అవ్వారి నాగరాజు || పిల్లలు ||

పిల్లలు భలే తమాషా అయిన వాళ్ళు

పాపం వాళ్ళు
లోకం లోని పువ్వుల మాదిరి పిట్టల మాదిరి
అపురూపమైన దాన్నేదో
తలపై నెమలి పించంలా ఆరోపించుకొని
మన కళ్ళ ముందర బుడి బుడి అడుగులతో తిరుగుతుంటారు

ఈ లోకానికి వచ్చింది మొదలు
చుట్టూ ఉన్న మకిలిలో పడి మాయమయ్యే వరకూ
మనం పోగొట్టుకుంటున్న దానికి
ఒక పూరకంగా నిలబడి తమకు తెలియకుండానే మనకొక ఆశ్వాసననిస్తారు

కాసేపు కవిత్వమవుతారు

మరి కాసేపు ఒక కలలా తమ సుతారపు రెక్కలను విదిల్చి ఎవరికి వారు పాడుకునే
మహేంద్ర్రజాలపు మాయా వేణుగానమవుతారు

కాలానికి ఒక కొసన మనలను నిలుచుండబెట్టి
తామే ఒక మహాద్భుత ఆలంబనమై
పారాడే ప్రతి శిశువూ భూగోళాన్ని తమ నును లేత పిరుదులపై నిలుచుండబెడతారు

ఎవడైనా ఒక కవి అర్భకంగా తమవైపు నోరు తెరచి చూసినపుడు
పురా కాలపు స్వప్నాన్నొకదాన్ని తమపైకి నెట్టి బతికే
మనుషుల మాయను జాలిగా క్షమించి
బోసిగా నవ్వుతూ చెక్కిళ్ళ వెంట కారే అమృతంతో
బతుకుపోండ్రా అని మనలని దీవిస్తారు.

*10-08-2012

జయశ్రీ నాయుడు || నిలవని నీడలే..||

నా కలనుంచి నిన్ను వెలి వేస్తున్నా
వెలుగును చీకటికి అంకితమిస్తున్నా

ఉలకని పలకని వూరింపుల మధ్య
గడవని రోజులెన్నని గుర్తు పెట్టుకోనూ...

ఆశ నిరాశ ల కత్తిపోట్లకు
ఎన్ని గులాబీ రెక్కలు రాలాయని లెక్కించను..

నిద్రలేని రాత్రుల నిముషాల మధ్యన
గంటల్ని లెక్కించింది ఎన్నని చెప్పను..

నిట్టూర్పుల ఉలి చెలిగా కన్నీటి శిల్పాల
ఆరామం లో ఇంక సేద తీరలేను

కలవని ఘడియల్లొ కలవేమో
కలిసిన వేళల్లొ కధవేగా..

కధైనా కలైనా
కరిగే క్షణాల్లా
నిలవని నీడలే..


*10-08-2012

శ్రీనివాస్ ఈడూరి ||నా రుబాయి||

ఈ మధ్య సామల సదాశివ మాస్టారు గురించి తెలుసుకున్నప్పుడు రుబాయిల గురించి కూడా తెలిసింది. చిన్న ప్రయత్నం చేశాను. పెద్దలు చదివి సలహాలు ఇవ్వగలరు

చెలి పాద సవ్వడి అదిగో గుండె లయ సరిచూసుకో
రస రాణి నవ్వింది కసిగా వలపు వీణ శ్రుతిచేసుకో
తనతో గడిపిన అనుక్షణం ఒక సుందర కావ్యం
అపురూప మానస చిత్రం కుంచెతో నీ మదిగీసుకో
ఈడూరీ మరణంలోనూ ప్రేయసిని పెనవేసుకో.


*10-08-2012

డాక్టర్ వేంపల్లి గంగాధర్ //నాలుగు చరిత్ర ఇతి వృత్తాలు //

1
వంద యుద్ధాలను
నిర్విరామంగా చేసిన
వీర ఖడ్గం వొకటి
ఇవాళ
మ్యూజియం అద్దాల పేటికలో
గాఢo గా నిద్రపోతోంది !

2

రాజ ప్రాసాదం లో
మీసాలు పురితిప్పి
రొమ్ము విర్చుకొని రాజస దర్పం తో
విర్ర వీగుతూ నిల్చున్న నిలువెత్తు వర్ణ చిత్రం
ఇవాళ రంగు వెలసి
పొడి పొడిగా పెచ్చు లూడి దీనంగా
రాలిపడుతోంది !

3

ఎదురు లేని పోరాటం చేసి
రాజు పాదాల వద్దకు శరణు కోరే శిరస్సులను
తరుముకొచ్చిన
' ఫిరంగి 'యంత్రం
ఇవాళ గాంధీ పార్క్ లో
పిల్లలు గుర్రమాట
ఆడుకునే అట వస్తువు !

4

దళాల పద ఘట్టనలతో ప్రతిద్వ్హ్హనిoచిన
రాతి కోట గోడలన్నీ
శిథిలమై శిలలు ద్రవించి ఏడ్చుచుండగా
నేడు అక్కడే
గబ్బిలాల గుంపులు
రింగులు రింగులుగా గిరికీలు కొడ్తూ
కనువిందు చేస్తున్నాయి !

