పేజీలు

' నువ్వొక పచ్చని చెట్టయితే పిట్టలు వాటంతట అవే వచ్చి వాలేను'..!. ‎

29, జులై 2012, ఆదివారం

మెర్సీ మార్గరెట్ కవిత


మనసు మగ్గం
మొరాయించలేదెందుకో
ఈ రోజు

నీ జ్ఞాపకాలు నా కాళ్ళకి
చుట్టుకుని
అడుగు ముందుకేయకుండా
చేస్తుంటే

అక్షరాలన్నీ కలిపి
కవిత నేస్తూ
ఒడుకుతున్నా
మాటలన్నీ
దారాలుగా కలిపి చేర్చుతూ

పోగు పోగుకూ
ప్రేమ రంగులద్దుతూ
నాకు నేనే
మనసు మగ్గంపై పరుచుకుంటూ

నిన్ను కప్పబోతున్నానని
అందమైన వస్త్రంలా
హౄదయాన్ని హత్తుకుని
అలా నీతో ఉండి పోనా?
కవితలా ..!?
*28-07-2012

సత్య శ్రీనివాస్ || నడిచే వర్షం ||

పెదవుల
కొంగు
కొస నుండి
జారుతున్న...
వాన
చుక్క
మధువు.
వెలిసిన వర్షం
నాలో మధుశాల.
*28-07-2012

వేంపల్లి గంగాధర్ || వాడొక వ్యాసం .... ||

వాడు
మీకు బాగా పరిచయం
వాడి ముఖం
మీకు ప్రతి చోటా ఎదురు పడుతుంటుంది ...

ఒక్కో సారి వాడు
ఎదురు గాలి కి ఎగిరే
రంగు వెలసిన చిత్తు కాగితం ...
నడి రోడ్డు మధ్య విసిరేసిన
చివరాఖరి సిగరెట్ తుంట ముక్క ...
రైలు ఇనుప కమ్మి ఫై
నలిగి రూపం కోల్పోయిన రూపాయినాణెం....
తోకకు రాయి కట్టిన తూనీగా....
అగ్గి పెట్టె లోని జిరంగి.....
వీధి మలుపులో
కాళ్ళకు అడ్డం పడుతూ
దుక్కం నిండిన చేతులు
వ్యవస్థ ను ఆవిష్కరించే సూచిక !

బాలల దినం నాడు
నీ పత్రిక లో వాడొక వ్యాసం ....
ఒక ఇటుక రాయి మోస్తూ ...కంకర రాయి కొడుతూ ..ఫోటో !
హోటల్ లో ఒక పగిలిన టీ గాజు గ్లాసు ....
రంగు రంగుల ముఖ చిత్రం!

సగం పడిపోయిన గోడ చివర
చినిగిన బట్టలతో
ఆడుకునే గోలీ కాయ...!
వాడు కూడా అవతార మూర్తి…..


ప్రతి ఉదయం తప్పని ప్రయాణం
కొండ దారి లో
పశువుల వెనుక పశువు గా ..
గొర్రెల వెనుక గొర్రె గా ...
బతుకు పోరాటం లో బలి పశువు!

ఇలా
ప్రతి సారీ వాడు
ఎదురు గాలి కి ఎగిరే గాలిపటం !
*28-07-2012

www.vempalligangadhar.com

పులిపాటి గురుస్వామి || చెదల బతుకు ||

చిగుళ్ళు తొడుక్కుంటున్నవెన్నెల్లో
చీకటి కుప్ప తొ మాటలు

నీ ఎముకల మీది
కండరాలేవీ?

నిస్సారమైన నవ్వు
తేమే లేని చూపుల మధ్య
మాంసపు గోడలు
కూలుతున్న చప్పుడు

నీ దాహం తీరుతుందా?

పురుడు పోసుకుంటున్న కొమ్మల
తెగులు పట్టిన కుళ్ళు
నెర్రెలు పారిన నాలుక బయట పెట్టిన
దూపసంజ్ఞ
నదులకు
ఉరితాళ్ళు పన్నిన స్పృహ

కాసేపటి దుర్వాసన విరామం

ఏమైనా చేస్తున్నావా?

