Afsar Afsar కవిత

అఫ్సర్/ దాచలేనివి కొన్ని. 1 యింకా తెలియని కొన్ని దాపరికాలున్నాయి నీకూ నాకూ మధ్య- కలిసి నడిచేటప్పుడు కూడా కలవని క్షణాలు కొన్ని వుండే వుంటాయి రెండు వైపులా యిద్దరికీ- కలకీ కలతకీ మధ్య వొకింత మెలకువ జారిపడినప్పుడో యెప్పుడూ కువకువలాడే పక్షి కాసింత మౌనంలోకి వాలిపోయినప్పుడో తెలియక అరకన్ను విప్పే రవంత ఏమరుపాటులోనో ఎలాగో వొకలా ఇద్దరికీ దొరికిపోతుంటాం వద్దు వద్దనుకుంటూనే- అప్పుడు తెలుస్తుంది మనం దగ్గిరగా నడిచివచ్చిన క్షణాలన్నీ నిజంగా అనుకున్నంత దగ్గిరవేవీ కావని! 2 దాపరికాలు వుండకూడదని మరీ వొట్టేసుకుంటే చెప్పలేను కాని ఎంతో కొంత తెలియనితనమే మనిద్దరి మధ్యా ప్రవాహమైందని అనుకోకుండా వుండలేను. ఆ వెతుక్కునేదేమీ లేనే లేదనుకో నువ్వు నాదాకా నేను నీదాకా వచ్చేవాళ్లమే కాదేమో! యీ ప్రవాహపు గలగలల కింద దాక్కున్నదేమిటో తెలిసిందే అనుకో మనిద్దరి శరీరాలూ యే మూలనో రెక్కలు తెగిన సీతకోకలా పడి వుండేవేమో! దాపరికం వుంటే వుండనీ, ఎగిరే ఎగిరే నీ రెక్కల్ని ప్రేమించకుండా వుండలేను దూరంగా ఎటో వెళ్ళిపోతే పోనీ, నువ్వందుకునే నీ ఆకాశం అంటేనే నాకు ప్రేమ! నీ చూపు తాకినంత మేరా ఆకాశాన్ని గూడుగా ఎలా అల్లుకోవాలో నేర్చుకుంటా యిప్పుడు. 3 కాకపొతే, యిద్దరినీ వెతుక్కోవడంలో వున్న ఆ చిన్ని ఆనందం మరచిపోతామే, అదిగో అదీ- మన ఇద్దరి ఆకాశాలకి చివర, యెవరిదీ కాని జీవనరాహిత్యానికి మొదలు. ~ (ఎవర్నించి తీసుకున్నానో వాళ్ళని ప్రేమించకుండా/ తలచుకోకుండా ఉండలేను. రచన తెగని సందిగ్ధం అయి, ఈ కవితని ముందే షేర్ చేసుకున్నప్పుడు కవితకీ వచనానికీ మధ్య వుండే వొక సన్నటి గీతని గుర్తు చేసి, ఈ వాక్యాల్ని కనీసం పది సార్లు తిరగ రాయించిన వొక అద్భుత స్నేహ హస్తానికి...)

by Afsar Afsar



from kavi sangamam*కవి సంగమం*(Poetry ) http://ift.tt/1oXoXca

Posted by Katta

Afsar Afsar కవిత

"కరచాలనం" స్వల్ప విరామం: మిత్రులకు: కొద్ది కాలం "కరచాలనం" శీర్షిక రాయలేనందుకు బాధగా వుంది. అయితే, ఇది మంచికే- గత పదేళ్ళలో తెలుగులో వచ్చిన నూరు కవితల్ని తర్జుమా చేసి, సంపాదకత్వం వహించే బాధ్యత తీసుకున్నా. ఒక అంతర్జాతీయ ప్రచురణ సంస్థ ఈ బాధ్యత నా మీద పెట్టింది. ఈ ఆరు నెలల్లో - అంటే డిసెంబరు లోపు- ఈ పని పూర్తి చేయాలి. దీని కోసం నేను మిగతా చాలా పనుల్ని పక్కన పెట్టి కేవలం ఈ అనువాదాల మీదనే దృష్టి పెడ్తున్నాను. ఇప్పటిదాకా "కరచాలనం" శీర్షిక పట్ల అమితమైన ఆసక్తి కనబరచిన మీ అందరికీ ధన్యవాదాలు. అయితే, ఇది విరామం మాత్రమే! మళ్ళీ త్వరలో కరచాలనం చేస్తాను మీతో!

