జ్యోతిర్మయి మల్ల - కవిత

పుత్రోత్సాహం


" చూడవే మనబాబు ఎంతముద్దొస్తున్నాడో ! "
పట్టలేనంత ఆనందం
పసికందుని చూసినపుడు

"వీడెంత స్పష్టంగా మాట్లాడుతున్నాడో చూసావూ?"
అత్తా తాతా తొలిపలుకులే
వేదాల్లా వినపడినపుడు
"అరె, నా దిష్టే తగిలేలా ఉందే !
తోటిపిల్లలతో పోలిస్తే వీడే అందంగా ఉన్నాడు కదూ! "
తన ఉత్సాహాన్ని
భార్యతో పంచుకుంటున్నపుడు

"మావాడికి బ్రహ్మాండమైన ర్యాంకు వచ్చింది"
తొణికిసలాడే గర్వంతో
ఆఫీసులో స్వీట్లు పంచిపెడుతూ
"ఎంత టీవి, ఏమి దర్జా. మగవాడంటే ఇతడే కదా"
పట్టలేని సంతోషం
అతన్ని ఉద్యోగస్తుడిగా చూస్తూ

"మనవాడు పెళ్ళికొడుకుగా ఎంత బాగున్నాడో కదూ !
ఇంత ముచ్చటగా మునుపెవర్నైనా చూసామా?"
"నా కన్నతండ్రి అప్పుడే ఇద్దరు పిల్లలకు తండ్రయాడా ?
ఎంత హుందాతనం తండ్రిహోదాలో!"
"మనవాడు కాబట్టి ఇంత గొప్పగా కట్టించగలిగాడు
ఇంత అందమైన ఇల్లు దరిదాపుల్లో ఉందా?"

ఇలా...
ఒకటేమిటి? అడుగడుగునా సంభ్రమమే
నాకు వాడి ప్రతి కదలికా సంబరమే
మొన్నటివరకూ..
ఇప్పుడిక మురిసిపోవడానికి ఇక్కడేమీ లేదు
కలిసి నెమరేసుకోడానికి ఆమె కూడా లేదు
నాచుట్టూ నాలాంటి నాన్నలే
వాళ్ళకొడుకులూ మావాడిలాగానే

అమెరికాలోనో..ఆస్ట్రేలియాలోనో.. !

*5.7.2012

లక్ష్మణ్ స్వామి - కవిత

దైవకణ౦ --- దెయ్యపు కణం!

దైవకణం దొరికిందట !!
కాదు ... కాదు దాని నీడ దొరికిందట !
అరశాతాబ్ధపు నిరీక్షణ !
వందలాది శాస్త్ర వేత్తలు.
వేలకోట్ల ధనాన్ని ఖర్చు చేసి....

గీతను మర్చిపోయారేమో....
‘అణువును - పరమాణువును నేనే’ నని....
ఏనాడో ..చెప్పాకా,
కొత్తగా విప్పారు ఈ రహస్యాన్ని !

ఒక్క కణజాడకి ఇన్నేళ్ళు పడితే ...
దాన్ని కన్నోన్ని కనిపెట్టేందుకు....
‘భౌతిక’ వాదులకు లక్షేళ్ళు సరిపోతాయా.....
వృధా ప్రయాస....

కోట్లాది మందిని
హింసించి
భాధించి
చిత్రవధ చేసే ....
అతి భయానక
రాక్షస కణం ....
వేధి౦చే రాచ వ్రణం
దెయ్యపు కణం! క్యాన్సర్ !!

క్యాన్సర్ని తరిమే ...
ఒక్క మాత్రను
కనుక్కోండి చాలు...
కోట్లాది మంది
మీకు జన్మాంతం ఋణపడి ఉంటారు...

హెచ్ ఐ వి... తలసేమియా
మస్కులర్ డిస్ట్రోఫీ...లుకేమియా. ..
ఒక్కటా, రెండా ...
లెక్కలేనన్ని మందేలేని
మహమ్మారులు....
శిథిలమవుతున్న
దుర్భరమవుతున్న జీవితాలు !!
అక్షరాలకందని ఆక్రందన వారిది ...
ఒక్కసారి
ఒకే ఒక్క సారి చూడ౦డటు ...

మీ అశృ కణాల్లోనుడి
ఖచ్చితంగా విచ్చుకు౦టుది ...
జగతిని కాపాడే అమృత కణం ...
ఆయుష్ కణం ....
( సృష్టి రహస్యాలపై పెట్టె శ్రద్ధ శాస్త్ర వేత్తలు మానవ మనుగడనే ప్రశ్నార్థకం చేస్తున్న భయంఖర రోగాలపై పెట్టట్లేదనే అక్కసుతో, ఆవేదనతో.)

*3.7.2012

మేర్సీ మార్గరెట్ - కవిత

ఎంతటి ఇంద్రజాలం నేర్చావో ?

నీ మాటల కుంపటిని రగిలించి
మనసు చలి కాచుకుంటూ
ఊహల జలపాతంలో తడిసి
నీ అడుగుల తడికి అంటుకుపోయే
మంటినవుతూ...

