వంశీ // ఫేస్ లెస్ ఫేస్ //

ఫేస్ ఈజ్ ది ఇండెక్స్ ఆఫ్ మైండ్??
నాలాంటోడు
ఏడుపుకీ నవ్వుతూ,
గౌరవాన ముంచిన మాటల్తో,
భయం పూతేసిన చేష్టల్తో,
కుట్రకి కొత్తరంగులేస్తూ చరిస్తూ..
దెన్, దేర్ ఈజ్ నో ఇండెక్స్ ఫర్ మైండ్..

మరి మనిషాలోచన్ల
మూల క్రమ విన్యాసాల విపరీతాల గుట్టెలా..
నిజాలకు నాలుకలు మొలిచి
రహస్యాలు రీసైకిల్ బిన్లోంచి రీస్టోర్ అయేట్టు,
మనిషిని ప్రేమించినట్టు నమ్మించాలిక..

అసత్యమాడందెవరిక్కడ,
దేవుడున్నాడనీ,
ధర్మం పరిగెడుతుందనీ,
ప్లటోనిక్ ప్రణయాలనీ,
ముద్దు తీపనీ,
చావంటే భయం లేదనీ,
ఇంద్రియ నిగ్రహముందనీ..

కావాలని అమ్మాయిని తాకుతూ అమాయకపు మొహం,
తప్పు చేసి దొరికితే అయోమయపు మొహం,
చౌరస్తాలో అగమ్యపు మొహం,
చీకట్లో అరాచకపు మొహం,
తల కలిస్తే, కల స్ఖలిస్తే ఆనందపు మొహం,
నన్ను మించినోడ్ని చూసి అనుమానపు మొహం,

"హోమోసెపియన్ ఎంటర్ ప్రైజెస్,
ఎక్స్ చేంజ్ యువర్ ఓల్డ్ ఫేసెస్ విత్ న్యూ వన్స్..
కండీషన్స్ అప్ప్లై "
దేవుడికీ ఇన్ని రూపాలుండవటగా,
"అహం బ్రహ్మస్మి"

స్వ వచో విఘాతినై, స్వ ముఖ వినాశినై,
నాకు నేనెన్నోసార్లేస్కున్న I.P.C 302 Cr.P.C సాక్షిగా,
అసల్నా అసలు ముఖమేదో ?
ఫేస్ ఫౌండర్ ఉండాల్సింది
అంగారకుడి మీది పాత్ ఫౌండర్లా..

రవిగాడ్లేచాడే,
మోహాల్ని మొహాల మడతల్లో కప్పెట్టి,
కోరికల్ని కార్నియా కన్నాల్లో కుదించి,
మరో రోజులోకీదుతూ..

ఉపసంహారం :
ఫేస్ ఈజ్ ది ఇండెక్స్ ఆఫ్ నీడ్,
మైండ్ ఈజ్ ది కాండక్ట్ ఆఫ్ ఫేస్,
పదండి తోసుకు
ముఖాలు మార్చుకు
విషాలు చిమ్ముకు
నిజాలు దాచుకు
పోదాం పోదాం రేపటికి....



*18-08-2012

శ్రీ || మనం జీవించే ఉంటాం.. ||

మనమెప్పుడూ సంఘర్షిస్తుంటాం...
కనపడని బానిస సంకెళ్లని
బద్దలు కొట్టడానికి,
తిరుగుబాటు కొలిమిలని రాజేసేందుకు
ఆలోచనలకి అగ్గి రాస్తుంటాం.

మనమెప్పుడూ నినదిస్తుంటాం.
మట్టి వాసన పీల్చే హక్కు కోసం.
శ్రమకి తగ్గ ఫలితం కోసం.
అసమానతలు లేని సమాజం కోసం.

అందుకే
మనం దోషులమవుతాం

దోపిడీని ప్రశ్నించినందుకూ..
ప్రజాస్వామ్యం ముసుగన్నందుకూ...
ప్రత్యామ్నాయం ఉందన్నందుకే,
మనం అంతర్గత భద్రతకి
పెనుముప్పుగా పరిణమించి
నిషేదానికి గురౌతుంటాం.
పదే పదే నేరగాళ్లమవుతుంటాం.
హత్యా నేరం మోపబడి
శిరస్సుపై రాజ్యం నజరానాలని మోసుకుంటూ,
నీడని కూడా నమ్మలేని నిస్సహాయతలోకి
మన ప్రమేయం లేకుండానే నెట్టివేయబడుతుంటాం.

కాబట్టే

మనం మరణిస్తుంటాం
స్వార్థం ఆకలితో సంభోగించి
నమ్మక ద్రోహాన్ని ప్రసవించినపుడూ,
ఆశ ఆశయాన్ని మానభంగం చేస్తే
కోవర్టులు పుట్టినపుడు
అబద్దపు ఎన్్కౌంటర్లలో మనం
అకస్మాత్తుగా నేల రాలుతుంటాం

కానీ అంతలోనే

మనం మళ్లీ పుట్టుకొస్తాం
నేల రాలిన విత్తనం
మొలకెత్తినంత స్వచ్చంగా
రాత్రిని హత్య చేసిన
అరుణమంత సహజంగా
మళ్లీ మళ్లీ పుట్టుకొస్తాం.
దేర్ ఫోర్
మనమెప్పుడూ జీవించే ఉంటాం
విప్లవం వర్దిల్లాలన్న నినాదంలో,
గోడపైనే కాదు.., గుండెల్లో సైతం
వెలుగుతున్న కాగడాలో,
మార్పుకై ఎదురు చూసే కళ్లల్లో
ఎగిరే ఎర్ర జెండాలమై
మనమెప్పుడూ బతికే ఉంటాం..