by Afsar Afsar



from kavi sangamam*కవి సంగమం*(Poetry ) http://ift.tt/1izfYIi

Posted by Katta

Afsar Afsar కవిత

http://ift.tt/1hzBBI9

by Afsar Afsar



from kavi sangamam*కవి సంగమం*(Poetry ) http://ift.tt/1hzBBI9

Posted by Katta

Afsar Afsar కవిత

కవిత్వంతో కరచాలనం-8 ~ వలస వెళ్ళిన వాక్యం ~ ఆమె రాసుకున్న వాక్యాలే ఆమెని వెంటాడాయి, తన దేశం దాటే దాకా! తనవాళ్ళకి దూరంగా దేశం కాని దేశంలో ఆమెని ప్రవాసంలో బతికేలా చేశాయి. అయినా, ఆమె గొంతు విప్పి తన ధిక్కార స్వరాన్ని వినిపిస్తూనే వుంది, చివరి దాకా- మొన్న ఏప్రిల్ 14న న్యూ యార్క్ లో తొంభై ఏళ్ల వయసులో కన్ను మూసే దాకా! చనిపోయే దాకా పుట్టిన దేశం వెళ్ళాలని, తన వాళ్ళని చూసుకోవాలని ఆమె కల చూస్తూనే వుంది. ఆ వొక్క కల మాత్రం నిజం కాలేదు. కాని, ఆమె రాయాలనుకున్న వాక్యాలన్నీ రాసి కన్ను మూసింది. ఏ భాషలో రాస్తున్నామో ఆ భాష మాట్లాడే జనం మధ్య లేకపోవడం కన్నా ఇంకో నరకం లేదని ఆమె వొక సందర్భంలో చెప్పుకుంది. ఆమె పేరు - నీనా కాసియాన్. కవుల జీవితాలు ఎంత దుర్భరమో, అందునా వొక స్త్రీగా పుట్టడం వల్ల అది ఇంకా ఎంత దుర్భరం అవుతుందో నీనా జీవితం వొక ఉదాహరణ. రష్యన్ రచయితల పేర్లు విని ఎన్నాళ్ళయింది మనం?! పోనీ, కవుల్లో మాయకోవస్కీ తరవాత విన్న పేరు..! గుర్తుకు రావడం కష్టమే! ఎందుకు అన్న ప్రశ్నకి సమాధానం నీనా కాసియాన్ జీవితంలో వుంది. నీనా 1924 లో పుట్టింది. ఆమెకి పదకొండేళ్ళ వయసులో తన కుటుంబం Bucharest కి వలస వెళ్ళింది. కవిత్వం మీది విపరీతమైన మమకారంతో Bucharest University సాహిత్య విభాగంలో చేరింది. 1947లో ఆమె మొదటి కవిత్వ సంపుటి scale 1:1 అచ్చయింది. అచ్చు కాగానే నీనా మీద సాంస్కృతిక దాడి మొదలైంది. ఆమెని అప్పటి స్టాలిన్ ప్రభుత్వం “పతన” కవుల జాబితాలో చేర్చింది. ఆమె తన కవిత్వంలో అధివాస్తవిక పదచిత్రాలు ఎక్కువగా వాడ్తుందని ఆమె మీద ఆరోపణ. కవిత్వం వాస్తవికతకి దూరంగా వుండకూడదు – అన్న మొండి వాదం చేసి, ఆమె కవితల్లో కొన్నిటిని ప్రభుత్వం నిషేధించింది. ప్రభుత్వం అభ్యంతరం చెప్పిన వొక కవిత్వ వాక్యం: వొక సముద్ర వర్ణనలో ఆమె అన్నదట- సముద్రం “yellow in the twilight” అని – “సంధ్య వేళ సముద్రం నీలంగా కనిపించాలి కాని పసుపు పచ్చగా కనిపించడం ఏమిటని?” ప్రశ్న. ఆ ప్రశ్నకి సమాధానంగా ఆమె అనేక రకాల సాక్ష్యాలు చూపించిందట. కానీ, వాటిని వేటినీ ప్రభుత్వం వొప్పుకోలేదు. ఆమె మీద, ఆమె కవిత్వం మీదా ప్రభుత్వ పీడన పెరిగిపోయింది. వాటిని తట్టుకోలేక ఆమె అమెరికా పారిపోయింది. 1965లో రుమేనియా సోవియట్ నించి విడిపోయింది. కాని, రుమేనియన్ల కష్టాలు తీరలేదు. స్టాలిన్ ని మరిపించే నియంతలు అక్కడ పుట్టుకొచ్చారు. వొక సారి రుమేనియా అధినేత నికోలాయి సెసేస్క్యూని నీనా కలవాల్సి వచ్చింది. అప్పటికే రుమేనియా ప్రభుత్వం కూడా నీనా కవిత్వం మీద వొక నిఘా కన్ను వేసి ఉంచింది. కాని, నికోలాయి కి నీనా కవిత్వ వివరణలు నచ్చలేదు. ఆ అధినేతని కలిసి వచ్చిన తరవాత ఆమె ఇలా రాసింది: With rational syllables I try to clear up the occult mind And promiscuous violence. My linguistic protests has no power The enemy is illiterate. అంతే, రుమేనియా ప్రభుత్వం కూడా ఆమె మీద విరుచుకుపడింది. ఎంతగా అంటే, ఆమెని ఏమీ చేయలేక – ఆమె అమెరికాలో వుంది కాబట్టి- స్వదేశంలో వున్న ఆమె స్నేహితులందరినీ అరెస్టులు చేసి, జైళ్ళలో పెట్టింది. స్వదేశంలో నీనా పేరెత్తినా సరే, కటకటాలు నోరు తెరిచేవి. కాని, నీనా కవిత్వఖడ్గ ప్రహారం ఆగలేదు. ఆమె ప్రతి కవితా రాజకీయ కవితే! అయితే, అది వచనం కాకుండా జాగ్రత్త పడడం ఆమె విజయం. ఆమె కవితలు రెండు వినండి: A Withered Rose A withered rose is a withered rose is a withered rose. Its head bows in mourning, it sheds pink petals like enormous tears. My head also contemplates the floor where nothing grows. నాకు బాగా నచ్చిన కవిత మాత్రం ఇది: Purity Amazing solitude. Only me and my cigarette, and this tiny dragonfly painted in Moldavian monastery blue. Nothing threatens me, not even the sun. The sky is an immense cloud made of mother-of-pearl. The lake is an immense cloud made of mother-of-pearl. I am the mermaid of the lake. – I am an infinite melody like the murmur of the rain. And I am clean, like the poem I’m writing.