బొట్టు బొట్టుగా కారే భావాన్ని
దోసిళ్ళలో ఒడిసిపట్టి
ఈ కాగితంపై పోస్తూ
అక్షరాలన్నీ జతకూడి నీలా
రూపుదాల్చుతుంటే చూస్తూ ...

టప టప మని రెక్కల శబ్దం
నిట్టూరుస్తుంటే వింటూ
ఒంటరితనం ఎగిరే ప్రయత్నం చేస్తుంటే
నా వెన్నంటే నిల్చుని సన్నగా నువ్వు
విసిరే నవ్వులు చూస్తూ...

ఎంతటి ఇంద్రజాలం నేర్చావో ?

భాషేరాని నా మనసుతో మాట్లాడిస్తూ
నన్ను కమ్ముకొని ,కౌగిలించుకున్న
తొలి అక్షరం నువ్వైతే చూస్తున్నా!

*4.7.2012

మోహన్ రుషి - కవిత

ఆశ లేదు!

గాలి వీస్తే తప్ప
నిప్పు రాజుకోదు
మంట అంటుకోదు!

ఉప్పెన వస్తే గానీ
సముద్రం శిగమూగదు
ఊరు కొట్టుకుపోదు!

ఉష్ణోగ్రత మైనసుల్లోకి మారితేనే
మంచు గడ్డ కట్టేది
దవడ గడగడా వొణికేది!

రోకళ్ళు పగిలే రోహిణి కార్తెలోనే కదా
వడగాడ్పులూ
పిట్టలు రాలిపోవడాలు!

అంతు చిక్కని సృష్టి రహస్యాలు సైతం
అంతో ఇంతో అవగతమవుతాయి

కానీ,
నేనెప్పుడు పాటల ఊటనవుతానో
మరెప్పుడు మాటల చెర్నాకోలనవుతానో
తెలీని ఆమెకు-
డైలమా డైనమైట్లతో సహవాసం...
బ్రతుకంతా దినదిన గండం!

*3.7.2012

జితేందర్ బత్తుల - కవిత

ఒక చిన్న చినుకు అయిన పడద అని...

ఓ రైతన్న తోలకరి చినుకు కోసం
ఎదురు చూస్తున్నవు నీవు
ఒక చిన్న చినుకు అయిన పడద అని
నీ మనస్సు ఆరాటపడుతుంది

ఏదో ఆలోచన మొదలయింది నీలో
ఈసారి అయిన పంట చేతికి వస్తుందా
ఉన్న అప్పులను తీర్చగలన
అన్న సందేహం వస్తుంది
పుట్టెడు కడుపు కోసం గింజేడు మేతుకులతో
సేద తీరు తున్నావు నీవు

నీ ఆకలి మంటలు ఎవరికి తెలియడం లేద
మూగ బొతున్న నీ గొంతుకు
నీరు అందించే వాళ్ళే లేరా రైతన్న
అన్నదాతగ నిన్ను పూజిస్తరే
నిన్ను చూసే వారు కరువయ్యారే

భూమిని నమ్ముకున్న రైతన్న
ఆ లక్ష్మి దేవి నీ పై సిరులు కురిపిచడం లేదాయే
మట్తిని దైవంగా భావించే నువ్వు
అ మండు తేండల్లొ పొలం దున్ని
దుక్కి పట్తి భూమిని సాగు
చేస్తున్నవు కదా రైతన్న

పండించే పంట చేతికి అందే లొపే
వడ గాలులతో పంట నాశనం అవుతున్నదే
ప్రక్రుతి నిన్ను కన్నీరుకు దగ్గరగ చేస్తున్నదే
పంట కొసమని అప్పులు చేసిన నీకు
అప్పులు గుడి బండలు అవుతున్నాయే

ఏమని చెప్పను రైతన్న ప్రకృతిలో
సేద తీరలన్న నీకు అన్ని
కష్టాలే ఎదురు అవుతున్నయి కదా
తిండి తినక నిద్ర హరలు మారి
ఒక్కొ సారి గంజి నీళ్ళతో
కడుపు నింపు కుంటావు రైతన్న

పొలంలో పంట పండిస్తే
సరి అయిన ధర రావటం లేదాయే
ఎంతని బాధ పడను
కుటుంబం అంత కష్ట పడుతున్న
సమస్యలు తీరడం లేదాయే

నీ మొఖంలో అనందాన్ని
చూసేది ఎప్పుడు నీ కష్త్తాలు
తీరేది ఎప్పుడు రైతన్న
ఇది న ఒక్కడి ఆవేదన కాదు 

రైతు కుటుంబంలో పుట్టిన ప్రతి ఒక్కరి ఆవేదన

*3.7.2012

నరేష్ కుమార్ - కవిత

పారిపొతా
ఏడుపొకటే
మిగిలిందిప్పుడు.....
కాస్త నా కల్లగంతల నెవరైనా విప్పేద్దురూ....
పారిపోఏందుకు దారివెతుక్కొవాలి
ఔను....!
నాపుత్రులే నన్ను
కసాయోడికి అమ్మేస్తున్నారు
మిగిలిన ఒక్క కాలితో నైనా పారిపొతా .....