( ప్రజల 'నెత్తురు' తమకు 'అత్తరు' అని భావించిన వారి చరిత్ర ఇలాగే ముగుస్తుంది . ఇది చరిత్ర చెప్పిన సత్యం. )



*10-08-2012

నవుడూరి మూర్తి // విశాఖ నగర ప్రబంధం //

ఛందో బధ్ధ కవిత్వంలా ఉన్నాయి– ఇళ్ళూ, వాకిళ్ళు,

దుష్ట సమాసాల్లా — అక్కడక్కడ భవంతుల ప్రక్కన పూరిళ్ళు

సుదీర్ఘ సమాసంలా ఉంది - రాచబాట (National Highway)

ద్విపదలా సాగుతోంది స్టేషన్ నుండి బీచి దాకా ఉన్న రోడ్డు

ఛేకానుప్రాసల్లా ఒకటి విడిచి ఒకటి వెలుగుతున్నాయి సోడియం దీపాలు

రోడ్డుకి రెండు వైపులా- మార్జిను గీసినంత అందంగా కాలిబాటలు

దానిమీద రాసుకున్న ‘నోట్సు ‘లా చెట్లూ, చిల్లర దుకాణాలూ,

ఆశ్వాస విభజన చేసుకుంది- ఆశీలుమెట్ట జంక్షన్

శబ్దాలంకారాలులా మ్రోగుతున్నాయి 'ట్రాఫిక్ జాం'లో వాహనాలు

ఆధునిక కవిత్వానికి ఆవగింజంతైనా విలువివ్వని

పూర్వసువాసిని కవిలా బోడిగా కంచరపాలెం కొండ

తలపులు బోడులు కావని సూచిస్తూ

అక్కడక్కడ విచ్చుకున్న పచ్చని పొదలు

ద్వంద్వ సమాసాల్లా సినిమాహాళ్ళు,

'విగ్రహవాక్యం' లా కనకమహలక్ష్మి అమ్మవారి గుడి,

మారుతీ కారులో దూసుకుపోతున్నదొక బహువ్రీః

కొండమీది పార్కు వసంత ఋతు వర్ణన చేస్తుంటే,

విరహోత్కంఠితయై తిరుగుతోంది 'లైటు హౌసు'

ఉత్ప్రేక్షలా చంద్రుడికేసి ఉరుకుతోంది సముద్రం.

ఆర్ద్రతలోపించిన కావ్యంలా ఉక్కతో అసహనంగా ఉన్న నగరానికి

ఆతిధ్యమిచ్చే అన్నపూర్ణలా వచ్చిందో మేఘ మల్హార్

శ్రోతదొరికిన కవిలా, వస్తూనే కావ్యనివేదన ప్రారంభించింది…

మధ్య మధ్యలో గొంతు సవరించుకుంటూ, ధారా శుధ్ధి ప్రకటిస్తూ,

కవిత్వంలో మెరుపులు ఎత్తిచూపిస్తూ మరీ.

రసలుబ్దుడైన కవికంటే, సామాన్యుడే మెరుగన్నట్లు,

అంతో ఇంతో ఆస్వాదించిన చెట్లు ఓహో అని తలలూపుతుంటే,

ఉండీ ఉడిగీ కిటికీలు చప్పట్లు కొడుతున్నాయి.

చెవిటివాడిముందు శంఖారావంలా,

ఇంతటి రసావిష్కరణా సముద్రంపాలవడంచూసి

అలిగి వెళ్ళిపోయింది అన్నపూర్ణ.

ఎన్ కౌంటర్ జరిగిన ప్రదేశంలా

దివ్వు దివ్వు మంటూ మిగిలిపోయింది

పాపం! నా నగరం.



*10-08-2012

జగతి జగద్దాత్రి || ధ్యానం ||

ఒంటరిగా ఉండాలని ఉంది
నిశ్సబ్దంగా ....
గుండె సడి కూడా వినిపించనంత
మౌనంగా .....
మాటలాడుతున్నా ..
మనసు మాత్రం ఎక్కడో
దూర తీరలలోకి
చూపు సారిస్తూ ....ఏదో ఏమిటో వెతుక్కుంటోంది ...
అన్వేషణ దేని కోసమని చెప్పలేను
......................................