ఉమ్మిన పీక్కుతినే చీమల ఆవరణ
భుజమ్మీడుగా జారిన అవయవాలు
కుమ్మిన ఉడికిన మాంసపు కుడుము
నిశ్శబ్దం ముందరి శబ్దం
మూలుగు జవాబు

బతికే వున్నావు
ఇంకా నువు
బతికే వున్నావు

మృత్యువును ప్రేమించు
ధ్యానించు

*28-07-2012

భమిడిపాటి ఫణి కుమార్ శర్మ || నువ్వే నేను ......||

నువ్వు నేను
నా నువ్వుగా
నీ నేనుగా
ఇద్దరి మనసులు ఒకటిగా....

నీ మాటల్లో
నా మౌనం
నా కోపంలో నీ కన్నీళ్ళ
ఓదార్పుల వెచ్చతనం ...

కలనైనా నీ ఎడబాటు
తెచ్చే కలను కనలేను
ఘడిఐనా భారంగా
నీ దూరాన్ని భరించలేను

నీవు లేవన్న ఆ క్షణం
నిన్ను దాటి నన్ను
ఒంటరిని చేసే మరుక్షణం
నేను లేనన్నది అంతే నిజం.
*28-07-2012

రావి రంగారావు || రెండు రకాలు ||

భామయినా

దోమయినా

కోరిక రేగుతుంది

చీకటిలో...



గాయకుడయినా

నాయకుడయినా

జనాన్ని ముంచుతాడు

మత్తులో...



చీకటయినా

మత్తయినా

రెండు రకాలు,

ఒకటి

సుఖంలో తేల్చేది...

రెండోది

రక్తాన్ని పీల్చేది...
*27-07-2012

28, జులై 2012, శనివారం

జ్యోతి వల్లబోజు కవిత

సంతోషంగా ఉన్నవేళ
నన్ను స్పృశించ సాహసించవు
సమూహంలో ఉండగా
నన్ను పలకరించ భయపడేవు.....

కాస్త దిగులుగా ఉన్నంతనే
నేనున్నానంటూ తడిమేస్తావు
ఒంటరిగా బెదిరి ఉన్న సమయాన
జడివానలా, జలపాతంలా కమ్మివేస్తావు....

నా మనసులో , భావనలలో
అలుముకుని, అల్లుకుపోయిన దుఃఖమా!
ఆనందంలో పలకరించేవు, ఆవేదనలో తోడుండేవు
ఎంత అణచిపెట్టినా, అడ్డు చెప్పినా కంటి కొనలో నిలిచేవు...

ఉప్పెనలా నన్ను చుట్టేసి
భావోద్వేగపు వెల్లువను శాంతపరిచేవు
తుఫానులో చిగురుటాకులా నన్ను వణికించే
దుఃఖమా? నాపై ఇంత ప్రేమ ఎందుకమ్మా???
*28-07-2012

వర్ణలేఖ కవిత


నీవలా నావలా 
నడిచొస్తుంటే
నే నిను
అలా అలలా
తాకుతుంటే
నీవెన్ని అలలను
ఎదుర్కొన్నావో
నావన్నీ కలలేనని
కనుమరుగయ్యా
నీ నుండి నురగలా 
*28-07-2012

27, జులై 2012, శుక్రవారం

స్వాతీ శ్రీపాద||ఇలా.........||


ఒక్కొక్కపుటా మనసు ముని వేలితో తిరగేసే కొద్దీ
నిలువెల్లా ముంచెత్తె పడగ విప్పిన అలలు
చూపానని మసక గుప్పిస్తూ ఉప్పునీటి తెరలు
పుక్కిలించి ఉక్కిరి బిక్కిరి చేసే నురగల ప్రవాహాలు
ఎన్ని సముద్రాలను శ్రుతి చేసిన అనుభవాలు

అలసి సొలసిన అగరుపొగల ధూపాలూ
మల్లెలు విరజిమ్మిన పరిమళాల ఊపిరిలూ
గాలి తిత్తులనిండా నింపుకున్న గతం మధుర శ్వాసలు
మళ్ళీ మరోసారి ఆ మసక వెలుగుల గతం ఛాయల్లో కలసిపోయే ఓ నీడనై
గుండె మూలమూలలా కిచకిచలాడే
చిన్ని పిట్టల తోక్లపై తాళమేసే గాలి వీవనగా
తచ్చాడటం కలకాదుగా..