నన్ను
మీరెవరూ
కాపాడ లేరు.....
సిగ్గులేని..
చేవ చచ్చిన
దరిద్రుల్లార
చావండిక
దినదినమూ....
న్యాయం చచ్చి
పోతోంది అంటూ
మీ అరుపులాపండి...
ఏం....!
మీరూ భాగస్వాములు
కాదా....!?
పాస్పోర్ట్ ఆఫీస్లోనొ,
రిజిస్తార్ కార్యాలయంలోనో.. మీరు
నా గుండెలని
కోసిన
వారెకదా.....! ఇప్పుడెందుకా
అరుపులు సచిన్ 100ని చూసి
ఆనందపడండి
మొగలిరేకులూ.., ముద్దుబిడ్డల్ని
తనివితీర
చుస్కోండి.....
మధ్య
విరామ ప్రకటనల్లొ
కత్రినా సొంపుల్ని
చూసి
ఉద్రెకపడండి....
అప్పుడప్పుడూ
ఖాలీ దొరికితే
న్యాయం
మరనిస్తోందంటూ
అరవండి....

కానీ.....
ఒక్క సారి
నా గంతలు
విప్పండి నేను పారిపోవాలి.
*20.6.2012

నరేష్ కుమార్ - కవిత

ఒక నిష్క్రమణం

నీ సాంగత్యం లో సాధించిన
స్వప్నాలన్నీ
ఇంకా సజీవంగా కదులుతూనే ఉన్నాయి
శ్వాస కూడా నీ ధ్యాస లో
ఇంకా పచ్చిగానే వుంది
నీ నిష్క్రమణ క్రమణాన్ని వీక్షించిన క్షణమే
ధుఖ్ఖ ధుర్ఘంధ ధూప ధూమం లో
మనసు ధగ్ధమైనా...
ముగ్ధ భావాలేవొ
ధుగ్ధ సంధిగ్ధంలొ
రుద్ధంగా రోదిస్థూనె ఉన్నాయ...ి
నాకిప్పుడు
ఒంటరి మేఘమై
అచల మేఖలల మధ్య విహరించాలనుంధి
ప్రజ్వరిల్లె జ్వాలల్ని
ప్రపంచం లొకి ప్రసరించకుండా
పాతాల ప్రవాళం లొ
పాతెయ్యలనుంది
నిశ్శబ్ధ శబ్ధ సంగీతమయి
ధిగంతాల నడుమ శబ్ధించాలనుంది..
ప్రణయమే ప్రళయమై కరాల కాళ కంకాలమై
హృదయ కుడ్యాల్ని చిద్రం చేసినపుడు
ప్రాణాన్ని వీడి
మరణంలొకి
పయనమవ్వాలనుంది...
*22.6.2012

పులిపాటి గురుస్వామి - కవిత

గుజ్జలాం ......(గులాబ్ జాం)

దాడీ...
ఒక*టోరి చెప్పనా!...(స్టోరి)

వొక రాజుంటడంట
మూడమ్మాయిలు
పెద్దబ్బాయి
వాళ్ళ కాకి ఫ్రెండు
అయితే....ఆకలేస్తది
ఎపో.!.నువ్వు నవ్వుతున్నవ్ ...చెప్ప

ఎప్పుడు ఇంట్ల *చుక్కోవు (*కూర్చోవు )
వుండొచ్చు గా...
పీజ్ దాడీ
*లీల్లల్ల ఆడను (*నీళ్ళల్లో)
*ఓంకం మంచిగ చేస్త (హోంవర్క్)

ఇన్ని *బుస్కులల్ల (బుక్స్)
ఏమున్నది దాడీ
ఏబీసీడీ లేనా ?

కోoప మొచ్చిందా ?
సారీ...
ఊకె కోమ్పమెందుకు
మమ్మీ *ఈనకు..... (ఈయనకు)

మూతట్ల పెట్టినవ్?
ఏమైంది *పాచీ ! (పరిచయ)
అల్ల(ర్) చేయకు
*నరకాలా!.. (నకరాలా)

తొండకు
ఆళ్ళ మమ్మీ దాడీ లేరా ?
ఎప్పుడొక్కటే చెట్టు మింద ...

*బకడీ ఆడుకుందామా దాడీ (కబడ్డీ)
పోనీ *దొక్కిచ్చుకునే ఆట (దొరికిచ్చుకునే)
*దాతురూమ్ల (బాత్ రూంల)
*దెద్ రూంల దాచు కోవద్దు (బెడ్ రూంల )

ఈ బుక్కేసుకో
కమ్మగుంది కదా !
మమ్మి నాకిష్టం
నువ్వు కూడా ఇష్టం దాడీ ...

ఎప్పుడు బస్సులనే
(స్)కూల్ కు పోవాలా?
*ఎంపపాల్ ల పంపొచ్చుగా....! (ఏరోప్లేన్)

రేపు నా *బత్తుడే (బర్త్ డే )
*జిక్కుటు తేక పోయావో (గిఫ్ట్)
ఒళ్ళు *చింత పత్తైత(ద్) (చింత పండు)

నీకో *చాకెటి స్తా (చాక్లెట్)
పండ(గ్) చేస్కో
ఓ పోయెం రాస్కో ....