మాటాడాలనీ ఉంది....
అందరిలా నేనూ ఎందుకు ఉండలేకపోతున్నా
అనుకునేదాన్ని
ఏమో ఈ ఆత్మ తెరుచుకుని
అంతర్ముఖమైన శోధనకి
ప్రేరేపించ బాడ్డానేమో..అతి త్వరగా
ఏమో ఎందుకు, నిజమే ఇది
అనుభవైక వేద్యాన్ని కాదనరాదు కదా
ఎన్నెన్ని ఛిద్రాలో ఈ చిన్ని గుండెకి
మొదటిలో ఎన్నెన్ని ప్రకంపనలో
ఇప్పుడు అలవాటయి పోయాయి ...
ఇక ఇప్పుడు చివికి పోతున్న
దేహంతో ....ఇంకా ఎవరి కోసం
దేని కోసమీ తపన
ఈ తిరుగు బాటు
ఈ ప్రయత్నం ...
నాకోసం అవును .....నాకోసమే
అందరికీ కావాల్సిన నేను నాకు
ఎందుకక్కర్లేకుండా పోయాను
ఈ దేహాన్నీ...
మానసాన్నీ .....ఎంత క్షోభ పెట్టాను
ఎందరి కోసం ...ఎందుకు
ప్రేమ కోసం ....నాకు అందని ప్రేమ
మరొకరికి చెందకుండా పోతుందేమో అని
మెప్పు కోసమూ కాదు
కానీ ప్రేమ తప్పు కాదు అని
చెప్తో .....నాలాగా
అవసాన దశలో
కళ్ళు తెరిచినా ప్రయోజనం ఉండదు సుమా
అంటూ చెప్తూ.....
ఆలస్యం అమృతము కాదు
భయం బాధాకరమైన విషం
కోరుకున్న ...మనసు పూజించే
అనురాగానికి అన్యాయం చెయ్యద్దని ....
ప్రతి హృదయాన్నీ వేడు కుంటూ .......



*10-08-2012

వొరప్రసాద్‌ || క'మాల్‌' ||

అబ్బుర పరిచే
సొగసైన భవనం
ఆధునిక పరిజ్ఞానమంతా
రంగరించి పోతపోసిన
సాంకేతిక సౌందర్యం
కాంతి చిమ్ముతూ
రమ్మని కవ్విస్తుంటుంది
విస్తుగొలిపే వస్తుసంపదతో
స్వాగతం పలుకుతుంటుంది

నవ్యచలువరాతి మేడలో
ఆకర్షణీయంగా అమర్చబడిన
నిత్యావసర సరుకులన్నీ
ఫైవ్‌స్టార్‌ హోదాలో వెలిగిపోతుంటాయి
పప్పులూ ఉప్పులూ
బంగారం షాపులోని
అభరణాలకన్నా అందంగా
అలంకరించబడి ధీమాగా చూస్తుంటాయి.
కొత్తహోదాలో కూరగాయలన్నీ
ప్యాకింగ్‌ హంగులతో
తళతళ మెరుస్తుంటాయి
రూపం మార్చుకున్న
హైటెక్కు వంటింటి
సామాను వెర్రెక్కిస్తుంది

వాటిని అనుభవించలేని
జీవితం వ్యర్థం అన్న భావన
ఒక్కసారిగా ఉద్రేకపరుస్తుంది
నిగ్రహం కోల్పోయి
సందర్శ సామాన్యుడు
వస్తువును ముట్టుకుంటాడు
దాన్ని సొంతం చేసుకుంటే
వచ్చే సౌఖ్యాన్ని
అందంగా ఊహించుకోబోయి
అసాధ్యమైన పనని
సందేహంలో పడతాడు

బహిరంగంగా వేలాడుతున్న
ధరల ట్యాగ్‌ను
తాకలేక దానివైపు
దొంగచూపులు
చూస్తాడు
అద్దాల మేడ ఆర్భాటాలన్నీ
చెమటలు పట్టిస్తాయి
కింద తనకు అందుబాటులో
ఉండాల్సిన నిత్యావసరాలన్నీ
అందనంత ఎత్తునుండి
తనను గేలిచేస్తుంటే
ఏం చేయాలో తెలియక
మేకపోతు గాంభీర్యం ప్రదర్శిస్తాడు

కొనలేని నిస్సహాయతను
ఏమార్చడానికి ప్రయత్నిస్తాడు
ఆధునాతన మ్యూజియాన్ని
సందర్శించినట్లుగా భావించి
కనీసం సందర్శనా భాగ్యం
కల్గించినందుకు ప్రజాస్వామ్య
ఔదార్యానికి ఓ నమస్కారం పెడతాడు

శక్తికి మించి ఎక్కడ
ఉద్రేకపడతానో అనుకుంటూ
కలవరపాటుతో
తక్షణం బయటపడతాడు

వస్తువులను
వంటికి హత్తుకున్న మాల్‌ను
వాటిని అందకుండా చేస్తున్న
కమాల్‌ సంగతిని ఆలోచిస్తూ
పరాకుగా ఆ సామాన్యుడు
ఇంటికి చేరుకుంటాడు.


*10-08-2012

నంద కిశోర్ || సం-దేహం ||

నత్తల్ని,నావల్ని నడిపి
తీరానికి,దూరానికి తేడాలేదనీ
నవ్వుల్ని,నాణాల్ని తడిమి
ఈ రోజు,రేపు ఒకటికాదనీ

నదుల్ని,నాడుల్ని అడిగి
ఎంతపారినా ఎందుకో ఎండిపోతామనీ,
నక్షత్రాల్ని,నాగరికతల్ని చదివి
ఎంత వెలిగినా ఎప్పటికీ మిగల్లేమనీ

తమ్ముడు!ఒరేయ్!

సంపాదించిన జ్ఞానమంతా
ఎక్కడ పారేసుకున్నావ్?
ఏ మోహంతో, ఏ దేహంలో
తచ్చాడుతున్నావ్?

ప్రాణం ఇంకా మిగిలేఉన్నట్టు,
ప్రాప్తం ఏదో దొరుకునన్నట్టు,
కలల్తోటి,కధల్తోటి
కాలం జరుపుతూ

తమ్ముడు!ఒరేయ్!