నీడలు పరచుకున్న అసురసంధ్య ఆవలి తీరాన
ఒకరి కంటి అద్దాల్లో మరొకరు కన్న పగటి కలల సుదీర్ఘ సంభాషణలు
నీకూ నాకూ మధ్య ఎల్లలు పుట్టవనుకున్నాం
నీకూ నాకూ మధ్య మౌనం రాయభారిగా మారి ఇలా...


      .....
*27.7.2012

కట్టా శ్రీనివాస్||మిత్ర పోత్తం||

పుస్తకాల అల్మరా తెరిస్తే
ప్రపంచపు కిటికీ తీసినట్టే
ఓ చల్లటి గాలి మెల్లగా
ఒరుసుకుంటూ వెళుతుంది.

ఇక పొత్తన్ని తెరిస్తే
ఓ ముద్దుల పురాతన తాత
బుజ్జగింపులతో తలనిమిరినట్లే వుంటుంది.

అక్షరాల వెంట పరుగెడుతుంటే,
సత్తువ పెరిగి లోపటి జవసత్త్వాలు
ఇనుమడిస్తూ సెగలెత్తిస్తుంది.

భాష వెనుక బావం
ఎదలో ఇంకినపుడల్లా
తెలియని జల ఏదో
ఊరుతూ ఉరుకుతూ ఊరిస్తుంది.

ఆత్మీయత అచ్చొత్తుకుని
అనుభవాల పొరలెత్తే
అనుంగు మిత్రుల సాహచర్యం కూడా
దాచిన పుస్తకమంతటి
కమ్మటి వాసనలు వీస్తుంది.
అందుకేనేమో.

సిరి.కట్టా**27-07-2012

( అమ్మని, పుస్తకాన్ని యిష్టపడని వారు ఎవరుంటారు, కవితా వస్తువు పాతదే కాని
నేను కూడా నా మాటల్లో చెప్పాలని పించింది.)

కె.కె ||అనుభవ రాహిత్యం||

అనుభవ రాహిత్యం
*************
ఒక సాయంత్రం,ఒంటరిగా కోనేటిపక్కన కూర్చున్నాను,
వేడెక్కిన మెదడుతో,బరువెక్కిన గుండెతో,
సమాజం పోకడపై అసహనం తో.. ఆగ్రహంతో

విసుగెత్తిన మనసుకి,నులువెచ్చని కౌగిలి ఇస్తూ
పచ్చికబైళ్ళు మెత్తలుగా పరుచుకున్నాయ్.
కల్మాషాల కుళ్ళుని చూసి కలతచెందిన నాకళ్ళు,
నీలాకాశంలో మేఘాలను నగ్నంగా చూసి మురిసిపోతున్నాయి.
అరుపుల తొక్కిసలాటలో నలిగిపోయిన నా చెవులు,
అలల సంగీతాన్ని,అరేబియన్ గీతంలా ఆశ్వాదిస్తున్నాయ్.

వలపు కోనేరు పొలాన్ని,సంధ్యాకిరణాలు దున్నేస్తున్నాయ్.
రెండుపక్కల నిటారుగా నిలిచున్న మావిడిచెట్లు,
ఆతిధ్యం స్వీకరించమని ఆహ్వానం పంపుతున్నాయ్.
అప్పుడప్పుడు,ఎంగిలిపడే కొంగల ముక్కులపై
తాకిన కిరణాలు ముక్కెరలై మెరుస్తున్నాయ్.
కరిగిపోతున్న కాలాన్ని చుక్క,చుక్కగా
ఆశ్వాదిస్తూ.. గుటకలేస్తూ గడిపేసాను.