.....
మిత్రులారా!ఇది మా నాలుగు సంవత్సరాల "ఆనంద స్వామి",
ఉండాల్సిన చోట ఒత్తులు జార్చుకొని ,అవసరం లేని చోట అలంకరించుకొని ,కిమ్మనక ఒదిగిపోయిన బాల్యం భాష.....పదాలు,వాక్యాలు వాడివే .....
నేను కూర్పరిని మాత్రమే,
వాడి పుట్టిన రోజుకై....ఈ రోజు 

*4.7.2012

మెర్సీ మార్గరెట్ - కవిత

నీ తోడులేక పోయినా...!

ఒక్కరోజే పూసి వాడిపోయిన పూవుల్లా
నావైన ఎన్నో నీ కలలు
వాడి రాలిపోతుంటే
నీ తోడులేక పోయినా
నా కన్నీటి దారపోస్తూ బ్రతికిస్తున్నా

ముందుకేయాల్సిన అడుగులు వెనక్కి
వెళ్తూ ..
పిచ్చి - 'నాకా ?? నా పాదలకా "?? అని ప్రశ్నించే
లోకాన్ని చూస్తే
నా మీద కాదు కాని
నన్నొదిలిపోయి నిన్ను గుర్తు చేసుకునే జనాల మీదే
నా జాలి అంతా

గుక్కపట్టి ఏడ్చిన చిన్నతనం ఇప్పుడు కాదు
కాని నా గొంతులో బాధ బ్రతకలేక చావలేక
ఉక్కిరిబిక్కిరవుతూ
నా గొంతుని నులిమేస్తుంటే
లోకానికి నా కన్నీళ్లు అసహయతగా
కనిపించకుండా ఆపేయాలని ప్రయత్నిస్తుంటే

నువ్వేమో ఇంకో కొమ్మకి అంటుకట్టుకొని
ఆనందంగా ఊహలు ,కలలను పండించుకునే
ప్రయత్నం చేస్తున్నావ్
నామీద కన్నా నీ మీదే జనం చూపులన్నీ
జాగ్రత్తా నిన్ను కాయడానికి నేను లేను

పచ్చిగా ఉన్న నీ వేళ్ళు
బలం పుంజుకునే వరకైనా కొంచెం స్థిమితంగా ఉండమని
నేను చేసే విజ్ఞ్యప్తి (ఇప్పుడు నాకు ఏమి కాని ప్రియా )
మళ్ళీ నీకేమైనా అయితే నా ప్రాణం నీ వెనకాలే
వచ్చేస్తానని నన్ను బెదిరిస్తుంది

ఒక్కరోజే పూసి వాడిపోయిన పూవుల్లా
నావైన ఎన్నో నీ కలలు
వాడి రాలిపోతుంటే
నీ తోడులేక పోయినా
నా కన్నీటి దారపోస్తూ బ్రతికిస్తున్నా

ముందుకేయాల్సిన అడుగులు వెనక్కి
వెళ్తూ ..
పిచ్చి - 'నాకా ?? నా పాదలకా "?? అని ప్రశ్నించే
లోకాన్ని చూస్తే
నా మీద కాదు కాని
నన్నొదిలిపోయి నిన్ను గుర్తు చేసుకునే జనాల మీదే
నా జాలి అంతా

గుక్కపట్టి ఏడ్చిన చిన్నతనం ఇప్పుడు కాదు
కాని నా గొంతులో బాధ బ్రతకలేక చావలేక
ఉక్కిరిబిక్కిరవుతూ
నా గొంతుని నులిమేస్తుంటే
లోకానికి నా కన్నీళ్లు అసహయతగా
కనిపించకుండా ఆపేయాలని ప్రయత్నిస్తుంటే

నువ్వేమో ఇంకో కొమ్మకి అంటుకట్టుకొని
ఆనందంగా ఊహలు ,కలలను పండించుకునే
ప్రయత్నం చేస్తున్నావ్
నామీద కన్నా నీ మీదే జనం చూపులన్నీ
జాగ్రత్తా నిన్ను కాయడానికి నేను లేను

పచ్చిగా ఉన్న నీ వేళ్ళు
బలం పుంజుకునే వరకైనా కొంచెం స్థిమితంగా ఉండమని
నేను చేసే విజ్ఞ్యప్తి (ఇప్పుడు నాకు ఏమి కాని ప్రియా )
మళ్ళీ నీకేమైనా అయితే నా ప్రాణం నీ వెనకాలే
వచ్చేస్తానని నన్ను బెదిరిస్తుంది 

*3.7.2012

రియాజ్ - కవిత

వాగుడుకాయ్..

మెరిసే యవ్వనపు కాంతితో
తొణికిసలాడే ఉత్సాహంతో
గంతులేస్తూ వెక్కిరిస్తూ చిందరవందరగ
ఉత్సాహంగా ప్రవహించేది
విసుగుకే విసుగుపుట్టి పారిపొయేలా వాగుతుండేది ఆ వాగుడుకాయ్!!

ఊహించని పరిణామం-----
ఎందుకో అంతులేనిమౌనం దాల్చింది
గడగడవాగుతూ నిండిపోయినవాగులా
పరుగెత్తుతుండేది యేమయ్యింది దీనికి??