by Afsar Afsar



from kavi sangamam*కవి సంగమం*(Poetry ) http://ift.tt/1i5ejKg

Posted by Katta

Afsar Afsar కవిత

కవిత్వంతో కరచాలనం-7: ~ రాజకీయ కవిత్వం అంటే...ఇదిగో ఇదీ!! ~ అమీరి బరాకా అంటే దట్టించిన ఫిరంగి. అతని కవిత్వంలోని ప్రతీ పంక్తీ వొక రాజకీయ ప్రకటన, వొక ధిక్కార కవితాగ్రహం. ఈ కాలంలో కవిత్వాన్ని అంత బలంగా అంత ఆవేశంగా అంత పొగరుగా రాసిన వాళ్ళు అరుదు. ఇప్పుడు మీరు చదవబోతున్న కవిత అమీరి బరాక అంటే ఏమిటో బలంగా చెబుతుంది. వొక కవి గట్టిగా నిలబడి స్పష్టంగా గొంతు విప్పితే అది ఎంత రాజుకొని నలుదిక్కులూ అంటు కుంటాయో అనుభవంలోకి తెచ్చిన కవిత ఇది. ఈ కవిత అచ్చయాక అమెరికా కంటి మీద కొన్నాళ్ళు కునుకు కరువయింది. ఇవి ఆ దీర్ఘ కవితలోని కొన్ని పంక్తులు మాత్రమె. 1934 లో అమెరికాలోని న్యూ జర్సీ నూవార్క్ లో పుట్టిన బరాక తన కవిత్వం నిండా విప్లవ గాలులని పోత్తంగా వూదిన వాడు. ఎక్కడ విప్లవాగ్నులు రగిలితే అక్కడికి అతని కవిత్వ వాక్యాలు ప్రయాణించాయి. SOMEBODY BLEW UP AMERICA ఎవరు ఎవరు ఎవరు? వాళ్ళంటారు వొక టెర్రరిస్ట్ అని. ??? ఎవరో వొక అనాగరికుడని. మొత్తానికి ఎవరయితేనేం ఆ పని చేసింది అమెరికన్ టెర్రరిస్టు కాదు, కాస్టూమ్ లో కళకళలాడే గనేరియా కాదు నల్ల జనం గొంతు నులిమిన ఆ తెల్ల తెల్లని మహమ్మారి కాదు కసి దీరా మానవత్వాన్ని ఉగ్రవాదం చేసిన మరేదో మాయల మారి కాదు. ఎవరు ఎవరు అని అడుగుతారు గుచ్చి గుచ్చి వాళ్ళే! * * ఎవరు ఎవరు ఎవరు? వాల్ స్ట్రీట్ మీద తిష్ట వేసిన వాళ్ళు ప్లాంటేషన్ ల కింద నీలోని జీవాన్ని తెగనరికిన వాళ్ళు నీ తల్లి మానాన్ని దోచిన వాళ్ళు నీ తండ్రిని నరికి పోగులు పెట్టిన వాళ్ళు ఎవర్రా వాళ్ళు? ఎవర్రా? * * కలల్ని తొక్కిపెట్టిన వాళ్ళు కళలకి గిరి గీసిన వాళ్ళు శాస్త్రాలని శాసించిన వాళ్ళు బాంబులు చేసిన వాళ్ళు తుపాకుల్ని కన్న వాళ్ళు బానిసల్ని అమ్మిన వాళ్ళూ, కొన్న వాళ్ళూ వాళ్ళకి నానా రకాల పేర్లు పెట్టి హింసించిన వాళ్ళు ఎవర్రా? ఎవర్రా? * * రాజ ప్రాసాదాల వంటి ఇండ్లల్లో వుండే వాళ్ళు నేరాలకు నెలవయిన వాళ్ళు తలచుకున్నదే తడవుగా విహార యాత్రలకి పరిగెత్తే వాళ్ళు నిగ్గర్లని చంపిన వాళ్ళు యూదుల్ని హననం చేసిన వాళ్ళు ఇటాలియన్ల కుత్తుకల్ని కత్తిరించిన వాళ్ళు ఐరిష్ల ఉసురు పోసుకున్న వాళ్ళు ఆఫ్రికన్లని అంతం చేసిన వాళ్ళు లాటినోలనీ, జపనీయులనీ వెంటాడిన వాళ్ళు ఎవర్రా, ఎవర్రా? — సముద్రాల్ని మింగేసిన వాళ్ళు కడు విశాల మాల్స్ లో జల్సాలు చేసే వాళ్ళు టెలివిజన్లని తోడు పెట్టుకున్న వాళ్ళు * * ఎవరు చూసారులే, దేవుణ్ణి! కాని, దెయ్యం మాత్రం ఇప్పుడు అందరికీ కనపడింది. నీ బతుకులోకి నీలోకి నీ ఆత్మలోకి నీ మెదడులోకి పేల్తూ వస్తున్న గుడ్ల గూబలాగా నరకలోకపు అగ్ని కురిపిస్తున్న యాసిడ్ లాగా ఎవరూ? ఎవరూ? ఎవ…ర్రా?! *

by Afsar Afsar



from kavi sangamam*కవి సంగమం*(Poetry ) http://ift.tt/1juapdg

Posted by Katta

Afsar Afsar కవిత

కవిత్వంతో కరచాలనం-6 దక్షిణ పవనం వీచెనోయీ!! పదహారేళ్ళ వయసులో అతనికి కవిత్వం బిగి కౌగిలి ఇచ్చింది. ఇప్పుడతని వయసు అరవై. జీవితంలో చాలా మజిలీలు వచ్చి వెళ్ళిపోయాయి. కొందరు దగ్గిరయ్యారు, చాలా మంది దూరమయ్యారు. కాని, కవిత్వం వొక్కటే అతని కౌగిలి వీడకుండా ఇప్పటికీ అతనితో వుంది. పదహారేళ్ళ వయసులో అమెరికన్ కవిత్వం వల్ల ప్రభావితుడై కలం పట్టాడు విజయ్ శేషాద్రి. ఆ కవిత్వం అతని మీద ఎంత గాఢమైన ముద్ర వేసిందంటే, ఇప్పటికీ ఆ పదహారు, పదిహేడేళ్ళ వయసులో చదివిన కవులూ వాళ్ళ కవిత్వాలే తనకి ప్రేరణ అంటాడు విజయ్. “ఇప్పుడు వాళ్ళల్లో చాలా మంది నాకు వ్యక్తిగతంగా తెలుసు. ఎక్కడో వొక చోట కలుస్తూనే వుంటా. కాని, నాకు ఆ పదహారూ పదిహేళ్ళప్పటి వాళ్ళ రూపాలే ఇష్టం!” అంటాడు విజయ్ వొక చోట. అమెరికన్ కవి సమూహాలలో వొక భారతీయ స్వరం వినిపించడం అంత తేలికేమీ కాదు! ఈ మధ్య కాలంలో అమెరికన్ కవిత్వంలో ప్రవాస గొంతులు బలంగానే వినిపిస్తున్నప్పటికీ, ప్రధాన స్రవంతి అమెరికన్ కవిత్వంలో ఈ గొంతులు ఇంకా బలహీనమే! ఇక గుర్తింపు అన్నది సుదూరపు కల. అలాంటి పరిస్థితికి ఎదురీది, ఈ ఏడాది అత్యంత ప్రతిష్టాత్మకమైన పులిట్జర్ పురస్కారాన్ని అందుకున్న కవి విజయ్ శేషాద్రి. అరవై ఏళ్ల కింద బెంగళూరులో పుట్టిన విజయ్ అయిదేళ్ళ వయసు వుండగా అతని తల్లిదండ్రులు అమెరికా ప్రవాసం వచ్చారు. కాని, అమెరికా రాక ముందు గడిపిన ఆ దక్షిణ భారతీయ జీవితం ఇప్పటికీ విజయ్ కవిత్వంలో కనిపిస్తుంది. విజయ్ అంటాడు: “ఎవరూ అసలు చరిత్ర చెప్పలేరు. అసలేం జరిగిందో అసలే చెప్పలేరు. నా మటుకు నేను ఇప్పటిదాకా రాసింది ఎంత అయినా, చెప్పాల్సిన నా చరిత్ర ఇంకా మిగిలే వుంది.” విజయ్ శేషాద్రి ఇప్పటిదాకా మూడు కవిత్వ పుస్తకాలు ప్రచురించారు. మొదటి పుస్తకం wild kingdom 1996 లో, రెండోది Long Meadow 2003 లో, మూడోది 3 sections 2013 లో వచ్చాయి. ఈ మూడో పుస్తకానికే ఆయనకు పులిట్జర్ పురస్కారం దక్కింది. విజయ్ కవిత్వం కొంత తాత్వికంగా, కొంత రోజువారీ జీవితాన్ని కలుపుకొని పోయే మామూలు దృశ్యంగా కనిపిస్తుంది. అయితే, కవిత్వీకరణలో ఆ తాత్వికత కనిపించకుండా, తన ఉద్వేగాన్ని చెప్పుకుంటూ పోతాడు. ఉదాహరణకి ఈ కవిత: Dead friends coming back to life, dead family, speaking languages living and dead, their minds retentive, their five senses intact, their footprints like a butterfly’s, mercy shining from their comprehensive faces— this is one of my favorite things. I like it so much I sleep all the time. Moon by day and sun by night find me dispersed deep in the dreams where they appear. కవిత్వం ఏం చేయాలో ఇంకా మనకి తెలీదు. కాని, మనిషి జీవితంలోని irony ని, వొక షేక్స్పియర్ లాగా, వొక ఎలియట్ లాగా చెప్పగలిగే కవులు ఎప్పుడో కానీ రారు. దాదాపు అదే వొరవడిలో నిలిచే కవిత The Descent of Man. ఈ కవితలో విజయ్ అంటాడు: My failure to evolve has been causing me a lot of grief lately. I can't walk on my knuckles through the acres of shattered glass in the streets. I get lost in the arcades. My feet stink at the soirees. The hills have been bulldozed from whence cameth my help. The halfway houses where I met my kind dreaming of flickering lights in the woods are shuttered I don't know why. ప్రతి కవీ వొక కాలంలో బతుకుతూ మళ్ళీ తనదైన ఇంకో కాలంలో కూడా బతుకుతూ ఉంటాడు. అందుకే కవి జీవితం కనాకష్టం. కనిపించని శిలువలని మోస్తున్న చరిత్ర భారం. వొక అపరిచితమైన ప్రపంచం మన చుట్టూరా విచిత్రంగా కదులుతూ వుంటుంది. తన కుటుంబం గురించీ, అందులో తన స్థానాన్ని గురించి వొక చోట అంటాడు విజయ్: We were strange. We were doubly strange; strange because Indians are strange even in India, having been exiled from time and history by an overdeveloped, supersaturated civilization, and strange also because no one remotely resembling us had ever before lived where we lived. But I was the only person in my family beset and burdened by this strangeness. విజయ్ శేషాద్రి కవిత్వం వొక ప్రవాసి ఆత్మకథనం – కాకుంటే, ఈ ప్రవాసానికి భౌతికమైన ఎల్లలు లేవు.