ధమనులన్నీ మూసుకున్నాక,
తపనలన్నీ దారితప్పాక,
ఏ సిరలతో రక్తం తెస్తావ్?
ఏ సిరాతో కవితలు రాస్తావ్?



*10-08-2012

జాన్ హైడ్ కనుమూరి || ఎక్కడికి పోతాయి ||

ఎక్కడికి పోతాయి
ఆ పాదాలు
ఇక్కడే తచ్చడుతుంటాయి
రంగులు మారుతున్న లోకంలో
మనసున కమ్మిన ఆత్రాల మద్య
పాదాలను గుర్తించడం కష్టమై పోవచ్చు

యశోద మనసుతో
మొలకు నీవుకట్టిన తాడుముడి విడిపోయిందనుకుంటావు
గోరుముద్దలు వెన్నముద్దలు
పాలమీగడలు
దాచివుంచావని తెయదంటావా?

నీవిచ్చిన ముద్దులతో
ఆ దేహం ఎంతగా వన్నెదేరిందో
వలచిన కన్నెల నడుగు

బుడి బుడి అడుగుల్లో మువ్వల చప్పుళ్ళు
ఇంకా ధ్వనిస్తూనే వున్నాయి

లాలిపాటల మాధుర్యాన్ని విని
నిదురించిన కనులు
ఇక్కడే చూపు నిలుపుతాయి

ఇన్ని విడిచి
ఎక్కడికి పోతాయి
ఆ పాదాలు
ఇక్కడే తచ్చడుతుంటాయి


*10-08-2012

కెక్యూబ్ వర్మ || ఎడారితనం ||

రాయలేక పోవడం కూడా
అక్షరాల ఆత్మీయతను తెలుపుతుంది...

ఆకు రాలిన కాలంలో
పచ్చదనం గొప్పదనంలా...

గొంతెండిన వేళ
నీటి చుక్క దొరకనితనంలా...

చెప్పుల్లేని ఎండాకాలంలో
తారంటుతున్న పాదం మంటలా...

దుప్పటి దొరకని
చలిరాత్రి నిప్పు రాజేయలేనితనంలా...

కాలుతున్న కడుపులో
ఓ ముద్ద వేయలేనితనంలా...

చుట్టూ అక్షరాలన్నీ ఒక్కోటీ
వెక్కిరిస్తూ ఉలికి అందని శిలలా....

కుంచెకంటని రంగు
కాగితంపై అటూ ఇటూ అలుక్కుపోయినట్టుగా...

గొంతు దాటని రాగం
లోలోన సుళ్ళు తిరుగుతూ ఊపిరాడనితనంలా....

ఏదీ రాయలేనితనం పాడలేనితనం
దృశ్యీకరించలేనితనం ఎడారితనం కదా...


*10-08-2012

ఛంద్రశేఖర్ వేములపల్లి || నన్నొదిలెళ్ళకు!?||

మబ్బులు రాసుకున్న మెరుపు
ఉరుమై,
... హృదయం
బ్రద్దలైన శబ్దం
భరించలేని నొప్పి ... కన్నీరై,
గొంతు గద్గదమయ్యింది.

మొదటి మేఘ మదనం
తొలిప్రేమ
మహా మాయ
జల్లై కురుస్తున్నప్పుడు,
ఒణికాను, తడబడ్డాను.
కానీ ... అనుకోలేకపోయాను.
ఎడబాటు ఇంత కష్టంగా ఉంటుందని,

భయం నన్నల్లుకుపోయి
సముద్రంలో అల్పపీడనంలా
వెంటాడుతుంది!
ఆశించాను, ప్రార్ధించాను.
ఇంత రాపిడి తగదని, ఒత్తిడి తట్టుకోలేనని,
నీవు నాతోనే ఉంటేనే బావ్యమని,

మళ్ళీ కరుణిస్తానని, కురుస్తానని,
తిరిగొస్తానని,
ఇంద్రదనస్సై అలరిస్తానని
మాటిస్తున్నావు! ... నిజమా!
నా కెలా తెలుస్తుంది.
ఎక్కడ, ఎలా, ఏక్షణంలోనో అని,

చీకటి ఊహల్లో,
భయం, అనుమానాల్లో వదిలెయ్యకు ... నన్ను!
తొలకరిచినుకు
నీ సాహచర్యపు మధురిమ
మరిచిపోలేని పుట్టుమచ్చ
అనుక్షణమూ ... కళ్ళముందే కదులుతుంటే ...