తీవ్ర నైరాస్యం ఆవహించినట్లు స్తబ్ధుగా
నెర్రులుబారిన చెరువులా
ఇంకిపొయిన కలలు చచ్చిన కన్నీటి గుంటలా
ప్రవాహంలేని మౌన సరస్సులా నిశ్చేష్టగా వుండిపోయింది యేమైంది దీనికి?

నిశ్శబ్ద నైరాశ్య వైరాగ్యరాగంలో..
బహుశా.. ఎవరో గాయపరిచారు?

*4.7.2012

జాన్ హైడ్ కనుమూరి - కవిత

నీతో మాట్లాడానివుంది

పెదవుల కదలికల్లో
ధ్వనించే అంతరంగంతో సంభాషించాలి

సాంకేతిక పనిముట్లు శబ్దాన్నే అంతరీకరిస్తాయి
వ్యవహాళికెల్లిన చేతిస్పర్శ వాటికేం తెలుసు పాపం!

వంటరిరాత్రి మోసుకొచ్చే ధ్వనిచిత్రాలు
భయపెడుతూనో ముద్దాడుతూనో
సమూహాంతర ప్రవాహంలోకి నెట్టేస్తున్నాయి

నలుదిక్కులనుండి విసిరే వలలు

ఎదురెదురాగా వుంటూనే మనం
ముక్కలు ముక్కలుగా విసిరేయబడుతున్నాం

సంభాషణకోసం సమయాన్ని వెదుక్కునేలోగా
ముచ్చటపడ్డ రింగుటోను పాట
ఏదో మూలకు లాక్కెళుతుంది

ఎవ్వరూలేని తరగతి గది ఓమూల బెంచీలో
మనదైన ప్రపంచానికి ఎల్లలుగీస్తూ
ఎన్ని మాటలు ఎన్ని సంభాషణలు

రావిచెట్టుక్రింద ఎంకిపాటలతో
వర్డుస్వత్తు కీట్సుతో కలిపి
రాల్తున్న ఆకుల్ని ఏరుతూ
మారకంలేని చిరునవ్వుతో సంభాషణ కావాలన్పిస్తుందిప్పుడు

అక్షరీకరించలేని ఎన్నో సంభాషణలు
మెమరీనుంచి డిలీట్ అవుతూనేవున్నాయి

కాలానికి ఎదురీదడం కొత్తేమీ కాదు
కాలంలో కలిసిపోవడం పాతా కాదు

మాట్లాడలనే ఆశ
కోర్కై గూడుకట్టడానికి ప్రయాణిస్తుంది

*1.7.2012

వంశీధర్ రెడ్డి- కవిత

* అమ్మ పోయింది *

శుక్రవారం,
సూర్యుడింకా రాకముందే,
అమ్మ, నిద్రలోనే, నిద్రించి..

అన్నీ నాతో చెప్పే అమ్మ,
ఇదెందుకు చెప్పలేదో,
ఎప్పుడొస్తావని నేనడుగుతాననేమో,

ఊరిచివర నిశ్శబ్దీకరించబడ్డ ఇల్లు,
కాకులు చేరిన మర్రిచెట్టులా
చుట్టాల్తో, హితుల్తో,
వాళ్ళేడుస్తూ నన్నేడిపించ ప్రయత్నిస్తూ,
అమ్మ చెప్పేది,,
"నేను పోతే ఏడవొద్దురా,
మనింట్లొనే పుడతాగా అని,
బాధకి కొలమానం కన్నీరు కాదని,
ఓదార్పుకి స్థిరరూపం బంధుమిత్రులు కాలేరని",

అందరూ తింటూ తాగుతూ,
ఇక్కడొకరు నిర్యాణించారని మరిచి,

సూర్యాస్తమయానికి సమీపించిన్నా నీడ,
నా తమ్ముడు,
"అనా, ఏమన్న తిన్నవా, తెస్తా ఉండు"
కళ్ళు కొలనులై,
అమ్మ లేదని తెలిసాక
నన్ను, నా ఆకలిని తాకిన తొలి మాటకి
ఆనందానికీ కొలత కన్నీరు కాదేమో,

" అన్నా,
ఎంతకాలమిలా తన గురించాలోచిస్తూ,
పెళ్ళి చేస్కోకుండా,
అమ్మ కూడా లేదిపుడు"
గొంతులో జీర ఆగలేదు,
"అన్నా,
వింటున్నావా, కర్మ జరిపించా,
పదకొండో రోజొస్తా,
లీవ్ దొరకలేదే, నువ్ జాగర్త"
తడి కళ్ళలో నిజాయితీ దాగలేదు,

కాకులెగిరిపోయాయ్ చీకటికి,
ప్రాకృతిక మౌనం తోడైంది,
ఈ పాటికి అమ్ముంటే,

ఏడవడం తెలీకుండా పెంచి,
తెలీకుండా నవ్వడమొకటే పంచి,
అమ్మ పోయింది,
నువ్వున్నా బావుండేదేమో,
ఎక్కడున్నావో,
ఎలా ఉన్నావో...

*4.7.2012

జగద్ధాత్రి-కవిత

పుట్టుక ...

