Humorist N Humanist Varchaswi కవిత

//వర్చస్వి//బియాస్// - - - - - - - - - - - - - అప్పుడప్పుడూ స్వప్నాల రెప్పల మధ్య ఓ హరివిల్లుని చూసొద్దామనుకునే ఉల్లాసపు వెల్లువకు ఏదో తెలీని తప్పిదపు ఆనకట్ట అడ్డుపడిపోతుంది! చూస్తుండగానే కంటిలో చలమలు చిన్నగా చిలవలు పలవలై విరుచుకు పడ్డ వరదై కనీళ్ళ చితిని పేరుస్తుంది. కోల్పోయిన లేత కలల్ని వొత్తులేసుకుని వెతికీ వెతికీ వేసారిన కళ్ళు- నివాళిగా వెలిగే కొవ్వొత్తులవుతాయి ! రోజులు దొర్లాక దొర్లిపడ్డ కన్నీటి కెరటాలన్నీ చుక్కలు చుక్కలుగా కాసింత కుదుట పడిపోతుంటాయి. పగిలిపోగా మిగిలిన గుండెల్ని స్మృతులుగా శృతిచేసుకుని జాలిగా నేమరేసుకుంటాయి ! ఎప్పటిలా దీటైన యంత్రాంగం తనపని తాను చేసుకు పోతూ ఎక్కడో మేటవేసిన ఇసుకలో ఇంకి పోతుంది! కుర్రకారుతో పోటీపడి ‘అశ్రద్దా-అప్రమత్తతలు’ పొగరైన వైట్ కాలర్ల నేరాలుగా ఎగురుతాయి. ‘సౌందర్యాన్ని వీక్షించదలచిన కన్ను చిన్న నలుసైనా పడకుండా రక్షించుకోవడం నేర్వాలనే’ అంశం- రేపటి స్కూలు సిలబస్ లో ‘బియాస్’ పాఠంగా వెలిసి తప్పించుకుంటుంది! //12.06.14//

by Humorist N Humanist Varchaswi



from kavi sangamam*కవి సంగమం*(Poetry ) http://ift.tt/1oWBJFT

Posted by Katta

Humorist N Humanist Varchaswi కవిత

//వర్చస్వి//ఘనీభవనం// దిక్కులు గజగజలాడేలా తన్నుకొస్తుందనుకున్న నీ స్వరం నీరసంగా దూదిపింజలా తేలిపోతుంది ! తక్షణం జిందాబాదనాలనుకున్న నీ జిహ్వ మరుక్షణం మడిచిపెట్టుకుంటూ ముర్దాబాదంటుంది! ఈ క్షణపు నిజాల్ని నువ్వు జీవించి చూస్తున్నావన్న దాఖలా మది జల్లెడపట్టి చూసినా కానరావు! అదేమిటో ఖర్మ! నీ చుట్టూరా ఘటనల్ని ఎప్పటికీ నీదైన గీతంగా పాడలేవు. నువ్వు మునిగి తేలుతున్న ఘడియల్ని నీ సుశిక్షిత అక్షరాల్లో చూపెట్టలేవు. నీ ముఖ మఖ లో పుట్టిన హుంకారం ఆశ్చర్యంగా నిబ్బరం కోల్పోయి పుబ్బలోనే మాడి పూడుకుపోతుంది ఏదో ఒక ఒడ్డున నిలుపుదామనుకున్న నీ పడవ- నీ తెడ్డు పనికిరాక ఏటో అటు అడ్డదిడ్డంగా సాగి పోతుంది స్వరంలోంచి విరుచుకు పడలేని అర్ధమున్న నీ ఒక్క ముక్కా వ్యర్ధమై నీముందే అసువులు బాస్తుంది. ప్రవాహంలో కొట్టుకుపోతూ ప్రవాహ దిశనే మార్చాలనుకోవడం ఎంతటి తెంపరితనం ? సమకాలీన కాలసలిలం లో నిలువునా మునకేస్తూ కూడా నీదైన చమ్మ, బిందుమాత్రం ప్రకటించలేకకపోవడం ఎంతటి భావ గళ దారిద్ర్యం? ఎటు ఒరిగి పడుకున్నా బాధే అయినపుడు నీ పెడబొబ్బలు మౌనాన్ని తగిలించుకుని అక్కడితో మరణించడం సబబే కదా! ఇపుడు సంతోషంగా విహరించేస్తుందనుకున్న నీ ఆలోచనా విహంగం ఉన్నట్టుండి రెక్కలు కత్తిరించుకుని నెత్తురు కక్కుకుంటూ రాలిపోతుంది తెలీని వేదనో బాధో అయోమయమో ఎత్తుదామనుకున్న నీ గళం లో గరళంగా అడ్డుపడి ఊరుకుంటుంది నీ దారిన నువ్వు ఎగురుకుంటూ పోతున్నా ముళ్ళ కంప ఎగిరొచ్చి నీకు అడ్డుపడొచ్చు నీటైన బాట పరుద్దామనుకున్నా కళ్ళముందే అది నీ మాట వినక పోవచ్చు అవును – ఎంతకాలమని కళ్ళార్పకుండా చూస్తుండగలవ్ ఎన్నిసార్లని నోళ్ళిప్పకుండా పడి ఉండగలవ్ ఊరికే ప్రశ్నలా ప్రవహించకేం సంతృప్తిగా ఘనీభవించు ఉలినవతల పారేసి కేవలం శిలగా వెలిగిపో! /10.06.14/