by Afsar Afsar



from kavi sangamam*కవి సంగమం*(Poetry ) http://ift.tt/1uCUySW

Posted by Katta

Afsar Afsar కవిత

టెక్సాస్ కవయిత్రి కార్లా మోర్టాన్ వొక వైపు కాన్సర్ ని సవాలు చేస్తోంది. మరో వైపు కవిత్వంలోని అలంకారాలనీ సవాలు చేస్తోంది. ఆమె కవిత్వం నిరలంకారంగా, నిరాడంబరంగా కేవలం జీవితాన్నే పాడే పదం. గత ఏడాది టెక్సాస్ పొయెట్ లారెట్ గా గౌరవం పొందిన కార్లా కొత్త పుస్తకం "రీడిఫైనింగ్ బ్యూటీ". టెక్సాస్ పొయెట్ లారెట్ అనే గౌరవం ఇప్పటిదాకా పురుషులకే సొంతం. మొట్టమొదటి సారిగా ఈ గౌరవాన్ని గెల్చుకోవడం అంటే కార్లాకే కాదు, అమెరికన్ కవిత్వ చరిత్రలో స్త్రీలు ఎగరేసిన విజయ కేతనం. బ్రెస్ట్ కాన్సర్ తో రోజూ మరణంతో తలపడుతున్న కార్లా కవిత్వాన్ని వొక హీలింగ్ తెరపి అంటుంది. “రోజూ కవిత్వంతో మళ్ళీ మళ్ళీ బతుకుతూ వుంటాను. పదాలు ఎవరికేం చేస్తాయో నాకు తెలీదు కాని, నా మటుకు నాకు అవి థెరపీ. నాలోపల వొక ఉద్వేగాన్ని పదాలు బతికిస్తాయి. ఆ ఉద్వేగాన్ని మీలోనూ బతికిస్తే నా కవిత్వం గెల్చినట్టే!” అంటుంది కార్లా. కాన్సర్ రాక ముందు కార్లా కి అందమైన జుత్తు వుండేది. కాన్సర్ వల్ల గుండు గీయించుకోవాల్సి వచ్చింది. ఈ కవిత ఆమె అందమైన జుత్తుకి వీడ్కోలు. ~ గాలికి చేతులున్నాయని నాకు తెలీదు, నా తల అంతా శుభ్రంగా గొరికించుకునేంత దాకా దాని చేతులు ప్రేమగా నన్ను నిమిరేంత దాకా . నా వొళ్ళు ఇంత అందంగా వుంటుందనీ తెలీదు దాన్ని ఎవరో తెరిచి, కత్తెర వేసి, ఏదో విషంతో నింపెంత దాకా. ఆత్మకీ కళ్ళు వుంటాయని తెలీనే తెలీదు నా గుండె చివరంటా నన్ను వొలుచుకొని నా అస్తిత్వాన్నంతా రాల్చుకొని, మరణమా! నీ దాకా వచ్చే దాకా! నీ నిశ్శబ్దపు చూపు కింద నగ్నంగా వికలంగా నిల్చునే దాకా. మూలం: కార్లా కె. మోర్టాన్.