హృదయం లో భావ విస్ఫోటనం
జరిగి అక్షరాల లావా
తనకు తనే పొంగి పోరిలే దాకా
ఆగాలి తప్ప .... వేగిర పడకూడదు
ఎరువులూ మందులూ
ధాతు పుష్టీ వీర్య పుష్టీ
కలిగించగలవేమో గానీ
కవిత బీజాన్ని ఫలదీకరించలేవు

భావ సాంద్రత ఉండీ కూడా
పలకలేని భావనలెన్నో
ఇవి కనిపించని గాయాల్లా
ఎదను సలుపుతూనే ఉంటాయ్
కౌకు దెబ్బల్లా
మదిని మెలి పెడుతూనే ఉంటాయ్
మగటిమి ఉండీ ఫలించని
వీర్యంలా సిగ్గిల జేస్తాయి
అయినా అక్షరాలుగా
మాత్రం మారకుండా
మొరాయిస్తాయ్
అప్పుడు కావాలి
కవికి చాలా సహనం
ఎద బురద నీటి బుగ్గ వద్ద
కూర్చుని ....ఎదురుచుసీ ...చూసీ
గజిబిజి గందర గోళం
సద్దు మణిగాకా...
ఆ సమయం ఆసన్నమైనప్పుడు
నిర్మలంగా స్ఫటికం లా
మెరుస్తూ వచ్చే
అందమైన మత్స్య కన్యల్లాంటి
భావ చిత్రాలని
అతి సున్నితంగా
ఒడిసి పట్టి .... తనదైన శైలి దారం తో
మాల కట్టి నప్పుడు ...

అబ్బా!!! అప్పుడు జరుగుతుంది
ఒక సృష్టి ....కార్యం
కొత్తగా ఓ కవిత బిడ్డ
కవి బొడ్డు తాడు తెంచుకుని
కేర్ మంటుంది .....
ఏమాత్రం ఆవేశపడి
తొందర పడ్డామా
బిడ్డ అడ్డం తిరిగుతుంది
పెద్దాపరేషన్ కి కూడా
లొంగని పుట్టుక ఒక్క కవిత దే...!

అందుకే అంత సహజ సుందరంగా
అమూల్యంగా రూపు దాల్చి
అందరి మన్ననలు పొందుతుంది
కన్న కవి కడుపు పంటగా మిగులుతుంది .....!!!

*2.7.2012

ప్రవీణ కొల్లి- కవిత

నాలోని నా గుహ

నాకు నేనుగా
నా ఒడిలో నేను పాపగా
నా బడిలో నేను విద్యార్ధిగా
నాలో నేనుగా ఒదిగిపోయే నా స్థానం
అంతర్మధన సముద్రాన్నిఅంతరంగంలో ఇముడ్చుకున్న నా స్థలం
నాలోని నా గుహ…..నా అంతర్గుహ…

అటు ఇటు వీలుచూసుకుని
హటాత్తుగా తనలోకి లాగేసుకుంటుంది
ఆలోచనల ప్రవాహంలో కొట్టుకుపోయినట్టు
సంఘర్షణల కొలిమిలో కాలిపోతునట్టు
గతమంతా ఓ ప్రశ్నగా నిలదీస్తున్నట్టు
సమాధానాల వెతుకులాటకు పొమ్మని
నిర్ధాక్ష్యణ్యంగా తనలో నుంచి నన్ను నెట్టివేస్తుంది

విజయాల చప్పట్ల మోత ఆగాక
ఆనందపు పరిసరాలు ఖాలీ అయ్యాక
తన కౌగిట్లో బంధించి
నుదుటన ముద్దిచ్చి
నా కష్టం తీరుస్తుంది

కన్నీటి పరామర్శలు అయ్యాక
సాధింపు ఎత్తిపొడుపులు వెళ్ళాక
తనలో నన్ను దాచుకుని
నా వెన్ను చరిచి
అనుభవాలసారంతో నా గొంతు తడుపుతుంది

ఆ గుహ ద్వారానికి
ఎన్నోసార్లు ఉరేసుకుని వేలాడాను
ఆ గుహ గర్భంలో
ఎన్నోసార్లు ప్రాణం పోసుకున్నాను
ఆ గుహ గోడలలో ప్రతిధ్వనించే శబ్దమే నాకు వేదం

అదే నాలోని నా గుహ…..నా అంతర్గుహ…
అంతర్మధన సముద్రాన్నిఅంతరంగంలో ఇముడ్చుకున్న నా గుహ…

* 3.7.2012

జగద్ధాత్రి-కవిత

కదలనివ్వని నిశ్చింత 

ఎప్పుడో ఎన్నేళ్ళకో
ఎక్కడో అంతరాంత రాళం లో
ఘనీభవించిన ఓ మంచినీటి ముత్యం
సుడిగుండంలో పొర్లుతున్న
అతలాకుతలమైన హృది నదిని
నిశ్చలమైన ఓ దోసిలి పట్టి
కదలనివ్వని నిశ్చింత 

ఎప్పుడో జార విడుచుకున్న
తియ్యని అవకాశం
కమ్మని మేఘాలలా
మళ్ళీ కమ్ముకుని
మదినావరించి ..
మైమరపించిన అనుభూతి
అతని ఒక్క మాట కోసం
వేయి జన్మలు ఎదురు చూడాలన్న
ఆవేశపు ఆకాంక్ష
ఒక్క నిమిషం మాత్రమే నీకోసం
అన్నా.....మరొక్క క్షణమైతే బాగుండుననే
దురాశ.