అప్పటిదాక మిన్నకుండిన నా మనసు
ఒంటరిగా ఉన్నావంటూ,తుంటరిగా సైగచేసింది.
ఆలోచనలు,అస్తమించడం ప్రారంభం అయ్యాయ్.
కాసేపటికి ఏదో విసుగు నాలో, పరిగెత్తడం ఆరంభించింది.
వెంటనే అడుగులు,అనుమతి అడగకుండానే
అంగలువెయ్యడం మొదలెట్టాయ్...
జనప్రవాహంలో తరగలెత్తక తప్పదులే అంటూ

అప్పటిదాక ఆనందించిన నా మనసే
కాసేపటికి తిరిగి ఉపదేశించింది నన్ను హెచ్చరిస్తూ...
అందంగా ఉందని,ఆహ్లాదం పంచిచ్చిందని
కోనేట్లో కాపురం ఉండలేం కదా అని,
ఎప్పుడైనా జరుపుకునేది మాత్రమే పండుగ అని,
వానప్రస్థం స్వీకరించాల్సింది వార్ధక్యంలోనేనని

కాలికి బురద అంటిందని, నరికేస్తామా???
కడిగేస్తాం...కుదరకపోతే కనీసం తుడిచేస్తాం.
కుళ్ళిపోతున్న సమాజాన్ని సంస్కరించు,
నీ వల్ల కాకపోతే పక్కకు జరిగి నమస్కరించు,
అంతేకాని సమాజాన్ని బహిష్కరిస్తే ఎలా???
నీ అనుభవరాహిత్యం కాకపోతే అంటూ గీత ముగించింది.
అప్పుడే తెలిసింది ప్రకృతి అందాలు,నిశ్శబ్ద సమయాలు
అలసినప్పుడు సేదదీరడానికి మాత్రమే అని!!!
      .....
*27.7.2012

జగతి జగద్ధాత్రి ||ముద్దు.....||


తెలి మబ్బు తునకలాంటి
ఆమె నుదుటి పై
తొలి ముద్దిచ్చాడతను
తమకంగా...
తన్మయించింది ఆమె
ఉదయారుణ కిరణాల
ఆమె సూర్య తిలకం పై
మలి ముద్దు...
వెన్నెల లా చిర్నవ్వింది
పరవశాన వాలిన కన్రెప్పలపై
ముచ్చటైన మూడవ ముద్దు
మమేకతలోకి ఒరిగింది
మెరిసే నక్షత్ర
ముక్కు పుడక పై
ఒక వజ్రపు ముద్దు
మురిసింది ...ముక్కెర
సిరి నవ్వులు విరిసే
నును చెక్కిలి పై
చిరు ముద్దు .....చిలిపిగా
చేమంతి ...మారింది
గులాబిగా ....
శీతవేళ వణికే
చివురుటాకుల్లాంటి
అధరాలపై ...
అనురాగ రంజిత
అనంత అగాధాల
అంత్య శోధనగా
ప్రజ్వలించే
ఆదిమ మానవ
సహజత్వపు సరాగాల ముద్దు
జీవన లాలసని
మార్మిక మధురిమను
కనుగొనే చిరంతన
యాత్రలోకి అతను ఆమె
జీవన సాంధ్య సమయాన
పయనిస్తూ ....నిరంతరంగా
అంతరంగాల లోకి
అద్వైత తరంగాలలా...అనూచానంగా...!!!
        .....
*27.7.2012

వర్ణలేఖ కవిత


నీవలా నావలా
నడిచొస్తుంటే
నే నిను
అలా అలలా
తాకుతుంటే
నీవెన్ని అలలను
ఎదుర్కొన్నావో
నావన్నీ కలలేనని
కనుమరుగయ్యా
నీ నుండి నురగలా

వర్ణలేఖ - 

*27.7.2012

వేంపల్లి గంగాధర్||వాడొక వ్యాసం ....||


వాడు
మీకు బాగా పరిచయం
వాడి ముఖం
మీకు ప్రతి చోటా ఎదురు పడుతుంటుంది ...