by Afsar Afsar



from kavi sangamam*కవి సంగమం*(Poetry ) http://ift.tt/R4KYIJ

Posted by Katta

Afsar Afsar కవిత

కవిత్వంతో కరచాలనం-4 “వజీర్ రహ్మాన్ గారిని ఇవాళ ఎవరూ ఎక్కువ తలచుకుంటున్నట్లు లేరు, మళ్ళీ ఆ కవిత్వం చర్చల్లోకి వస్తే బావుండును!” అని ఈ మధ్య మైథిలి అబ్బరాజు గారు అన్న మాటలు వజీర్ రహమాన్ గురించి మళ్ళీ ఆలోచించేట్టు చేశాయి. వేరే సందర్భంలో రాసిన వ్యాసంలోంచి కొంత భాగం ఇక్కడి కవిమిత్రులతో పంచుకుంటున్నాను, కవిసంగమం మిత్రులకి చాలా మందికి వజీర్ కవిత్వం కొత్త అనే ఉద్దేశంతో, ఆయనతో ‘కరచాలనం’ చేయించాలన్న కోరికతో..... * * * పుస్తకాలుంటాయి. అందులో అక్షరాలూ వుంటాయి. ఉత్తరాలుంటాయి, అందులో పలకరింతలూ వుంటాయి. కానీ, వొక వ్యక్తి పరిచయం అంతటితోనే ఆగిపోదు. అప్పటి దాకా ఆ అక్షరాల్లోంచీ, ఆ పలకరింతల్లోంచీ చూసిన వ్యక్తిని కలవాలని కూడా అనిపిస్తుంది. అప్పటిదాకా కలిసి పంచుకున్న పరోక్ష అనుభవాల సందోహంలోంచి వొక ప్రత్యక్ష బంధం భిన్నమయిన అనుభవంగా మారుతుంది. దాన్ని స్నేహమో, ఆత్మీయతో, ఆత్మ బంధుత్వమో అనుకోవచ్చు. కానీ, అంతగా కలవాలని కోరుకున్న ఆ వ్యక్తిని మనం ఎప్పుడూ చూడనే లేదనుకోండి, అప్పుడెలా వుంటుంది? వజీర్ రహమాన్ గారిని తలచుకున్నప్పుడల్లా నన్ను ఈ దిగులు ఆవరిస్తుంది. ఆయన కన్ను మూసే సమయానికి (1983) నేనింకా కవిగా సరిగా కన్ను తెరవలేదు. కానీ, కవిత్వం చదవడం, దాన్నే మననం చేసుకుంటూ గడపడం అప్పటికే చాలా ఇష్టమయిన వ్యాపకంగా మారింది. వజీర్ కి కవిత్వం అంటే ప్రాణమే కానీ, అంత కంటే ఎక్కువగా స్నేహితులంటే ప్రాణం. వాళ్ళతో గడపడం, వాళ్ళకి ఉత్తరాలు రాయడం ఆయనకి ఇష్టమయిన వ్యాపకంగా వుండేదట. ఫోటోగ్రఫీ ఇష్టం. అన్నిటికంటే ఎక్కువగా ఆయనకి కాలేజీలో లెక్చరర్ గా పని చేయాలన్న కోరిక వుండేదట. కానీ, జీవితం వొక్కో సారి ఎంత అన్యాయంగా వుంటుందంటే, ఆ వొక్క పని తప్పా, ఉపాధి కోసం ఆయన ఇతర అన్ని టెక్నికల్ పనులూ చేయాల్సి వచ్చింది. “ఎచటికి పోతావీ రాత్రి?” 1963లో అచ్చయ్యే నాటికి ఆయనకి 29 యేళ్ళు. అప్పటికింకా ఆయన ఉద్యోగన్వేషణ కూడా పూర్తి కాలేదు. జీవితాన్ని వొక అందమయిన కళగా పూజించాలనుకున్న ఈ స్వాప్నికుడు వొక స్థిరత్వం లేక, వొక కుదురు చిక్కక సతమతమయిపోతూనే బతికాడు. ఆయనకి దక్కిన వొకే వొక్క అపురూపమయిన స్వప్నసంపద చంపక- చలం గారి కూతురు. నాకు చాలా ఆశ్చర్యంగా అనిపించింది. వజీర్ గానీ, చంపక గారు గానీ, చాలా అరుదుగా ఇల్లు వదిలి ఇంకో చోటికి వెళ్ళే వారు. ఇస్మాయిల్ గారింటికి కూడా పెద్దగా రాకపోకలు వుండేవి కావు. చలం అనే మహాచెట్టు కింద వొదిగిపోయిన తరవాత వజీర్ కి ఇంకే లోకమూ అక్కరలేకపోయింది. వజీర్ ఇలా చెప్పుకున్నాడు 1963లోనే: అవును, నా కవిత్వ సాధనలో చరణ చరణమూ అతని ప్రభావం, పర్యవేక్షణా. నా జీవితంలో నిమిష నిమిషమూ అతని రక్షణ హస్తం, ప్రోత్సాహం నాకు. అతనిచ్చిన బలంతోనే చూపిన అతని తోవ వెంటనే ఈ నడక నాకీ నాడు – మధురానంద కవితాకాశంలోనూ దుర్గమ జీవన కీకారణ్యంలోనూ. చలం చాలా మందిని ప్రభావితం చేసిన గొప్ప శక్తి. అనుమానమే లేదు. కానీ, వజీర్ దగ్గిరకి వచ్చేసరికి చలమే ఈశ్వరుడు. ఇలా ఆలోచించడం సరికాదని నాకూ తెలుసు కానీ, వొక దశలో చలం నీడ వదులుకొని వుంటే, వజీర్ ఇంకో దారి పక్కన ఇంకో పూల చెట్టుగా అందంగా నిలబడి వుండే వాడేమో! చలం వొడిలో అతనొక మొక్కగా మాత్రమే మిగిలిపోయాడేమో! కానీ, ఇది జీవితం కదా! అలా అనుకోనిస్తుందా జీవితం?! ఎవరి దిగుళ్లు, ఎవరి సంతోషాలు ఎలా వుండాలో వాళ్ళకే తెలిసినంతగా మనకి తెలియదుగా! అంత మహావృక్షం నీడలో కూడా వజీర్ 1963 కవిత్వం నించి 1983 నాటి “సాహసి”దాకా వొక అందమయిన continuity ని సాధించాడు. వజీర్ కవిత్వం మీద పరిశోధన చేసిన నా తమ్ముడు ఇక్బాల్ చంద్ మొన్న అంటున్నాడు: “నా దృష్టిలో జీవితాన్ని కవిత్వంలోకి కుదించడం కంటే కవిత్వంగా జీవించడం బాగుంటుంది. వజీర్ అలా కవిత్వంగా జీవించారు. అలా జీవించడం ద్వారా కవులు షరా మామూలుగా బతికే మోసపూరిత జీవనాన్ని ఆయన తిరస్కరించాడు. అందుకే, చివరి వాక్యం దాకా వజీర్ లో ఆ తీవ్రత, ఆ జీవన లాలస!” కవిత్వం విలువ ఎప్పుడు అర్థమవుతుందంటే, ఆ కవిత్వ పంక్తులు కొన్ని సీదా మన జీవితాల్లోకి దారి వెతుక్కున్నప్పుడు – అంటే – ఆ వాక్యాలు మననం చేసుకునే సందర్భాలు మన జీవితాల్లో దొరికి, వాటిని మనం తిరిగి చదువుకున్నప్పుడు! అంటే, అనుభవమే కవిత్వానికి ‘కోటబిలిటీ’ ఇచ్చినప్పుడు! వొక గాఢమయిన అనుభవం తట్టి పలకరించినప్పుడల్లా ఆ వాక్యాలు మనల్ని ముసురుకుంటాయి. వజీర్ కవిత్వంలో అలాంటి కోటబిలిటీకి కరువు లేదు. ఆయన్ని తలచుకున్నప్పుడల్లా అతనే రాసుకున్న వొక పంక్తి నాకు భలే గుర్తొస్తుంది: ఇదేం లేదనుకో మర్చిపో నేనేం కాదనుకో రాలేదనుకో – అని వారిస్తావు కాని, నువ్వు లేని నన్ను వూహించడమే భరింపరాని బాధయి నేనెట్లా మరవగలను? నీ ఆలోచనే చాలు, నా నరాలు తిరగబడి బాధతో పదునెక్కి ప్రేమతో, మోహంతో మధుర జ్నాపకాలతో రౌద్ర సముద్రుడి వలె విలవిలలాడిపోతాను. వొక్కో సారి మనకి బాగా ఇష్టమయిన కవి హటాత్ నిష్క్రమణ అనిపించేది అదే కదా! వొక్కటే వూరడింపు ఏమిటంటే ఆ అక్షరాలు మిగిలి వుంటాయి వెచ్చగా!