*10-08-2012

క్రాంతి శ్రీనివాసరావు || పిశాచి మింగిన స్నేహం ||

దయ్యమై ఎప్పుడోస్తావురా దోస్తూ
నేనింకా వెతుకుతూనే వున్నా
వూగుతున్న చెట్లల్లో
రాత్రి పూట నడుస్తున్న నీడల్లో

చీకటి యెన్నెల కన్నులేసుకున్న రోజు
మూలబజారు సెంటరులో మోరీపై అంటుకొన్న మన స్నేహం
అప్పుడే మర్చిపోయావా
నీవు నేర్పిన ఉప్పెనగుండ్లాట
చిర్రగుండాట నేనింకా మరువలేదు

ఎంటీయొడి సినిమా కథ
రాకాసోడి మాయలు
రాజకుమారి రహశ్యం
నాకెవరు చెబుతారు నేస్తం

సందాకాడ కలిసి చెవిలో చెప్పింది నాకింకా గుర్తే
యెన్నెలాటలకు రావేంట్రా అంటే
కొత్త ఆటలు మొదలెట్టా చీకటే ఇప్పుడు తియ్యగా వుందన్నావు

మా తాత గూడులొంచి గుంజిచ్చిన
కంకులు నలిపి రామ్మూర్తి కొట్టులో
రూపాయుగా మార్చి
తిరువూరు హాల్లో చూసిన
ఎంటీయోడి సినిమా కంటే బాగుంటదా అంటే
చిన్నోడివి నీ కిప్పుడు అర్దం కాదన్నావు

మీ చుట్టపోళ్ళంతా మా పటేల్ తాత దగ్గర
చెప్పుకొంటే తెలిసింది
పల్లగొర్రు తోలు తున్నప్పుడు పాము కరిచి చచ్చిపోయావని

బాబూ అది అబద్దీకం
దొరసానమ్మ మా పోరగాణ్ణి తగులుకొంటే
కొట్టి చంపేసినారు బాబూఅని మీ అయ్య ఎడుస్తూ
గడ్డాము చాటున నాతో అన్న దాకా తెలియదు
నీకెందుకు చికటి తియ్యగుందో

నన్నే తాకొద్దు మీ తాత చంపుతాడు అని
దాన్నెందుకు తాకావురా
దయ్యమై అన్నా రారా
బతికున్న దెయ్యాల గొంతుకొరికేద్దాం
*10-08-2012

సైదులు ఐనాల.||కవిత ||

అక్షరమై మొలుద్దాం
తరగతి
ఆలోచనల
సంఘర్షణా నిలయమయినప్పుడు
భాల్యం

ఓ సున్నిత కుసుమం
మెత్తని ఇనుము
పారే శలయేరు
నిత్య నూతన పరిశోధన
తలుక్ల్కున మెరిసే మెరుపు
మానశికానందపు మనోవిజ్ఞాన దీపిక
కిండర్ గార్డెన్ లో తిరగాడే
ఓ సీతాకో చిలుక
-0-0-0-
తరగతి గది
వస్తు కర్మాగారమయినప్పుడు
బాల్యం
భారమైన భవిశ్యత్ చిత్రం
స్వేచ్చ గా గెంతే
లేగమెడలో గుదిబండ
గడ్డకట్టిన మంచుదిబ్బ
ఓ బ్యాంకు ట్రాన్ జాంక్షన్ కాగితం
అదీ కాక పోతే
ఓ నిపుణుడి చేతిలో తయారయ్యే
మానవబాంబు
-0-0-0-
ప్రియమైన
నా
పంతుల్లారా
తరగతిగది
దేశ భవిశ్యత్తును ప్రసవిస్తుంది
పురిటి నొప్పుల వేదననంతరం
మురిసిపోయే తల్లులమవుదాం
ఈ ప్రపంచం లో
ఎవ్వరూ చేయలేనిది
మనం మాత్రమే చేయగలిగేది
పలకల్ని పట్టుకున్న
చేతుల్ని ప్రేమించడం
ఆ చేతుల్లో
ఒద్దికగా అక్షరమై మొలుద్దాంరండి

'అక్షరం'
వెయ్యిమెదళ్ళకు
పదును..

*11-08-2012

శాంతిశ్రీ || చెక్కుచెదరదు.||

నా తలపుల్లో ఉండి

నీ తలపులు నా మనస్సులో
ఓ తరంగణిలా ప్రవహిస్తుంటే
ఎన్ని రోజులు గడిచినా
నీ కోసం నా మనస్సులో
నీ స్థానం అలాగే ఉంటుంది
నువ్వు దూరంగా ఉన్నా
నీవిచ్చే స్ఫూర్తి ఎంత మహత్తరంగా
ఉంటుందో నాకు అనుభవమే
మరణించే వరకూ నీ ఆకర్షణలో
ఉండటమే నిజమైన ప్రేమ
నా ప్రియుని ప్రేమ మరణించేవరకూ
చెక్కుచెదరక అలాగే ఉంటుంది

*11-08-2012

పెరుగు రామకృష్ణ //లోహలయ //

సమ్మెట సమ్మెటలుగా
నిగిడిన కండరాల బిగువంతా
ఇనుము పొగరుని

చపటగా చితక్కొట్టి
కొడవల్ని ప్రసవిస్తుంది
నాగేటి కర్రుని నిర్మిస్తుంది
చెట్టుని కూల్చే గొడ్డలి
మోటకు వేలాడే సంకెల
ఒక సుత్తె,ఒక గునపం
దైహిక శ్రమనంతా పిండి పిండి
ఇనుప ముద్డ ముక్కు పిండి
పనిముట్లకు ప్రాణం పోసిన
మొరటు విదాతై పోతుంది
నిప్పుల కొలిమిలో
రగిలిన లోహమే కనిపిస్తుంది
కరిగిన కండ కనిపించదు
నిప్పుల కావిడైన దేహం దృష్టి న్చాడు
కూలిన చెట్లు తప్ప
కూల్చిన గొడ్డలి ఊసే లేనట్టు
కోత కోసిన పైరు కుప్పలు తప్ప
కొడవలి జాడైనా లేనట్టు
ఇప్పుడు కమ్మరి ఇంటి నిండా
కన్నీళ్లు కారుస్తున్న ఆకలి
ఫ్యాక్టరీ చిమ్నీల కంటే పెద్దగా
కేకలు పెడుతోంది దీనంగా..!

