramakrishna Kalvakunta కవిత

కవి మిత్రులకు శుభోదయం

by Ramakrishna Kalvakunta



from kavi sangamam*కవి సంగమం*(Poetry ) http://ift.tt/MkmoRE

Posted by Katta