ఒక్కో సారి వాడు
ఎదురు గాలి కి ఎగిరే
రంగు వెలసిన చిత్తు కాగితం ...
నడి రోడ్డు మధ్య విసిరేసిన
చివరాఖరి సిగరెట్ తుంట ముక్క ...
రైలు ఇనుప కమ్మి ఫై
నలిగి రూపం కోల్పోయిన రూపాయినాణెం....
తోకకు రాయి కట్టిన తూనీగా....
అగ్గి పెట్టె లోని జిరంగి.....
వీధి మలుపులో
కాళ్ళకు అడ్డం పడుతూ
దుక్కం నిండిన చేతులు
వ్యవస్థ ను ఆవిష్కరించే సూచిక !

బాలల దినం నాడు
నీ పత్రిక లో వాడొక వ్యాసం ....
ఒక ఇటుక రాయి మోస్తూ ...కంకర రాయి కొడుతూ ..ఫోటో !
హోటల్ లో ఒక పగిలిన టీ గాజు గ్లాసు ....
రంగు రంగుల ముఖ చిత్రం!

సగం పడిపోయిన గోడ చివర
చినిగిన బట్టలతో
ఆడుకునే గోలీ కాయ...!
వాడు కూడా అవతార మూర్తి…..


ప్రతి ఉదయం తప్పని ప్రయాణం
కొండ దారి లో
పశువుల వెనుక పశువు గా ..
గొర్రెల వెనుక గొర్రె గా ...
బతుకు పోరాటం లో బలి పశువు!

ఇలా
ప్రతి సారీ వాడు
ఎదురు గాలి కి ఎగిరే గాలిపటం !
      .....
*27.7.2012 

జిలుకర శ్రీనివాస్||ఎహే పో! అని నువ్వు విసుక్కునే మూతి విరుపు ప్రేమ||

ఎహే పో! అని నువ్వు విసుక్కునే మూతి విరుపు ప్రేమ

స్వర్గానికి దూరంగా
నరకానికి చాలా దగ్గరగా
రోజు నేను చిక్కని చీకటిగా మాసిపోతున్నాను
దూరంగా ఉంచుతున్నవో
నువ్వే దూరం అవుతున్నవో
ఎంతకీ అర్థం కాని కవితలా మారిపోతున్నావు

తెల్లవారక ముందే దిగిలు ముసురు నన్ను కమ్మేస్తూంటది
పగలంతా ప్రాణం నీ మాటలను మననం చేసుకుంటూ మురిసిపోతది
రాత్రంతా కలలకు ఆహరం అవుతూ దేహం మురిగిపోతది
కులం కత్తులకు రాలిపడిన కోట్ల కొద్ది స్వప్నాలు ఎండిపోతాయి
ఎండా పొద విచ్చుకున్నాక నీ తీయటి మాటల పూలు పరిమలించాక
అస్పృశ్య హృదయమొకటి నా మెరుపుల చూపుల కోసం చిక్కని కవితొకటి రాసుకుంటది

ప్రేమంటే పత్రికా ప్రకటన కాదు
హక్కుల దేబిరింపు లేఖ కాదు
మనసును చంపుకొని బతకటం కాదు
ఎవరికోసమో నిర్జీవంగా పరిగెట్టడం అంత కంటే కాదు

నేను నీకోసం రాసిన తీయటి కవితా సంతకం ప్రేమ
నిత్యం నిన్ను స్మరిస్తూ బతకటం ప్రేమ
నిజ్జంగా నువ్వు నన్ను నిరాకరించటం ప్రేమ
నా మనో లోకం మీద నువ్వు విసిరినా నవ్వుల తునుక ప్రేమ
ఎహే పో! అని నువ్వు విసుక్కునే మూతి విరుపు ప్రేమ
ఎలా చింపి చూపేది తెంచి నీ చేతికిచ్చేది మొండి?
            .....
*27.7.2012