by Afsar Afsar



from kavi sangamam*కవి సంగమం*(Poetry ) http://ift.tt/1tbsYvq

Posted by Katta

Afsar Afsar కవిత

కవిత్వంతో కరచాలనం-౩ అన్నం మెతుకు ఆత్మ కథ: జ్యూడీ జోర్డాన్ కవిత్వం ~ జీవితం ఆమెని ఎంత విసిగించిందో లెక్క లేదు! కాని, ఆమె జీవితాన్ని వొక్క క్షణమూ విసుక్కోలేదు. గత వారం రోజులుగా నేను జ్యూడీ జోర్డాన్ కవిత్వం చదువుతున్నాను. చదువుతూ చదువుతూ ఆమె ఇప్పటివరకూ గడిపిన జీవితాన్ని వొక్క వాక్యంలో ఎలా చెప్పాలి అని కూడా ఆలోచిస్తూ వున్నా. ఆమె జీవితాన్నంతా వొక్క సారిగా విహంగ వీక్షణం చేస్తే ఆ పై వాక్యం తట్టింది నాకు! అవును, ఎన్ని కష్టాలు పడింది ఈ కవయిత్రి! ఎవరన్నారో గుర్తు లేదు తెలుగులో – “ఏ ధాన్యపు గింజని చూసినా నాకు రైతు అస్తిపంజరమే కనిపిస్తుంది” అని! మన అనంతపురంలోనే కాదు, మనది ఎప్పటికీ కాలేని అమెరికాలో కూడా రైతు కథ అదే! అమెరికాలోని కేరోలినాలో వొక పూట తింటే ఇంకో పూట పస్తులుండే సన్నకారు కౌలు రైతు ఇంట్లో 1961లో పుట్టింది జ్యూడీ. ఆమెకి బాల్యం అంటే ఏమిటో తెలియదు, బాల్యం అంతా పొలాల్లో పని చేసింది. ఆమెకి యవ్వనం అనేదొకటి వుందని కూడా తెలీదు, యవ్వనమంతా వారాంతాలు రైతు సంతల్లో కూరగాయలు అమ్ముకోవడంతో గడిచిపోయింది. అయితే, చదువు వొక్కటే ఆమె ఎలాగోలా కొనసాగిస్తూ వచ్చింది. ఆ దరిద్రపు యవ్వనంలోనే ఎలా పడిందో ఆమె కవిత్వపు ప్రేమలో పడిపోయింది. “కవిత్వం రాయాలంటే చదువుకోవాలి,” అన్నది ఆమె మనసులో నాటుకుపోయింది. ఆ రైతు కుటుంబంలో కాలేజీ మెట్లు ఎక్కిన తొలి వ్యక్తి కూడా ఆమెనే! అదీ, సాహిత్యంలో డిగ్రీ తీసుకుంది. యూటా యూనివర్సిటీలో మాస్టర్స్ డిగ్రీ తీసుకున్న తరవాత ఆమె ఇప్పుడు సదరన్ ఇల్లినాయ్ యూనివర్సిటీ లో ఫిక్షన్ పాఠాలు చెప్తోంది. జ్యూడీ కవిత్వం నిండా తను పుట్టి పెరిగిన పల్లె జీవితమే వినిపిస్తుంది. “ఆ పల్లె లేకుండా నేను లేను, అక్కడి రైతుల కన్నీళ్ళలో తడవకపోతే నేనిలా వుండే దాన్నే కాదు.” అంటుంది జ్యూడీ. సమకాలీన అమెరికన్ రైతు జీవితంలోని విషాదాన్ని జ్యూడీ కవితలుగా రాసింది. బహుశా, ఈ కోణం నించి కవిత్వం రాసిన వాళ్ళు అమెరికన్ కవిత్వంలో తక్కువగా వుంటారు. అమెరికా వచ్చిన కొత్తలో అంటే 2002 ఆ ప్రాంతంలో మొదటి సారి నేను జ్యూడీ జోర్డాన్ కవిత్వం విన్నాను. అనంతపురం నించి నేరుగా వచ్చిన వాణ్ని కాబట్టి ఆమె కవిత్వంలో బాధ నాకు కొత్తగా అనిపించలేదు. కాని, ఆమె కవిత్వం చెప్పే తీరు కొత్తగా అనిపించింది. వ్యవసాయ ప్రతీకలు ఆమె ప్రతి వాక్యంలోనూ కనిపిస్తాయి. అలాగే, పల్లె జీవితంలో వుండే కథనాత్మక ధోరణిని ఆమె కవిత్వంలోకి బాగా తీసుకువచ్చింది. ఆమె కవిత్వ ధోరణిని వాల్ట్ విట్మన్ తో పోలుస్తారు ఇక్కడి విమర్శకులు. ఆమె వాక్య నిర్మాణం కూడా వాల్ట్ విట్మన్ దీర్ఘ వాక్యాలని పోలి వుంటుంది. ఉదాహరణకి: because somewhere in North Carolina there was a house and in it, my room and my bed, bare boards and the blood stains of a man that in each slant rain’s worried whispers puddles to the cries of a slave, murdered in 1863 trying to escape. ఈ కవితని అర్థం చేసుకోవాలంటే ఆమె వూరి చరిత్ర తెలియాలి. రైతుల జీవితాల్లోకి ప్రవేశించిన ఆర్ధిక హింస గురించి తెలియాలి. అందుకే, ఆమె కవితలు narrative poems (కథనాత్మక కవితలు)గా అమెరికన్ కవిత్వంలో వొక ప్రయోగానికి నాంది పలికాయి. ఆ లక్షణం వాళ్ళనే, అచ్చయిన తొలి కవిత్వ పుస్తకం Carolina Ghost Woods కి తక్షణ గుర్తింపు లభించింది. ఎంత గుర్తింపు అంటే, వెంటనే అమెరికన్ జాతీయ రేడియో (national public radio) ఆమె ఇంటర్వ్యూని ప్రసారం చేసింది. స్థల విస్తరణ భీతి వల్ల ఆమె కథనాత్మక కవితల్ని నేను ఇక్కడ అనువాదం చేయలేకపోతున్నాను. కాని, కొన్ని పంక్తులు ఇలా వినండి: 1 అమ్మకి తెలీదనా, అన్నీ తెలుసు జీవితం అంతా కుదువ బెట్టి సాధించిన పొలం వేలం పాటలో ఎగిరిపోయింది ఎటో. ఇప్పటికీ ఆమె చెవుల్లో ఆ వేలం పాట ప్రతిధ్వనిస్తుంది. బ్యాంకు వాడి కాగితాల రెపరెపలు వినిపిస్తూనే వుంటాయి. ముడుచుకుపోతున్న కాంతిలో వొక్కో చెట్టునీ వదిలి వెళ్ళిపోతున్న సూర్యరశ్మిలో తడినేలలో కుళ్ళిపోయిన విత్తనాలు ఆమె చూపుల్లో ఇంకా మిగిలే వున్నాయి. ఆమెకి తెలుసు ఈ నేలలో ఇక కలుపు మొక్కలు కూడా పెరగవు అని! ఇన్నేసి బాధల మధ్య నన్ను ప్రేమగా హత్తుకుంటాయి చూడు అమ్మ చేతులు, అవి పూల చేతులు అనుకుంటున్నావా, కాదు, పిండిని కలుపుతూ ఆదరాబాదరా నా దాకా వచ్చిన చేతులు! 2 ఈ రాత్రి ఈ గడియారానికి అర్థమే లేదు నేను ఇంకా చిన్న పిల్లనే ఏ మెట్ల కిందనో నక్కి వుంటాను ఇవాళ ఎలాగైనా సరే చచ్చిపోవాలని వొక తుపాకి పట్టుకొని నాన్న అడివిలోకి వెళ్ళిపోయాడు. దూరం నించి వొకే వొక్క తుపాకి మోత వినిపించింది నాకు, అది అడివిలో ప్రతిధ్వని మా నిద్రల్ని చెరిపేసిన చప్పుడు. ఇక్కడేం కొత్త కాదు బతికేందుకు వొక్క కారణమూ కనిపించక ఎవరో వొకరు చస్తూనే వుంటారు. కాని, అనుకోకుండా వొక రోజు అడివిలోంచి నాన్న వెనక్కి వచ్చేశాడు. ఆత్రంగా నేను నాన్న చేతులు పట్టుకున్నాను ఆ చేతుల్లో ఇంకా ఆ ఆత్మహత్య యత్నం తాలూకూ వొణుకు అలానే వుంది. కాని, నాన్నని ఎప్పుడైనా అడగాలి చావు దాకా వెళ్లి మళ్ళీ జీవితాన్ని ఎలా గెల్చుకొచ్చావూ అని!