(కను మరుగై పోతున్న కమ్మరి కోసం..)

*10-08-2012

క్రాంతి శ్రీనివాసరావు ||ఓ జెండర్ లెస్ నుడికారం ||

1
ఆడా మగా వొక్కటే అయితే ఎంతబావుంటుందో కదా
సృష్టి మనిషిని రెండు చేసింది

ఎప్పుడూ లొంగుండాలనేమో
లింగ భేదం విధించింది
ఒకటిగా వుంచకుండా
2
ఆడ మగలుగా తుంచి
ప్రేమదారాలిచ్చి
కలిపి కుట్టేసుకో మంటుంది
రాగద్వేషా లిచ్చి
రగడ పెట్టేసుకో మంటుంది.

తన్నుకు చస్తూనేవున్నాం అప్పటి నించీ
మనిషంటే తనేనని మగస్వామ్యం అంటే
మనిషంటే మనసని
అది తన వెంటే వుందని
నీ పుట్టుక నేనేనని ఆమెతనం అంటూనే వుంది.

3

ప్రకృతికి ఆడతనం ముసుగేసి
మము సృస్టించిన నీవు ఎవరితో రమించావని
ప్రశ్నల దాడులు చేస్తున్నాడు,
మనిషికి కోపం వచ్చి--

దైవాన్ని అడా మగగా చీల్చి
మొగుడూ పెళ్ళాలుగా మార్చి
తల్లీ కొడుకులుగా చేర్చి
తండ్రీ తనయులుగా పేర్చి
మూడు కోట్లకి చేర్చి
దైవత్వాన్ని చించి పంచేశాడు.
కుటుంబాల కుమ్ములాటల కాపురాల కడగండ్ల
తోరణాలు కట్టి
సంసారపు సంగీతం నైవేద్యంగా పెట్టి
అనుభవించినాకన్నా ఆదరించమన్నాడు.
4
అందుకే ఓ శాస్త్ర వేత్తలారా
ఎర్థువాములుగా మారి పోదాం మనం
ఆడా మగా మనమే అవుదాం
అమ్మగ నాన్నగ మనమే వుందాం.
అప్పుడప్పుడూ
ఆడదానిగా రమిద్దాం
మగవాడిగా సుఖిద్దాం
అందరం మనుషుల్లాగే వుందాం.

5
అప్పుడిక గృహింసా చట్టాల గొడవుండదు
సమాన హక్కుల సమ్మెలుండవు
సతీ సహగమనాల చావులుండవు
మగాధిపత్యమూ వుండదు.
మహిళా సాధికారికతా చెదరదు.

అప్పుడు మనిషి
సంసారపు సుడిగుండం దాటుకొని
పుట్టుక పూర్యం ఎంటో
మరణం తరువాతేంటో
ఈ మాయల మర్మం ఎంటో
సృష్టికి మూలం ఎంటో
గుట్టును విప్పే వాడు ఎప్పుడో

6

నిజానికి
ప్రకృతి ముడివేసి వుంచినా విడిపోయింది మనమే కదా!
ఎప్పటికయినా
అడా మగా వొక్కటే అయితే ఎంతబావుంటుందో కదా!

*11-08-2012

శ్రీకాంత్ కె||ఇరువురు||

నీకు ఇరువైపులా ఇద్దరు: నీకు నువ్వే-
మెడ చుట్టూ చేతులు వేసి ఒకరు, అరచేతిని పుచ్చుకుని లాగుతూ మరొకరు


ఇరువైపులకూ లాగుతూ ఇద్దరు: నీకు నువ్వే-
అంతం వైపుకు ఒకరూ, మొదలు వరకు ఒకరూ, మధ్యలో మరొకరూ: అదీ నువ్వే.

నీటి చెలమ చుట్టూ మొలచిన గడ్డిరెమ్మలు
రాత్రి కాంతికీ, వెన్నెల తాకిడికీ కదులుతాయి: ఎటువైపో, ఎందుకో నీకు తెలియదు
చీకటి చెట్లలో జలదరించిన గాలి, వెనుదిరిగి
కన్నుల తడినీ వొలికిపోయిన అరచేతులనీ ఇస్తుంది: ఇరువురిలో ఎవరికో నీకు తెలియదు

రెండుగా అయిన కలనీ, రెండుగా మారిన శరీరాన్నీ
ఈ భూమి నిండుగా కౌగలించుకుని ముద్దుపెట్టుకుంటుంది. ముద్దు ఒకటే, పెదాలే రెండు:
మూడుగా అయిన కాలాన్నీ, ఏడుగా అయిన విశ్వాన్నీ
నీ చేతులే దరి తీసుకుని దారీ తీరం చూపిస్తాయి. ప్రమిదె ఒక్కటే, కాంతి ఒక్కటే
మృత్యువు రాకుండా కాపాడే అరచేతులే రెండు