*18-08-2012

Translation~ Ro Hith / / When you come //

‎Afsar/ నువ్వొచ్చేటప్పుడు....!

ఎటు నించి ఎప్పుడొస్తావో
తెలీదు గాని
నువ్వొచ్చేటప్పుడు
కాసింత నిశ్శబ్దాన్ని పట్రా...

వొక నిరామయ నిరాలోచననీ పట్రా...

1

సతమతమయి వున్న గదిలో గాలినీ వెలుతురినీ నులిమేసిన ఇరుకు గోడల్లో లోపలంతా ఇంకిపోయిన ఎడారిలో

2

రాలినపూల వొంటి మీద వూరేగుతున్న శబ్దాల రెపరెపల్లో నిప్పు పూలు పూసిన కన్రెప్పల్లో కాయలై కాసిన చూపుల్లో

3

కలల్ని నిద్రపోనివ్వని కళ్ళల్లో నీడల్ని నెమరేసే నీళ్ళల్లో

4

ఎటు నించి ఎప్పుడొస్తావో కానీ,

నువ్వొచ్చేటప్పుడు

చింతాకంత నిశ్శబ్దం
ఎంతో కొంత మౌనం!

_________________________________________________

Translation~ Ro Hith/ When you come

Bring some silence
wherever you come from
and forget not
that perpetual thoughtlessness.

1

...from that desert
where everything had sunk
pulverizing air and light
between those congested walls
of a worrying room

2

...from the procession
of fluttering melody
over the body of tumbled petal,

from the fire-buds of longing in eye

3

...from eyes that never let
dreams to sleep

...from streams that ponder shadows

4

Wherever you come from
whenever...

forget not to bring
a tamarind leaf sized silence
and some quietness.

పెరుగు రామకృష్ణ // పసిడి విందు..//

నాకేమో
ఆకు పచ్చ ఆకాశంలో
వేలాడే బంగారు చంద్రుడి మల్లె వుంది
బంగినపల్లి మామిడి ..

పడమటి తోటల్లోంచి
రహస్యంగా కోసుకొచ్చి రుచి చూసిన
పుల్లటి జ్ఞాపకం..
తలుస్తూనే నోరూరిస్తూ
ఇప్పటికీ వెంటాడుతూనే వుంది..

జ్ఞాపకాల గడ్డిని పేర్చి
బంగారు నిధిని దాచి పెట్టినట్టు
నాన్న మాకందరికీ పంచిన మామిడి రుచి
నాన్న తోనే చడి లేకుండా సెలవు తీసుకుంది ..

ఎండాకాలం
మా ధాన్యపు గది
మామిడి అత్తరు పూసుకున్నట్లు
రసాలు,బేనీషా,మల్గూబా,దిల్ పసంద్
సువాసనలుగా
మా మీద వల విసిరేది..

వేసవి సెలవుల్లో
దిస మొలలతో
దిగుడు బావుల్లో ఈతతో అలిసాక
ప్రాణం నింపుకోడానికి
చెట్టునుంచి తాజా మామిడి పండ్లు
కోసుకు తిన్నప్పుడు
కొత్త రూపును తోడుక్కున్నట్లుండేది..

పిడికెడు సద్దెన్నం తో పాటు
మా తోట మాలి కుటుంబానికి
రాలిపడిన పండ్లు పంచి
అమ్మ చేసే పసిడి విందు
మాకు కను విందు చేసేది..

మరేమో ఇప్పుడీ
కార్బైడ్ రాక్షసి రాకతో
విస్తరించాల్సిన హృదయలన్నీ
ముడుచుకు పోయినట్లు
మమతలన్నీ ఒక్కసారి చెరసాల చేరినట్లు
మూగపోయిన మామిడి దరహాసం
మండీల్లోనే మగ్గిపోతుంది ..

నగరపు వీధుల్లో కార్బైడ్ పల్లకీలో
మెరుస్తున్న మామిడి బుట్టలు
ఇవాళ ఒక గతించిన జ్ఞాపకమే
చెదరిన ఒక తియ్యని స్వప్నమే..!!