by Afsar Afsar



from kavi sangamam*కవి సంగమం*(Poetry ) http://ift.tt/1lRmHmQ

Posted by Katta

Afsar Afsar కవిత

అమ్మ మరణం వెలిగించిన కవిత్వ దీపం – నటాషా! ~ “దిక్కుమాలిన చరిత్ర ఎప్పుడూ నా కాళ్ళకి అడ్డం పడుతూనే వుంటుంది కదా!” అంటాడు ఆగా షాహీద్ అలీ వొక కవితలో! చరిత్రని తేలికగా నిరాకరించలేం, నిజమే! మన ఉనికిని నిర్ణయించే కీలకమైన శక్తి చరిత్ర. పుట్టిన కులం, చుట్టుముట్టే సమూహాలూ, మనల్ని పెంచే ఊళ్ళూ, బళ్ళూ- మన చుట్టూ పని చేసే సంఘాలూ రాజకీయాలూ ఉద్యమాలూ – అన్నీ చరిత్రలో భాగం అవుతూ మన జీవితాలతో పెనవేసుకుంటాయి. మనమూ క్రమంగా చరిత్రలో భాగం అవుతూ వెళ్తాం. కాని, ఆ చరిత్రని వొక కవి మనసు ఆ ఎలా అర్థం చేసుకుంటుంది? అసలు చరిత్రని కవిత్వీకరించడం సాధ్యమేనా? ప్రసిద్ధ అమెరికన్ కవయిత్రి Natasha Trethewey కవిత్వం చదివినప్పుడల్లా ఈ కొత్త కవిత్వ కోణం నన్ను విస్మయంలో పడేస్తుంది. 1966 లో మిస్సిసిపిలో పుట్టిన నటాషా అమెరికాలోని ఎమొరీ యూనివర్సిటీలో కవిత్వ పాఠాలు చెప్తుంది. పందొమ్మిదేళ్ళ వయసు నించి కవిత్వం రాస్తూ వున్న నటాషా ఇప్పటివరకూ అయిదు కవిత్వ సంపుటాలు ప్రచురించింది. అమెరికాలో కవిత్వ రంగంలో వున్న అవార్డులన్నీ ఆమెని వరించాయి. ఆమె కవిత్వ పుస్తకాల్లో నన్ను బాగా ఆకట్టుకున్నది “The Native Guard.” నిజానికి ఇది వొక ఆఫ్రికన్ అమెరికన్ రెజిమెంట్ పేరు. అమెరికాని చరిత్రలో విస్మృతికి గురైన నల్లవారి రెజిమెంట్ ఇది. “చరిత్రలో ఇలాంటివెన్నో మనం మరచిపోయాం. మనకు తెలిసీ తెలిసీ వాటి గురించి మాట్లాడడం మానేసాం. అలా మానేయడం గురించి నా బాధ. నా కవితలన్నీ ఆ బాధలోంచి వచ్చినవే!” అంటుంది నటాషా! జాతుల చరిత్ర తనను ఎప్పుడూ వెంటాడుతూనే వుందని ఆమె అంటుంది. నటాషా తల్లి నల్లజాతి మహిళ, తండ్రి తెల్లవాడు. ఈ నలుపూ తెలుపూ తేడాలు తన ఉనికిలో భాగమై పోయాయని, ఎక్కడికెళ్ళినా నల్ల తల్లి, తెల్ల తండ్రి గురించే ప్రశ్నలు వస్తూండడంతో ఈ రంగుల చరిత్ర మీద ఆసక్తి పుట్టింది నటాషాకి! ఈ లోపు ఇంకో విషాదం జరిగింది. ఆమె తల్లిని రెండో భర్త దారుణంగా చంపేసాడు. తల్లిని కోల్పోయిన విషాదం ఆమెలో నల్ల వారి చరిత్రకి సంబంధించి ఇంకో కొత్త కోణాన్ని చూపించింది. తల్లికి సంబంధించిన వుద్వేగంలోంచి ఆమె నల్ల చరిత్రని చూడడం మొదలెట్టింది. కాని, ఆమె కవిత్వం తప్ప ఇంకేమీ రాయలేదు. కాబట్టి, చరిత్రకి సంబంధించిన ఆ బాధ అంతా కవిత్వంలోనే వ్యక్తం చేసింది, అదీ అమ్మ కోణం నించి ఆ చరిత్ర చెప్పడం మొదలెట్టింది. అందుకే, ఆమె కవిత్వంలో అమ్మ కేవలం అమ్మ కాదు, అమ్మ వొక మెటఫర్! వొక విస్మృత చరిత్రకీ, అణగారిన జాతిలో పుట్టిన నేరానికి స్త్రీలు ఎదుర్కొనే హింసకీ మెటఫర్. ఆ మాటకొస్తే, అమ్మ చనిపోయిన విషాద క్షణంలో కవిత్వం రాయడం మొదలెట్టింది ఆమె. అప్పటిదాకా కవిత్వం రాయాలన్న ఆలోచనే ఆమెలో లేదు. ~ అమ్మ చనిపోయిన రోజు అమ్మని ఆ నేల పొత్తిళ్లలో నిద్రపుచ్చుతున్నంత సేపూ కురుస్తూనే వుంది వాన. చర్చి నించి శ్మశానం దాకా. మా కాళ్ళ కింది బురద నీళ్ళువొక శూన్యాన్ని చప్పుడు చేస్తున్నాయి. పాస్టర్ పిలిచినప్పుడు చెయ్యెత్తి నిలబడ్డాను "మరణంతో ఆగిపోతుంది ఈ దేహం చెయ్యాల్సిన పని. ఇక మొదలు ఆత్మ యానం...." తీరా వెనక్కి తిరుగుతున్నప్పుడు రానే వచ్చాడు సూరీడు. వెనక్కి తిరుగుతున్న నా వేపు తీక్షణంగా చూశాడు, వెనక్కి తిరిగాను అమ్మని అక్కడే వదిలేసి. ఇంటికి వెళ్తున్న దారినిండా గతుకులు ఎప్పుడూ అది గతుకుల దారే. నెమ్మదించినా నా అడుగులు, క్షణం నిలవదుగా, ఈ కాలం! పోయిన వాళ్ళ పేర్ల మధ్య నా సంచారం అమ్మ పేరు నా తల కింద రాతి తలగడ. * http://ift.tt/1pSk2qj