నువ్వు ఎదురుచూసే వర్షం ఒక్కటే, చినుకులే రెండు, మూడు...
నువ్వు నాటే విత్తనం ఒక్కటే, మొలకెత్తే ఆకులే రెండు మూడు...
నువ్వు నవ్వే నవ్వు ఒక్కటే , ప్రతిధ్వనే రెండు మూడు నాలుగు..
నువ్వు కావలించుకునే శరీరం ఒక్కటే, తిరిగ పలికే పలుకులే అయిదు ఆరు ఏడు...
నువ్వు ప్రేమించే ప్రేమ ఒక్కటే, జననించే కారుణ్యం తొమ్మిదీ, ఎనిమిదీ ఏడు...
నువ్వు మరణించే మృత్యువు ఒక్కటే, కన్నీళ్లు కారే కన్నులే ఒకటీ రెండూ మూడు...

నీకు ఇరువైపులా, నీకు నీకులా, నీకే నీకు ఇరువురూ:
గుండెలో దాగుని, ఒడిలో చేరి

నీ మైదానాలలో కురిసే దుమ్ము వర్షాలలో గెంతే పిల్లలే ఇరువురు
నీ ముంగిట వాలి నీ ముందు పూవుల్లా మారే సీతాకోకచిలుకలే ఆ ఇరువురు
నీకు ఇరువైపులా, నీ ముందూ వెనుకా, నీ చుట్టూతా
నువ్వు ఒదులుకోలేని, నువ్వు కోరుకోలేని ఇరువురు: నువ్వైన, నీ ఇరువురు!

ఇక నీకు బ్రతకడమెలాగో మరొకరు చెప్పాల్సిన పనేముంది?

*10-08-2012

కట్టా శ్రీనివాస్ || ద్వీప సమూహం ||

1
ప్రతి మనిషీ
ఒక దీవి
లోని ప్రత్యేకతల తోనూ
బయటి ప్రత్యక్షతల లోనూ
తానోక దీవే

2
కలుస్తూ, కదులుతూ
పరిస్థితుల గాలిలో
దోబూచులాడే దీవులు.

3
ఒక్కోసారి గంభీరంగా
మరోసారి గుంభనంగా
ఇంకోసారి బేలతనంగా
వూగిసలాడే దీవులు.

4
అంతు చిక్కని శూన్యంలో ఊగుతూ
ఒక్కోసారి పైనున్నానని,
మరోసారి పడిపోయాననీ వగచే దీవులు.

5
ఒక్కొక్కటి కాదు కాలభైరవా,
నిన్ను వంద సడిగుండాలు ఒకేసారి చుట్టుముడతాయిరా ఒక్కోసారి.
నలుగుర్ని వడిలేసిన ఏకాంతమో
అందరూ వదిలేసిన ఒంటరి తనమో
ఎప్పుడూ నీతోనే మిగుల్చుకుంటే
నీవెంత సుడిగాడివైనా
ప్రతి సుడిగుండమూ, ఓ గండమై
గడగడ లాడిస్తుంది.

6
నలుగురితో జతపడాలంటే పిల్లోడా
మాటల వంతెన వాడాల్సిందేరా బుల్లోడా.

7
రాజమహల్
మాటల గదికి
నాగభందం పడిపోయిందా ?
లక లక లక...
కలివిడితనంతో బద్దలు కోట్టు
పిరికితనం జరజరా పారిపోతుంది.

8
నీకు నువ్వే
అపరిచితుడవు ఎన్నోసార్లు
రామానివో, రెమోవో, రాక్షసుడివో
వేళ్ళైనా విడివిడిగా వదలకు
వడిసి పడితేనే పిడికిలౌతుంది.
మనసు ముద్దను ద్వైతాల నుండీ
కలిపి చుడితేనే తళుకులీనుతుంది.

9
నిన్ను నీవే ఆవిష్కరించుకోకుంటే,
ప్రపంచం తన నిశ్శబ్దంతో బహిష్కరిస్తుంది.
ఎందుకంటే
అసలే నీవోక దీవివి.

*10-08-2012

కె. కె //లక్ష్యం//

దిద్దుబాటు లేకుండా రాసిన కవితంటూ ఉందా?
సర్దుబాటులేని జీవితముంటుందా??


ఓడినంతమాత్రాన నీ జాడ మరుగైనట్టుకాదు,
సానుభూతికోసం ప్రయత్నిస్తూ చతికిలపడకు.
ఓడిపోవడం చెడ్డపని కాదు,
అలాగని,ఆగిపోవడం దొడ్డపనికాదు.
ఓటమి కారణాలు చెప్పేందుకు ప్రయత్నించకు,
గెలుపు తోరణాలు సిద్ధించేందుకు యత్నించు.

ఓడినవాడి కారణాలు వినేదెవ్వడు,
గెలిచినవాడ్ని కారణాలు అడిగేదెవ్వడు.