రేణుక అయోల ||పాతసామాన్లు||


ఇంట్లోసామాన్లు పాతవనిపిస్తున్నాయి
పారేయాలనుకుని బయటికి తీసాను

మూడు చక్రాల సైకిలు
పెడల్స్ విరిగిపోయి సీటుచిరిగిపోయి
ఇరవైఏళ్ళ జీవితంలో విలీనమైన గతంతో పోటిపడితే
నాలుగేళ్ల కుర్రాడు సైకిలు కావాలని పేచిపెట్టడం
వాడి ఆనందం కోసం ఆసైకిలు కోసం ఎన్ని త్యాగలు
వాడికళ్లలో ఆనందంతో ఎవరస్టు శిఖరం ఎక్కినట్లు ఇద్దరం.
ఖాళి తనాన్ని మాలో నిక్షిప్తం చేసుకుని
జీవితాన్ని అర్ధం చేసుకుంటుంటే పాతసామాన్లలో సైకిలు
అల్బంలో ఒక పేజి తెరగేసింది

పాత టీషర్టు తోడుకున్న మెత్తటి దూదిబొమ్మ
పాప తలగడతో పాటూ తాను పక్కనే పడుకునేది
షాంపులతో స్నానాలు చేసి అలసిపోయిన బొమ్మ
కిచెన్ సెట్టులో ఎన్ని డిన్నర్లు లంచ్ లు చేసిందో
నోరువిప్పి రుచిచెప్పకుండా నిద్రపోయేది పాప ఒడిలో
నాచుట్టూ దారాలు అల్లుతూ పాప ఫోటొ చూసుకునేలా చేసింది.

ఆచేతనంగా కాళ్లకి అడ్డం పడ్డ గడియారం
ఆగిపోయిన ముళ్లు కదలని పెండ్యులం ఎక్కడో పారేసుకున్న తాళం
పొద్దునుంచి రాత్రిదాక గోడకి కాపలా కాస్తూ
ఇల్లంతా విస్తరించిన గంటలు.
నిశ్శబ్దం నిద్రలో ప్రవేశించి ఎన్ని రాత్రుళ్లు తోడుగానిలిచిందో
చేతులమధ్యలో స్నేహితురాలై పలుకరించింది

ఇందులో ఏవి పాత సామాన్లు
ఒక్క క్షణంలో అంతరంగం దిగుడుబావిలొ నీళ్ళకోసం
చేద వేసి తోడుకున్న అనుభవాలు.

మిగిలిపోయినవి ఆమహాజీవితంలోనివే
పారేయాలా ఉంచుకోవాలా?
    .....
*27.7.2012

పులిపాటి పరమేశ్వరి || గొడుగు ప్రేమ ||

ప్రతిరోజు నిన్నే చూస్తుంట..
నీ మాటే వింటుంట..
నీ హడావుడి తెలుసుకొంటుంట..
నీ పరుగులు పని అనుకొంట..
నీ వురకలు ఎందుకనుకొంట..
నీ కోసం ఎదురుచుస్తుంట...

నిన్ను నాదరికి రమ్మనాలనుంటది
నీతో ఒకే తేరంలో నడవాలనుంటది
నీలి నింగిలో ఎగరాలనుంటది
పూవూ తావిలా నిలవాలనుంటది
గాలిలో గంధమై తీరాలనుంటది
నిన్నోసారి కప్పాలనుంటది
నా గుండె ముడి విప్పాలనుంటది


కాని సమయం కాదే...
తరునోపాయం లేదే...


నీ మనసాకాశంలొ మబ్బులు కమ్మాలి..
మోహం మెరుపై మెరవాలి..
అగ్గిలా ఆవేశం ఉరమాలి..
అన్య ఆలోచనలు ఆగాలి..
సవాలక్ష వ్యాపారాలు సద్దుమనగాలి..
చిన్మయానందం
చినుకు చినుకుగా రాలాలి..
తమకం తనువంతా తడమాలి..
మనసు తేలికై తేలిపొవాలి..
ఆశల హరివిల్లు నింగి నిండా నిండిపొవాలి..

అప్పుడుగాని
నన్ను వెతకవు.....
నన్ను తడమవు.....
నన్ను విప్పవు......
నన్ను పట్టవు......


ఆహా ఎంత సంతోషం..తరచి చూస్తే...

నావి రెండే లోకాలు..
ఆ వర్షం... నీ హర్షం...

నావి రెండే మోహాలు..
నేను విప్పుకోవాలి...నిన్ను కప్పుకోవాలి...