*18-08-2012

వర్ణలేఖ || నీరింకిన బావి ||

పాడుబడ్డ బాయిల
దిగుతున్నట్టే ఉంది
అత్తగారింటికివోతుంటే
అండ్లకుదోలేదాక
మేమున్నమన్నరు
అన్నలందరు
దిగినంక ఇంగ
నీ బతుకునీదనిరి

ఎట్లీదాలోదెల్వక
కొట్టుకుంటుంటే
కప్పలర్వవట్టె
అవి నా సుట్టాలంట
సంసారం సంద్రమన్నరు
అదైతే ఈదుకుంటనన్నా
ఇంకోదిక్కుకువోదు
ఈడ ఊపిరాడక సస్తున్న

బాయన్న పేరేగానీ
నీరింకె ఇంకేముంది
నా ఆశలన్నీ
వలలవడ్డ
చేపలాయె

*18-08-2012

బాలు || మా మెదటి కలియిక ||

తను ఆ చివర
నేను ఈ చివర
తన మనసు ఇక్కడ
నా మనసు అక్కడ

గొంతులోనుంచి మాటలు బయటకు రావటం లేదు
గుండె తలుపుల మద్య ఇరుక్కు పోయినట్లుంది
చేతులు కొద్దిగా దైర్యం చేసాయి
తనను స్పర్సంచాలి అని ప్రయత్నిస్తునాయి

ఫిజిక్స్ లో చర్యకు ప్రతిచర్య అన్నట్లు
తన చేతులుకుడా వచ్చి కలిసాయి
ఒంట్లో కెమిస్ట్రీ మొదలుయింది
నరనరలో ఏవో రసాయనాలు రిలీజ్ అయిన్నాయి

బడి బోర్డ్ లాటి విశాలమైన తన వేపు మీద
నా వేళ్లు పీస్ అఫ్ చాక్ లాగా ఏవో కనపడని గీతలు గీస్తున్నాయి
రికార్డ్స్లాంటి విశాలమైన నా నుదుటి మీద
తన ఎర్రటి పెదవులు సంతకం చేసాయి

నాలుగు పెదవుల మద్య కెమిస్ట్రీ
వీడదీయరానీ బందాలు ఏర్పడాయి
అతి కష్టం మీద ఆబంధాలను విడిపించుకుంటే
గాడమైన అయస్కాంత కౌగిలి బందం ముడిపడింది

రెండు శరీరాల ఘర్షణ మద్య
ఉష్ణశక్తి వెలువడింది
శక్తినిత్యత్వ నియమం లాగా
శక్తి మార్పిడి జరుగుతుంది కాని
శక్తిన్ని కోల్పోవటం లేదు

ఈ ఫిజిక్స్ సిద్దాంతాలు, కెమిస్ట్రీ బందాలు
ప్రక్కన పెడితే, మా తనువులు
ఎన్ని సార్లు కలిసినా, మరొకసారి కలిసేలా
చేసింది మా మొదటి కలయిక.

*18-08-2012

పీచు శ్రీనివాస్ రెడ్డి - నిర్జీవమైన జననం

ఎన్ని కలలో
నన్ను నా హృదయంలా మలిచే మనిషి కోసం
ఫలించని కలలతో యుగాలనుండి
ఇంకా ప్రాప్తించని ఆ రోజు కోసం , నీ కోసం.
రోజూ పుడుతున్న కొత్త రోజు
కనీసం ఒక్క రోజు నా కోసం వస్తే చాలు
ఈ వికృత రూపానికి
అమృత ఘడియలను
వరంగా ఇచ్చే వారెవరో
యేవో కొన్ని కన్నులు చూసి పోతుంటాయి
యేవో కొన్ని అడుగులు తాకి పోతుంటాయి
నేను మాత్రం నన్ను నన్నుగా చూసే మనిషి కోసం.
ఫలించని కలలతో యుగాలనుండి. అంతేలే
శిల్పానికి తగని శిలా సౌందర్యం నాదైనపుడు
ఎవరు మాత్రం ఏం చేస్తారు
మరు జన్మకైనా
అదృష్టం చూడలేని స్థితిలో నేను
నిర్జీవమైన జననం నాది
శిలను కదా
నాది మరణం లేని జననం కదా!

*18-08-2012

క్రాంతి శ్రీనివాసరావు || గెలుపంతా ఆమెదే....! ||

నేను నేను గానే వున్నప్పుడు
ఆమె నాగా మారి

ఆమె ఆమె గానే వుండాలనుకొన్నప్పుడు
నన్నామెగా మార్చుతుంది

చీకటి వాకిలి దాటక ముందే
సూర్యుని రాకడ రాత్రికి రెడ్ సిగ్నల్ ద్వారా తెలపకముందే
నేనింకా నిద్రని కప్పుకొనే వున్నప్పుడు
యోగా చెయ్యమని రోజూ యాగీ చేస్తుంది

పెళ్ళయున కొత్తల్లో అమె కురుల్లో నే తురిమిన మల్లె లింకా మరచిపోనట్లుంది
తెల్ల పూల కుంపటిలా విచ్చుకున్న నులివెచ్చని శ్వాసల ఇడ్లీలను కొసరి కొసరి తినిపిస్తుంది
టీ కి ముందే మింగాల్సిన బీపీ బిళ్ళను గ్లాసెడునీళ్ళను పట్టుకు నిలబడుతుంది

మకుటం
క్షేత్రం
సైన్యం
ఎమీ లేకున్నా
మహా రాణీ నా కుందని
రోజూ దర్బారు నిర్వహిస్తూనే వుంటాను