అలసిపోతే ఆశించిన ఫలితం దక్కదు,
లక్ష్యం... మగ్గిన మావిడిపండు కాదు,
గాలికి రాలి నీ చేతిలో పడేందుకు.
నిట్టూర్పుని నిషేధించు,
బద్దకాన్ని బహిష్కరించు,
నిర్విరామ సాధన చెయ్,
గెలుపు నీ తలుపు తట్టకమానదు.

గురి ఉంటే విడిచిన శస్త్రం, లక్ష్యం చేదించక మానదు.
దృఢచిత్తం ఉంటే గమ్యం,ముంగిట్లో వాలక ఆగదు.

*09-08-2012

శ్రీకాంత్ ఆలూరు||''నేను నకిలీనెట్లైత''||

నేనెట్ల నకిలీనైత
నా అణువణువు లో
ప్రాణాన్ని ప్రవహింపజేసి

నా హృదయానికి తొలిసారిగా
స్పందనలు కలుగజేసి నాలో
జీవాన్ని జనింప జేసింది
ఇక్కడి గాలే ఐనప్పుడు,
నా మెదడు లో మెమొరీ గదులు
వృద్ది చెందక ముందు నుండీ
ఈ మట్టినే తిని పెరిగినప్పుడు,
పాఠ్య పుస్తకాల్లో వక్రీకరించబడ్డ
చరిత్రనే కాదు
మా ఇంటి గోడపై రాసున్న
విప్లవం వర్దిల్లాలన్న నినాదాన్నీ
నేర్పింది ఈ గడ్డే ఐనప్పుడు,
నేను నకిలీనెట్లైత..

జారిపోతున్న లాగుని పైకి లాక్కుంటూ
ఉరుకెత్తుతున్న కాలువలో వదిలిన
బతుకమ్మ వెంబడి
పూలన్నీ వేటికవే పూర్తిగా
విడిపోయి ప్రవాహం లో కలిసిపోయేదాకా
పరుగెత్తి ఆయాసం తో నిట్టూర్చినపుడు,
హోళీ కి మూడు రోజుల ముందునుంచి
మోదుగ పూల రసంతో
రంగులు తయారు చేసినపుడు
సవాసగాళ్ళంతా జాజిరి కర్రల
కోలాటమాడుతూ ఊరంతా తిరుగుతుంటే
వాళ్ళతో పాటు పాటలు పాడుకుంటూ
వెళ్ళినపుడెపుడూ నన్ను నకిలీ అన్లేదు
మరి ఇప్పుడు ఎట్ల నకిలీనైన??

ఊహ తెలిసిన నాటి నుంచి
గర్వం గా తలెత్తుకుని
మాది వరంగల్ అని
చెప్పుకోవడమే నాకు తెలుసు
అప్పుడెప్పుడూ నా గొంతులోని
శబ్దాల ఎత్తుపల్లాలని
ఎవరూ తరచి చూడలేదు
ఇప్పుడు అదే మాట చెప్పడానికి
మాటని మాడ్యులేట్ చెయ్యాల్సి వస్తోంది
గొంతులో ఏ మాటనైనా
ఈ ప్రాంత యాసలో పలికే
వాయిస్ ఫిల్టర్లు పెట్టుకోవాల్సి వస్తోంది
రెండు భాషలు మాట్లాడటం
అదనపు అర్హతయితే
రెండు యాసలు మాట్లాడితే మాత్రం
మనిషి నకిలీ ఐతండు..

అనివార్యం గా సంక్రమించిన
అనువంశిక చుట్టరికాలు తప్ప
ఆ ప్రాంతం తో
ఎటువంటి మానసికానుబంధం లేనందుకు
అక్కడి వాళ్ళకి నేను
''నైజామోణ్ణీ'
నా భాషలోనో, నా యాసలోనో
ఎక్కడో ఓ మూల
ఆ ప్రాంత అవశేషాలు
నాలో ఇంకా మిగిలి ఉన్నందుకు
ఇక్కడి వాళ్ళకేమో
''సెటిలర్నీ'
ఇప్పుడు నేను
ఇద్దరికీ నకిలీనే

ఇవన్నీ పక్కన పెడితే
నా కులం నన్ను నకిలీని చేసిందట
ఇక్కడే పుట్టి, ఇక్కడే పెరిగి,
ఇక్కడే చదువుకుని, ఇక్కడివాడిగానే
బతుకుతున్నా
నా ప్రమేయం లేకుండానే
ఆ కులం లో పుట్టినందుకు నేను నకిలీనైన

ఇంకా నేనెందుకు నకిలీనైన్నంటే
ఉద్యమాన్ని భుజానేసుకోక పోగా
కనీసం ఆ ముసుగైన తొడుక్కొని
మాటకి ముందొకసారి, వెనకొకసారి
నినాదాలు పలకనందుకు
రాజ్యాధికారం కోసం పోరాడాల్సింది
పెట్టుబడిదారీ వ్యవస్థ పైనా?
రాజకీయ వ్యవస్థ పైనా?
అని ప్రశ్నించినందుకు
ప్రత్యేక రాష్ట్రం ఎందుకు కావాల్నో
నాదైన అభిప్రయాన్ని చెప్పినందుకే
బహుషా నేను నకిలీనైంది

*10-08-2012