ఎప్పుడో ఏనాడో
చవి చూసిన తరి తీపి దనం
రుచి మరవని మధుర స్మృతి
అతని మాట .....
అతని మందలింపూ
ఇంపుగానే స్వీకరించే
చిన్ని మనసు ..

అతనికి తెలిస్తే ఎంత బాగుండునో
అని ఆశ పడే అత్యాశ ...

*3.7.2012

కరణం లుగేంద్ర పిళ్ళై॥నాకు ఇంకేమి కావాలి॥

పిల్లగాలి తెమ్మరగా
ఇలా వచ్చి అలా వెళ్ళావు...

ప్రియతమా చూడు
నీవు తెచ్చిన స్నేహ సుగంధం
ఇంకా పరిమళిస్తూనే ఉంది
సంతోషం రెక్కలు మొలిచి
ఊహల్లో విహరిస్తూ ఉంటే
నాకు దూరమై
నింగిని తాకిన కలల చుక్కలను
నేలకు రాల్చి తగులబెట్టావు..

అయినా నీ ధ్యాస
నాలో పెరుగుతూనే ఉంది
ఉఛ్వాస నిచ్వాసలే నీవైనప్పుడు
నాకు ఇంకేం కావాలి
నీవు తోడు రాకపోయినా
నీవు మిగిల్చిన
తడి ఆరని జ్ఞాపకాల ఊతం చాలు
ఈ జీవితం మోడుబారకుండా గడిపేందుకు
నీవు వెదజెల్లిన
వెన్నెల వెలుగుల జిగేలు చాలు
ఈ చీకటి పయనంలో చింతలేకుండా ఉండేందుకు

*3.7.2012

కుమార్ వర్మ-కవిత

ఒక్కోసారి...
---

ఆకు కూడా అలికిడి లేనితనంతో
అల్లాడుతూ...

నీటి పాయ అలా గడ్డకట్టినతనంతో
ఉరకలేక పోతూ...

గాలి అలా స్తంభించిన వేదనతో
ఉగ్గబట్టుతూ...

వెన్నెలంతా మబ్బుపట్టినతనంతో
చీకటిని రాలుస్తూ...

ఇంత ఉక్కపోతను భరిస్తూ దేహం
ఆత్మను దహిస్తూ సేదదీరుతోంది..

*4.7.2012

స్వాతి శ్రీపాద- కవిత

ఎలా?

ఇక్కడ ఇప్పుడు
ఓ తడిసిన ఉప్పు బస్తాలా
కనిపించకుండా కరిగిపోతూ
చెమ్మగిలిన కళ్ళతో పడిఉన్నట్టున్నానా?
మీ కేం తెలుసు
లోలోపలి మాగాణీ లో
ఎన్ని పూల వనాలను సాగుచేస్తున్నానో
ఎన్ని రంగుల పరిమళాలను కలగలిపి
అనుభూతుల ఆవిష్కరణకు
అగరొత్తుల పొగలా రూపాలు మార్చుకుంటున్నానో
పెదవుల మధ్యన పుట్టే కొత్త నక్షత్రాల గుత్తులకు
వెలుగు వెల్లువ నవుతున్నానో......
స్థంభించిన చీకటి ముద్దలా
నిస్తేజపు చూపులను గుమ్మరిస్తున్న నా కళ్ళ ప్రపంచాల్లో మీరేం చూడగలరు?

సుదూర తీరాలనించి మోసుకు వస్తున్న
కలల బిందెలోంచి తొణికిన అమృతపు చుక్కలను
నాలుక కొనతో అందుకోవాలన్న తపన
బ్రతుకు బ్రతుకంతా తడిపేస్తున్న తొలకరి జల్లుల
తొలి గుసగుసల చిరు మువ్వల రాగాన్ని
మళ్ళీ మళ్ళీ నినదించే వెలుగుల సడి
అణువు అణువునా అలదుకున్న
ఊహల సొగసులు
మీకేం తెలుసు 

తెర మీది భాగోతలకే వివరణలు కుదరవు మీకు
నా స్పష్టాస్పష్టపు రూపదృశ్యానికి వెనక
ఏ కొత్త ప్రపంచం ఉద్భవిస్తోందో
నాకే తెలియదు .... మీ మరుగుజ్జు ఊహకెలా అందుతుంది.

*3.7.2012

పి.రామకృష్ణ కవిత

పెద్దలకు మాత్రమే
____________

వేడి, వేడి సీన్లుంటాయని
నరాలుగ్గబెట్టి చూస్తుంటే,
ఒరే అన్నా..
థార్ ఎడార్లో మొదలెట్టిన డ్యూయెట్-
సహారా ఎడార్లో ముగిసింది.

పెదాలు ముద్దుపెట్టుకునే ప్రతిసారి-
సన్ ఫ్లవరొకటి అడ్డమొస్తోంది.