వచ్చే పోయే వాళ్ళకు ఆఫీసు ఫైళ్ళకు పంచాయుతీ కొచ్చే పిర్యాదీ దారులకు
పూటకు పదిసార్లన్నా పొయ్యెలిగించి కప్పూ సాసర్ల సగీత కచేరీ చేస్తూనేవుంటుంది

ఎప్పుడు చేస్తుందో ఎమో వంటకాలతో నన్ను రోజు వండర్ చేస్తూనే వుంటుంది
మధ్యాహ్నం నిద్రకు చిటుక్కున నా గదిలో చీకటి వెలిగించి
ఇల్లంతా నిశ్సబ్దాన్ని పరిచి తప్పుకుంటుంది

నాలుగయ్యేసరికి నవ్వుతూ టీ కప్పుతో నడచి వస్తుంది
మొగాణ్ణి కదా నలుగురిలో తిరగాలని కాంక్రీట్ జంగిల్లో కాసేపు విహరించి

మనుషుల్ని మనసుల్ని వెతుక్కొని
రాజకీయాలు కాసేపు రుచి చూసి
అప్పుడప్పుడు మైకుల్లో నాలుగు మాటలు పోసి ఇంటికొచ్చేసరికి

ప్రేమాన్నం పళ్ళెంలో పెట్టి ,పక్కన కుర్చొని ,
మాపిల్లల సుద్దులు నుండి ఇస్త్రి పద్దుల దాకా
పెళ్ళిళ్ళు పెరంటాలు బంధువులు బాంధవ్యాలు
నంజుకు పెట్టి నన్ను అప్ డేట్ చేస్తూనేవుంటుంది
నిద్రించేసమయానికి నా దండ చెయ్యుపై తలాంచ్చి
మొహం గుండెల్లో దాచుకొని
నడుమ్మీద చెయ్యేసి
అణువణువుకు నీకొసం నే వున్నానని సందేశాన్ని పంచుతూనేవుంది

నా కోసం నా ఇంటికిపెట్టుకొన్న అయస్కాంతమై
గుండెల్లో ప్రేమ దీపం ముట్టించి
చెవులకు ధైర్యవచనాన్ని దట్టించి
తన జీవితాన్నంతా రంగరించి లేపనంగా నా శరీరామంతా అల్లుకొని
చల్లని దీవెనలిస్తూనే వుంది


.నే లక్ష్యాన్ని ఎప్పుడూ గెలుస్తూనే వున్నా
నా లక్ష్మి అనుక్షణం నన్ను గెలుస్తూనే వుంది.

*18-08-2012

కె క్యూబ్ వర్మ || ఆటోగ్రాఫ్... ||

వడిగా విడిపోతున్న వలయాల మధ్య
ఓ కిరణంలా దూసుకుపోతూ నువ్వు....

ఒక్కో సంకెలా తెగిపడుతున్న వేళ
ఓ గజ్జెల మోతలా తాండవిస్తూ నువ్వు....

రెప రెపలాడుతున్న జెండా గుడ్డలా
ఒకే రంగులో అలరిస్తూ నువ్వు....

రహస్యాలన్నీ ఉల్లిపొరలా వీడిపోతున్నప్పుడు
డప్పుల మోతలా మోగుతూ నువ్వు....

అచ్చెరభ శరభా అంటూ ఊరేగింపు సాగుతున్న వేళ
చంద్రప్రభలా ప్రభవిస్తూ నువ్వు....

యిన్ని దీపకాంతుల వరుసల మధ్యగా
ఓ తారాజువ్వలా మండుతూ వెలుగుజిమ్ముతూ నువ్వు.....

ఆశయాల అరచేతుల కలయికలో
గట్టిగా బిగించిన పిడికిలిలా నువ్వూ నేను.....

చివరి చిరునవ్వు సంతకంతో
నీవందించిన ఆటోగ్రాఫ్ చెరగని ముద్రతో నేనిలా....

*18-08-2012

పీచు శ్రీనివాస రెడ్డి || కరిగే అక్షరాల కావ్యం ||

కలలో కలగా
లీలగా కదలాడే సుందర దృశ్యాన్ని
ఏ చేతులతో నేను స్పృశించగలను
ఏ కన్నులతో నేను బంధించగలను

ఆవిష్కృతమైన దృశ్యాలు అదృశ్యం అవుతాయని
కను రెప్పలు కదలకుండా పడుకున్నాయి
విరిగి పోయే ఇటుకలతో పేర్చిన తరగని సంగతులెన్నో

అక్కడ గుస గుసలాడుతున్నాయి

మనోహర దృశ్యంలా
మధురమైన స్వరంలా
నిజాన్ని కవ్వించే అబద్దం , నిజంలాగే ఉంది
కన్నుల్లో దాగివున్న ఈ కావ్యాన్ని
ఆ స్వప్నం హిమాక్షరాలతో సంతకం చేసింది
చెదిరిపోయేది కాకున్నా , ఈ కల కరిగిపోయేదే కదా