నావి రెండే తమకాలు..
నువ్వొడిసి పట్టాలి...నే తడిసిపొవాలి...

నావి రెండె గమకాలు..
పూ మొగ్గనై ముడుచుకోవాలి...
నెమలి పురిలా విచ్చుకోవాలి...

*26-07-2012

కరణం లుగేంద్ర పిళ్ళై || మౌనవ్యథ ||

ఎన్నాళ్లని దాచుకోను
కంటిరెప్పలు అదిమిపట్టి
కన్నీటి బిందువులను
ఎంతకాలం ఓర్చుకోను
పంటి బిగువున అదిమిపట్టి
గుండె రేపుతున్న మంటలను
ఏమి చేసి చల్లార్చగలను
పిడికెడు గుప్పెట్ట మూసిపెట్టి
సలసలా రేగుతున్న నా ఆవేశపు లావాలను..
మౌనం ఫలదీకరణకు
అవమానం బహుమతయినప్పుడు
దానిని బతుకంటారా ?
విధేయత ,వినమ్రతకు
బానిసత్వం బలిపీఠమవుతున్నప్పుడు
దానిని జీవితమంటారా ?
విత్తు గింజెల కోసం అర్రులు చాచినప్పుడే
మన జాతి మరణించినట్టు
ఇంకా భయపడమంటావా ?
బతకడానికి భూమిని సెజ్ లకు అమ్ముకున్నప్పుడే
మన ప్రాణం కోల్పోయినట్టు
ఇంకా పోయేదేముంది?
మౌనం గోడలు బద్దలు చేసుకుందాం..
కరువు నేలలో రెండు విత్తనాలై మొలకెత్తుద్దాం
నింగికి శిరస్సులెత్తే జీవితాలకు అంకురం అవుదాం..

26-07-2012

జుగాష్ విలి || అద్వైతం ||

అనేకానేక దుఖాలకు
అలవాటుపడినవాడిని
ఒకే ప్రేమతో సరిపుచ్చుకోలేను

బహుప్రేమల్ని స్పృశించాను
దుఖాన్ని ఇవ్వని ప్రేమను
అసంపూర్ణంగా భావించాను

దుఖమంటే మరేమీ కాదని
ఎడతెగని సుఖమని తెలుసుకున్నాను.
*26-07-2012

రామాచారి బంగారు || రక్తాశ్రువులు ||

కళ్ళకు గంతలు కట్టించుకుని
పడదోసే ఎత్తులకు పై ఎత్తులతో
నేను విశ్వచదరంగ విజేతను
ఆలోచనలు సాగి మూగభావాల
సుడిగుండంలో సుళ్ళు తిరుగుతుంటే
గడియ తీయకుండా తలపుకోస్తావు
మూసిన తలుపులు తెరిచేదెవరు?
వ్యధల తో(డి) రాగాలు జతకట్టేనా?
వేసవి వేడిమికి వాడినది చిగురులత
ఎదలో పొంగుతున్న కన్నీరే ఈకవిత
జ్యోతి జ్వాలగా ఎగసినప్పుడు
వెన్నెల వెలుతురును హరిస్తుంటే
చుక్కాని లేక తీరం చేర (లే) క
చింతల కాష్టంపై కుములుతూ నేను
నిష్క్రమణ ఘడియలు నీడలా
సాగి నన్ను వెంటాడుతుంటే
లోతు తెలియని నీ ప్రేమ కడలిలో
తేలిపొతూ మునకలు వేస్తున్నా
పరిమళ రస రమ్య* స్మ్రుతులలో
స్వాతిచినుకుకై ముత్యపుచిప్పలా
చల్లని మ్రుత్యువు కరుణకోసం
కరాలు జోడిస్తువేడుకుంటున్నా
ఆదేవుడే కోరుకోమంటే
మనిషిగా నాకు మాత్రం
మరో జన్మ వద్దంటాను.

(*రమ్య " యండమూరి వీరేంద్ర నాధ్ " నవల "వెన్నెల్లో ఆడపిల్ల" నాయిక.)
*26-07-2012