పండ్లతో కథానాయకి ఒళ్ళంతా
కుళ్ళ బొడుస్తున్నారే గానీ-
ఒక్కసారైనా కథానాయకుడ్ని-
తాకనిచ్చారా అసలు?

సన్నని తన లేత నడుం చూడాలని,
తెగ వెతికా గురూ..
ఈగనైనా వాలనీడం లేదు హీరో గారు.

మొదటి రాత్రి!
ఆమె, అతడు.
పాలు, పండ్లూ..
వుఫ్ మని దీపాన్ని ఆర్పేసినారు.
ఇక తెల్లారేదాకా-
పువ్వు మీద వాలిన తూనీగ-
తేనె జుర్రుకుంటున్న ఫోటో-
చూడ్లేక చచ్చామనుకో.

జింకను తరిమే పులి బొమ్మొకటి
సింబాలిగ్గా చూపెడితే-
ఆ వెనుక రేప్ జరుగుతోంది బావా..
పక్క సీట్లోంచి అన్నాడొకడు చొంగ కార్చుతూ
తనేదో విశ్వరహస్యాన్ని కనుక్కున్నట్టు.

ఐటం సాంగొకటి మొదలైంది.
ఇక చూస్కో-
హాలంతా చీకటి.
అంధకారంలో తప్ప కనిపించని వాంపైర్ లా
వాంప్ కారెక్టరొకటి.

వాన పాటకు తడిసి ముద్దవ్వాలని
తెగ వుబలాట పడ్డాం కదా..?
ట్యాంకుల కొద్దీ నీళ్ళైతే కుమ్మరించారు గానీ
అంతేసి గొడుగుల క్రింద
వాళ్ళిద్దర్నీ దాచిపెట్టేసారు.!!

అరె నాయనా..
తెరెత్తేదాకా ఈలలేస్తూ
అల్లరి చేసామా??

తెర దించాక
నోటిమీద వేలేసుకుని,
ఎవరి దారిన వాళ్ళం
వచ్చేసాం
ఇక వెనుతిరిగి చూడకుండా!!

***

ఆదివారం,2,7.2012

జిలుకర శ్రీనివాస్ కవిత

కాలానికి ఆవల వెలిగే కవితా దీపానివి

 ఆ రోజు చెట్టు నీడలో నిల్చోని నీతో మాట్లాడింది ఇంకా గుర్తే నాకు

అబ్బ! ఇవన్ని మీకెలా గుర్తుంటాయని కదా నీ ఆశ్చర్యం
నీ చూపుల లోగిలిలో కూర్చున్నాక మరో ద్యానం ఉందా నాకు
తుడిచేసుకోడానికి నువ్వో పిచ్చి గీతవి కాదు
కాలానికి ఆవల వెలిగే కవితా దీపానివి

పొద్దునే లేస్తానా! గుంజకు కట్టేసిన లేగ దూడ తల్లిని చేరేందుకు ఆరాట పడ్డట్టు
చేతులకు రెక్కలు మొలిచి ఎగురుతూ నీ దరికి చేరుకుంటాను
నీ తల వెంట్రుక జారి పడిన చోట బంగారు తీగలేరుకుంటాను
నువ్వు జాగ్రత్తగా చదివి పెట్టిన పుస్తకంలో రెండు మూడు శబ్దాలు దొంగిలిస్తాను
ఏంటి మీరు! మీ రాతలేవీ అర్థం కావటం లేదని కదా నీ ఫిర్యాదు
ఆ రోజు చెట్టు నీడలో నీతో మాట్లాడిన ఊసులే కదా నేను రాసిన వొంకర వాక్యాలు

ఆ రోజు చెట్టు కింద ఎర్రటి ఎండలో నీ పెదాల మీద పూసిన పువ్వుల సవ్వడి విని
ఒట్టేశాను నీ ప్రేమ నింగిలో ఎగిరే తావు లేని నాడు
రెక్కలు తుంచుకొని దిక్కులు కూల్చుకొని పిడాత విషంపుచ్చుకొని నేల రాలిపోతానని!
ఎందుకంత పిచ్చి అని కదా నీ రుసరుసలు
ఆసుపత్రి గోడల మధ్య నన్ను చూసి కన్నీరై పొంగిన నీలోని నదీ ప్రవాహాన్ని అడుగు
ఊపిరికి నీ కను రెప్పల మెత్తటి తడికి ఉన్న విలువను కూడా నేనివ్వనని సాక్ష్యం చెప్తది

ఆ రోజు చెట్టు నీడలో నేను పాడిన పాట నీ మెడ వొంపుల్ని ఇంకా తాకుతూనే ఉంటది
నాలో పచ్చని చెట్టు తీయటి పాటల్ని పూస్తుంది నీ తెల్లటి పాదాలను కడిగేందుకు
నీలోని చిగురాకుల చెట్టు కొమ్మలు కొత్త కలల్ని కలల మీది అలల్ని నా గుండెకు మొలిపిస్తున్నాయి
చిరాకులో అప్పుడప్పుడు కొన్ని రెమ్మల్ని తెమ్పేసి కసురుతావు కాని
ఏమై పోతానో అని ఒకటే దిగులుతో చెట్టు కిందే కూర్చొని నా జాడ కోసం దేవులాడుతావు

*****

ఆదివారం,2.7.2012