*18-08-2012

వాసుదేవ్ ॥ మరిగంతే గామోసు! ॥

సూరీడు సచ్చిపోనాడో, ఇయ్యాల మరి
దాక్కుండీ పోనాడో మేగాలెనకాతల
ఏం సెప్పాడు కాదు వొర్సం గురించి
"వొత్తాదిలేవే, రాకెక్కడికి పోతాది
ఈ మడుసులకి బువ్విచ్చేది మనమే కదే
మరి ఈ వొర్సానికి మనం కావాలి
దానికీ మనం కావాలి యాడికి పోతాదిలే!"
ఆడు సిన్నప్పట్నుంచి అట్టాగే
ఆటికేసి సూత్తూనే ఉంటాడు

పొలానికీ నీళ్ళు కావాలే
ఆడికి మందులోకి కావాలే, ఊరుకుంటా
"అవునూ మావా మనకది కావాలే
కానీ దానికీ మనం కావాలంటావా, అదెలాగా?"
"అంటే ఎర్రిమొగమా, దాన్ని మెచ్చుకునేది మనం కదే?
సినుకు పెతీ గోళాన్నీ కౌగలించుకుంటానా
పెతీ సినుకునీ మగ్గెడతానా
గోలాల్లో దాస్తానా, పేమగా
అందులో నన్ను నేను సూసుకుంటాను గదే?
మది దానికి మాత్రం ఎవరున్నారే మనం తప్ప?"

"అవును, మావా! నిజమే
మనకే కాదు, దానికీ మనం కావాలె
నిన్నంతా అలా ఆకసంకేసి సూత్తనే ఉన్నా
ఒక్క సినుకైనా మీ మీద పడిపడితే
నన్ను లాక్కుంటావనుకున్నా..
ఉహూ.. సినుకూ రాలేదు, నువ్వూ ఊ లెయ్యలా!"

"వత్తాదే! రాకెక్కడికి పోతాదే
మనం నమ్ముకున్నాం కదే"
మరి మన సిన్నోడీనీ కూడా నమ్మే కదా మామా
పంపాం పట్నానికి..
పతీ సైకిలూ బెల్లుగంటా కేసి వొత్తాడేమోననీ సూత్తున్నా"
"వాడు, మనకొడుకైనా మనిసేనే,
వొర్సం, మన కడుపుసించకపోయినా
మడిసికాదే, అదో వరం
అది మోసం సెయ్యదు, మడుసుల్లాగా"

"ఏంటో ఈడూ మడిసే, ఈణ్ణే నమ్ముకున్నా
నాకేటన్యాయం సేసాడు?
నన్నొగ్గలేదే, మరి నా కొడుకేంటో
అమ్మన్నాడు కడుపారా, ఆడికెల్లినప్పటికాడనుంచి!"
"ఏమే వొత్తావా, మన కొడుకు రాడే
కానీ వొర్సం వొత్తాదే!"
"మరిగంతే గామోసు, ఏటి నమ్మాలో
ఏటి నమ్మకూడదో, ఈ జన్మకి ఆడొస్తేనే కానీ
తెనీదు, మరి గంతే గామోసు!"
18. ఆగస్ట్.12
(ఎప్పుడో ఇరవైఏళ్ళకిందటిమాట--మా లక్ష్మయ్య తన కొడుకుగురించి చెప్పి వాపోయేవాడు...ఇప్పుడు ఆ లక్ష్మయ్య లేడని తెలిసి ఇలా...అతని భాషలోనే. ఆవేదనలోనే)

*18-08-2012

ఉషారాణి కందాళ ॥ కాలం ॥

విషాదం మనిషిని లొంగదీసుకుంటుంది!
దు:ఖం గుండెల్లో కొండలా నిలబడుతుంది!
కన్నీళ్ళు అరచేతులకు లొంగవు!
నిట్టూర్పులు ఆరని సెగలవుతాయి!
ఆకలి, నిద్ర, నవ్వు మరిచిన వేళ
అలవిమాలిన నిదానంతో సాగుతుంది కాలం!
అస్సలు నడవదు, గడవదు! ఒట్టి మొండిదనిపిస్తుంది!
ఎప్పుడూ ఎదలో గూడు కట్టుకున్న విచారమే!
జారినవన్నీ జ్ఞాపకాలుగా ముసురుతుంటాయ్!
చెదిరిన బాంధవ్యాలు స్మృతులై అల్లుకుంటాయ్!
ఆశలు నిరాశ ముసుగేసుకుంటాయ్!
కోరికలు పెదవివిరుపులో ఒదిగిపోతాయ్!
ఎప్పుడూ తడి కళ్ళే దిగులును మోసే కావళ్ళై!
ఎప్పుడూ ఎండిన బీడంటి ఒంటరి భావమే!
నాకెవరున్నారు? నాకేమి మిగిలింది? నేనెందుకింక?
వేదన, వేదన ఒకటే వేదన! వెంటపడుతోంటుంది!
అన్నీ చూస్తూ కాలం అంతకన్న భారంగా కదులుతూంటుంది!
కానీ ఎంత గడసరి దొంగ అంటే మనతో, మన ప్రక్కనే,
నిత్యం ఉంటూ మనం కనిపెట్టలేని, కనబడని వేగం తో పరుగు పెడుతుంది!
జత సంధ్యల కోలాటం తో మనలను నిశ్శబ్దంగా నడిపిస్తూ,
మన కష్టాన్ని కప్పెట్టేస్తుంది!దు:ఖాన్ని మరిపిస్తుంది!
అందుకే నేస్తం! మనోవ్యధలకు కాలాన్ని మించిన మందు లేదంటారు!