by Afsar Afsar



from kavi sangamam*కవి సంగమం*(Poetry ) http://ift.tt/1h4wQul

Posted by Katta

Afsar Afsar కవిత

అతని సంతకం కింద ఇంకో కొత్త నిప్పు వాగు! ~ కవులు రాజకీయాలు మాట్లాడవచ్చా లేదా అన్నది ఇప్పుడు అప్రస్తుతమైన ప్రశ్న! నా మటుకు నాకు ఇది మనిషి గాలి పీల్చవచ్చా లేదా అన్న ప్రశ్న లాంటిదే! అయితే, వొక వచన రచయిత రాజకీయాలు మాట్లాడడానికి, వొక కవి రాజకీయాలు మాట్లాడడానికి తేడా వుందని మాత్రం నేనొప్పుకుంటాను. రాజకీయ భావాల వ్యక్తీకరణలో వచనరచయితకి వున్న అభివ్యక్తి స్వేచ్చ కవికి లేదు – ఎందుకంటే, అంతిమంగా కవిత్వం అనుభూతి కళ కనుక! కవిత చదివాక అది ఎదో వొక అనుభూతిని మిగల్చకపోతే, రాసిన వాక్యాలన్నీ వృధా అయిపోయినట్టే! ఇలా వృధా కాని వాక్యాలతో రాజకీయ కవిత్వం రాసిన వాళ్ళు చాలా తక్కువ, తెలుగు కవిత్వం అనే కాదు, ప్రపంచకవిత్వంలో కూడా! రాజకీయ తీవ్రతా, అనుభూతి సాంద్రతా వొకే వొరలో యిమడవన్న అభిప్రాయమూ వుంది. అది కేవలం అభిప్రాయమే అని నిరూపించే కవులు మనకి అప్పుడప్పుడూ తారసపడతారు. అలాంటి కవి చేరన్ రుద్రమూర్తి. చేరన్ ఇప్పటికే కవిసంగమస్థలిలో బాగా తెలిసిన పేరు. చేరన్ గొంతుక మనకి తెలుసు. ఈ మధ్య నెల రోజులుగా చదువుతున్న పుస్తకం - You Cannot Turn Away- చేరన్ కవిత్వపు కొత్త ఇంగ్లీష్ అనువాదాలు. ఈ పుస్తకం చివరి భాగంలో చేరన్ కొత్త కవిత్వం కూడా వుంది. చేరన్ కొత్త కవిత్వం వొక అనూహ్యమైన క్లుప్తత వేపు మళ్ళుతోంది. చాలా మామూలుగా అనిపించే మాటల్లో లోతైన దుఃఖాన్ని తవ్వుతోంది. పదచిత్రాలూ ప్రతీకల వంటి కవిత్వ భాషని వదిలేసి, మాయవస్త్రాల్ని చింపి పోగులు పెట్టి, తప్పక రాసి తీరాల్సిందేదో రాయడం కోసం చేరన్. ఈ నాలుగు మాటలూ వినండి, అవి చేరన్ చిర్నామా అనుకుంటాను. లేదంటే, చేరన్ లాంటి వొక కవి మాత్రమే రాసుకోగలిగిన epitaph కూడా కావచ్చు. నా చితి కాలిపోతే కాలిపోనీ అందులోంచి చిన్ని వెలుగు రవ్వని నేను. ఆ వెలుగురవ్వలోంచి వొక పాట పుట్టుకొస్తోంది... వొక చేరన్ కవిత: ~ గొంతుక -- దోస్త్, ఇంకా ఏముంది నన్నడగడానికి? పోయిన వాళ్ళు పోగొట్టుకున్న వాళ్ళు రాలిపోయిన వాళ్ళు పోయే వాళ్ళు బతికిన వాళ్ళు ధ్వంసమైన వాళ్ళు ఎదిగిన వాళ్ళు కుప్పకూలిన వాళ్ళు గుర్తున్న వాళ్ళు గుర్తు లేని వాళ్ళు జారిపోయిన వాళ్ళు పుట్టిన వాళ్ళు ప్రవహించుకుంటూ వెళ్ళిన వాళ్ళు పరిభ్రమిస్తున్న వాళ్ళు. వాళ్ళలో ఎంత మంది నాకు తెలుసో నీకేం తెలుసు?! సముద్రాల ఆవల బతుకుతున్న వాణ్ని నేను నా తెర మీద నెత్తుటి నదులు. నా చుట్టూరా కరిగిపోతున్న నది మీద వొక మంచుతెప్ప కదిలిపోతోంది. దాని మీద తడిసిన రెక్కల గాయపడిన పక్షి. ఏ దారీ తోచని వాళ్ళలో చిక్కుబడింది ఆ నదా? ఆ పక్షా? నన్నెందుకులే అడుగుతావ్?!

by Afsar Afsar



from kavi sangamam*కవి సంగమం*(Poetry ) http://ift.tt/P2ZboJ

Posted by Katta