*18-08-2012

రేణుక అయోల //My name Is kahan : //

రేణుక అయోల //My name Is kahan : // ___సినిమా కూడా ఒక ఆలొచన
\\ఒక ప్రశంస,ఒక అకాంక్ష\\

ఆ మనిషి మనిషి కోసం వేతుకుతుంటాడు
మనిషిలో పసితనం కోసం అన్వేషిస్తుంటాడు

ముఖమే మనిషికి ఋజువు
పసితనం సహజాతం
అది సహజాతంగా లేని మనిషి పనిముట్టుగా అవతరిస్తాడు
గొడ్డలిగా,తుపాకీగా,కొడవలిగా.
సర్పంలా సంచరిస్తూ ఉంటాడు.
”రిజ్వాన్ ఖాన్” కి ఇవేమి అవసరంలేదు
అతను పసితనంలో ఇమిడిపోయిన మనిషి
హాయిగ నవ్వుతాడు ,ఏడుస్తాడు ప్రేమిస్తాడు
సమాజాన్ని స్వేచ్చగా ప్రశ్నించగలుగుతాడు.

దేశంకాని దేశం,పుట్టిన ఊరు ఎక్కడైన మనుగడ కోసం
జీవించడానికి ప్రయత్నించిన ప్రతీసారీ
ఒక ప్రశ్న బులెట్లా వెన్నంటి వస్తూనే వుంది
విధ్వంసానికి ఒకే ఒక్క పేరు బలిఅవుతూ
అందరిని అడుగుతోంది?
నాపేరుని ఆయుధంగా ఎందుకు మార్చారని.

పేరు జన్మనిచ్చిన తల్లి పెట్టినది
మతంకూడా జన్మనిచ్చి గుర్తింపు ఇస్తుంది
మతం నాపేరుకాదు
మతం ఒక నియమం
మతం ఒక స్వాంతన.

మామూలు జీవీతం, అందరిలాంటి పేదరికం.
జీవితం గోడలు బద్దలు కొట్టీ
శిధిలాల మధ్యలోంచి పేరు చూసి శవమని వదిలేస్తేనే కదా
అడుగు అడుగునా ఘనీభవీంచిన మానవత్వంలోంచి
తడిని వెతుక్కుంటూ ప్రశ్నిస్తూ కనిపిస్తాడు ”రిజ్వాన్ ఖాన్"
నాపేరు ”రిజ్వాన్ ఖాన్”
విధ్వంస కారుడినికాదు అంటూ-
( మై నేమ్ ఇస్ ఖాన్) సినిమా చూసాకా.


*18-08-2012

నరేష్ కుమార్ //శుశ్క మస్తిష్కం//

ఎవరుంటారిపుడిక్కడ
ఎండిపోయిన
మస్తిష్కపు
పిచుక గూటిలో

ఓయ్...!
విప్లవకారుడా
ఓ ఉధ్యమాన్ని
వండు
అనుభూతులకొక
కాలనీ కట్టేందుకు
ఆకులకి కాస్త
పత్రహరితం
తినిపించేందుకు

రాలిపోయిన
మెదళ్ళని
మళ్ళీ
మొదళ్ళ కు
అంటుకట్టాలిప్పుడు...

నాకిప్పుడు
కొంచం
నిశ్శబ్దాన్ని తాగాలనుంది
బొట్టు బొట్టుగా
కారిపోయె
మౌనాన్ని
పెదాల్లోకి
వంపండెవరైనా.....

పగుళ్ళిచ్చిన ఆలోచనల పై
నడిచే
పాదాలిప్పుడు
గతపు
చెప్పులేస్కుంటున్నాయ్.....

దారినిండా
నన్ను నేను
పరుచుకొన్నా
వచ్చేయండి
వొంటి మీది కాంక్రీట్
ని చిరు నవ్వు
పెదాలతో
తుడిచేద్దాం....

*18-08-2012

అఫ్సర్ // వొక కొట్టివేత //

1

తీరం
సముద్రం కట్టుకునే గూడు
ఇసక రేణువులన్నీ ఏరీ ఏరుకుని.

2

వొక
సమయం రానే వస్తుంది,

నీ
తీరాన్నే కాదు
నీ సముద్రాన్ని కూడా
చెరిపేసుకోవాలి నువ్వు.

3
తప్పదు.

*18-08-2012

అవ్వారి నాగరాజు ‎|| పరిచయం ||

నీటి మీద కదలాడే అలలా
నుదిటిపై ఎప్పటిదో
ఇదిగో ఎవరో ఎవరో ఎవరో నడచి వచ్చిన జాడ

కను రెప్పల మీదకి
గాఢమైన భారంతో కలలా లిఖిస్తూ
వాళ్ళు వస్తారు
నువ్వు మరెవరికీ విప్పి చెప్పజాలని మాటలా

ఒకరిని ఇంకొకరికి పరిచయం చేయజాలని
పక్షుల బిలబిల శబ్ధం

నిద్రాంకితమైన కన్నుల
జేవురించిన నీ కూతురు నిన్ను హత్తుకొని పడుకోబోయే తుది నిముషం

నిన్ను అడుగుతుంది
మనుషులను
నీ ముందర నడచి పోయిన వాళ్ళను

సరళమైన వాళ్లను
గరుకువారిన అరచేతులలో ఘాటైన పుగాకు వాసనతో
విచ్చుకునే మోటు మాటలగాళ్ళను

చెప్పడానికి
కొన్ని పదాలు చేయి చాచి యాచిస్తున్నాను

ఎవరన్నా దయతో -

*18-08-2012

అనిల్ డాని // వీధి చివర //

వూరి చివర ఉత్తరం దిక్కున
వీధి దీపం కింద నిస్తేజంగా
గంటల్ని ,నిముషాలని ఆలోచనలతో
లెక్కిస్తూ ఉసూరంటూ నిల్చున్నా
నా నీడే నన్ను ప్రశ్నిస్తుంది ఈ పూట
నీ సంపాదన ఎంత అని
అంతరంగం ఆక్రోసిస్తుంది ఈ మత్తు జగత్తిలో
నీ స్థానం ఏమిటి అని

సమాజం చెక్కిన శిల్పం నేను
అవసరం వెతుక్కుంటూ వచ్చేవాళ్ల
అదృష్టం నేను
వేడి నిట్టుర్పుల మద్య కాలం
వెళ్ళదీస్తుంటాను

నాకంటూ లేని జీవితం
నావంటూ కాని కన్నీళ్ళు
నేనంటూ పెంచుకొని బంధాలు
మొండిగోడల్లా మిగిలే ప్రశ్నలు

ఊరి కళ్ళు మూతలుపడే వేళ మేల్కొంటా
అంగట్లో బొమ్మనై
పచ్చనోట్ల రెపరెపలు ,కనుసైగలు
కౌగిలింతలు ,పంటి గాట్లు ,చెంపదెబ్బలు
రోజుకో అనుభవం నా పనికి ఆహార పధకం లో

ఒక కోరిక రాక్షసత్వం
ఒకకోరిక తాగిన మైకం
ఒక కోరిక మద దాహం
ఒక కోరిక అన్నికోల్పోయిన నిస్తేజం
ఒక కోరిక అనుభవం కోసం ఆరాటం
ఆ క్షణం లో నేనో బొమ్మ
నేనే ప్రేయసి ,నేనే తల్లి ,నేనే తండ్రి
నేనే భూదేవి నేనే శ్రీదేవి

నేను పుండై మరొకరికి పండై
తనువుని తమలపాకుని చేసి
విటులకోరిక పండిస్తున్నాను
ఎందఱో మహా ఇల్లాళ్ళ శాపం
నాకు తగులుతుందని తెలుసు
ఆ శాపం నన్ను తాయారు చేసిన
సమాజం మీదకి బదలాయిస్తున్నా
రోగాలను మాత్రం మౌనంగా భరిస్తున్నా
భూమాతలాగా.


*18-08-2012

ఈడూరి శ్రీనివాస్ || వలపు - ఘజల్ ||

నీ వలపు మది తాకిన సమీరం లాగుంది
ఆ తలపు నను వీడని భ్రమరం లాగుంది

నీ చూపు తాకగానె శిలనైన నాకు
కన్ను కన్ను కలపడమే సమరం లాగుంది

ప్రేమ అనే పదానికి ఇంత పటిమ ఎక్కడిదో
ఆ ఊహే వేసవిలో శిశిరం లాగుంది

ఎంత కాదన్నా నీ వెంటే నడుస్తున్నా
నీ తీరే అసమ్మతి శిబిరం లాగుంది

ఇన్ని నెలల నిరీక్షణ ముగిసేనా తొందరలో
నీ వాలుచూపు ప్రేమాలయ శిఖరం లాగుంది

చెరిగిపోని ప్రణయాలు చరిత్రలో ఎన్నున్నా
ఈడూరీ, నీ కధ అమరం లాగుంది.

*18-08-2012

శ్రీకాంత్ కె || యిలా. ||

ఆకాశం నుంచి ఈ నేల దాకా
ఒక లేత వాన పరదా జారితే
యిక ఎందుకో నాకు ఎప్పుడో
నా తల్లి కట్టుకున్న చుక్కల చీరా నేను తల దాచుకున్న తన మల్లెపూల
నీటి యెదా గుర్తుకు వచ్చింది.

పమిట చాటున దాగి తాగిన పాలు
తన బొజ్జని హత్తుకుని పడుకున్న
ఆ ఇంద్రజాలపు దినాలు

రాత్రి కాంతితో మెరిసే
దవనం వాసన వేసే
చెమ్మగిల్లిన సూర్య నయనాల కాంతి కాలాలూ

గుర్తుకువచ్చాయి ఎందుకో, ఇప్పటికీ చీకట్లో
అమ్మా అంటూ తడుముకునే, ఎప్పటికీ
ఎదగలేని ఈ నా నలబై ఏళ్ల గరకు చేతులకు-

ఉండే ఉంటుంది తను ఇప్పటికీ - ఎక్కడో -
నన్ను తలుచుకుంటో ఏ
చింతచెట్ల నీడల కిందో ఓ
ఒంటరి గుమ్మం ముందో

కాన్సరొచ్చి కోసేసిన వక్షోజపు నుసి గాటుపై
ఓ చేయించుకుని నిమురుకుంటూ
తనలోనే తాను ఏదో గొణుక్కుంటూ

ఇన్ని మెతుకులు కాలేని ఆకాశాన్నీ
కాస్త దగ్గరగా రాలేని దూరాన్నీ ఎలా
అ/గర్భంలోకి అదిమి పట్టుకోవాలని
ఒక్కతే కన్నీళ్ళతో అనేకమై యోచిస్తో
వాన కానీ భూమీ కానీ మొక్క కానీ పూవు కానీ గూడు కానీ దీపం కానీ

అన్నీ అయ్యి ఏమీ కాక, ఒట్టి ప్రతీకలలోనే
మిగిలిపోయి రాలిపోయే లేగ దూడ లాంటి
మన అమ్మ

యిలా ఉందని
ఎలా చెప్పడం?

*18-08-2012

క్రాంతి శ్రీనివాసరావు || కరప్టెడ్ సాప్ట్ వేర్ ||

ఎన్ని జ్ఞాపకాలను డుస్ట్ బిన్ లోకి నెట్టేసినా
మనసు డెస్క్ టాప్ పై ప్రత్యక్షమవుతూనేవున్నాయు
జ్ఞాపకం కలిగించిన సంఘటనలు
కొత్త వైరస్ ఎదో మోసుకొచ్చినట్లున్నాయు
:మరపు: సాఫ్ట్ వేర్ పనిచెయ్యడం మానేసి నట్లుంది

కొన్ని జ్ఞాపకాలు
మనసు పొరల్లో గడ్డకట్టి
ట్యూమర్లుగా మారి
ఆలోచనా తరంగాలకు జామర్లు బిగిస్తున్నాయు

జ్ఞాపకాలు సుడిగుండాలలో
మళ్ళీ మళ్ళీ మునిగి లేస్తున్నాయు

చేస్తున్న ఉద్యొగం ఎప్పుడు చెయ్యు జారిపోతుందో
తెలియకుండా వున్నప్పుడు

షేర్ మార్కెట్ సైన్ కర్వు
ప్రతి రోజు కాటేస్తున్నప్పుడు

సైకో సాంబాలు తాటి పర్తి రామారావులు
మనుషులుగా మొలుస్తున్నప్పుడు

నీరారాడియాలు తారాచౌదరీలు
నాయకుల డైరీల్లో వెలుస్తున్నప్పుడు

పెట్రోలు ధర పెట్రోలై మండుతున్నప్పుడు
కన్నుల్లోని నీరంతా నిండుకొంటున్నప్పుడు

ట్రాఫిక్ పద్మవ్యుహంలో పడి
క్షణాల్ని చంపుకుతింటునప్పుడు

న్యాయం ధర నడిబజార్లొ నిర్ణయమవుతున్నప్పుడు
నాయకుల త్యాగం విలువను జెండాలు వొంపుకొని తాగుతున్నప్పుడు

రాజ్యాన్నేలే మంత్రుల్లో సగం మంది
జైలు వూచలు లెక్కించాల్సి వస్తున్నప్పుడు

తన ఆకాంక్ష రాజకీయ క్రీడగా మారి
నవ యువకులు బలి దానాలు చేస్తున్నపుడు

పసిబిడ్డలు చదువొదిలి పబ్బుల కెగబడుతున్నప్పుడు
విలువల వలువ లూడ్చి తెగబడుతున్నప్పుడు

కుటుంబాలు చీలి చీలి చివరికి కుటుంబమంటే
మొగుడూ పెళ్ళాలుగానే మిగులు తున్నప్పుదు

వయసుడిగి బ్రతికున్న కళేబరాలయ్యాక
మానవ కబేళాలు లేక వృద్దాశ్రమంలో చేర్చబడుతున్నప్పుడు

భవిశ్యత్ ఆశల సౌధం కళ్ళముందే తగలడుతున్నప్పుడు
జీవితం పట్ల వైరాగ్యం మొదలవుతున్నప్పుడు

నలిగిన హ్రుదయం తెగని జ్ఞాపకాల మద్య బిగుసుకు పోతున్నప్పుడు
వొరిసిన గాయం మెరిసిందిలా
సమతా కాంతులు విరిసేదెన్నడో
జ్ఞానఖడ్గాలు సిద్దంచెయ్యండిక
అనాగరికపు సమాజంపై యుద్దం మొదలెడదాం.


*18-08-2012