by Humorist N Humanist Varchaswi



from kavi sangamam*కవి సంగమం*(Poetry ) http://ift.tt/1pX6HkX

Posted by Katta

Humorist N Humanist Varchaswi కవిత

వర్చస్వి//జయహో// - - - - - - - - జయహో జయనామ స్మరణం జయహో ఉగాది ఉషోదయం జయహో నూత్నవత్సర ప్రత్యూషం జయహో జన జాగృత వాసంత సమీరం జయహో మధుర చైతన్య గాత్రం జయహో నైర్మల్య నవ నవోన్మేమేషణం జయహో శుకపిక ఆశీ:కలకూజితం జయహో షడ్రసోపేత రసో ఔపాసనం జయ జయహో సుకవి సంగమం! //1.03.2014//

by Humorist N Humanist Varchaswi



from kavi sangamam*కవి సంగమం*(Poetry ) http://ift.tt/1hScyPQ

Posted by Katta

Humorist N Humanist Varchaswi కవిత

వర్చస్వి// స్టోళ్ళు // - - - - - - - - ఎక్కడినుంచో దొర్లి పడుతోందో వెకిలి గొంతు! కొత్తగా ‘స్టోళ్ళ’ పై రాళ్ళుగా విరుచుకుపడుతున్న తంతు!! స్టోళ్ళో, పరదాలో, ముసుగులో – ఎందుకా పళ్ళికిలింపు? కన్నే కొట్టాడో, కాంతల బ్రతుకుల్లో మన్నే కొట్టాడో కళ్ళలో కామపు తేళ్లేసుకుని వాంఛా కొండి తో కుట్టాడో! తన ముఖం వాడికి చూపించదలచలేదు!అంతే!! ఎక్కడిదా వెకిలి గొంతు? మట్టిగొట్టుకున్న మగతనాలు పడతుల మొఖాన యాసిడ్లు కొడుతుంటే పూడుకుపోయిన గొంతేనా అది! తనమానాన తాను పోతున్న మానిని శీలం పై ఓ పైశాచికత్వం మానభంగం గావించినపుడెక్కడ మూసుకు పోయిన గొంతేనా అది! తనువుని కామగ్నికి బూడిద చేసుకునికూడా పేరు బయట పెట్టుకోలేక గుట్టుగా ‘నిర్భయం’టూ చట్టపు నామాన్ని తొడుక్కుని తృప్తి పడ్డందుకా ఆ వెకిలితనం! ఆ వెకిలి నవ్వుల మదపు తోడేళ్ళ కళ్ళు తప్పించడం కోసమేగా ఆ ‘ స్టోళ్ళు’! అవి - మృగత్వపు మసి మరకలని మరిచిపోవాలనుకుంటున్న తెరలు! దౌర్జన్యం చేసిన దౌర్భాగ్యపు ముఖాలమీద ఉమ్ము కూడా వేయడం ఎందుకులెమ్మంటూ నోటికి అడ్డంగా కప్పుకుంటున్న క్షమాతెమ్మెరలు!! ఎవరికళ్ళో అక్కడ మొసళ్ళ పద్యాల్ని కార్చేస్తున్నాయి? మర్యాదల పద్యాల పొరల్ని పైకి ‘పరదాలా’ పెట్టుకుని లోలోన మనసుతో అడిగించింది చెమికీచీర కిందికి దించమనే కదూ! నీదైన రసానుభూతి నీకు కలిగితే మైకపు మద్యాన్ని పద్యాల చీరలుగా చుట్టి సింగారించేది నువ్వే! మోడర్నిటీ పరదాల ర్యాంపుల మీద సొంపుల్ని వొంపి పజ్యాల దండేల మీద అర్ధ నగ్నంగా ఆరేసేదీ నువ్వే! మనసు రంజిల్లితే చెలియ మనసు పిచ్చి కోమలం! వాడి ఆగడాల్ని గుంజీలు తియిస్తే అది కేవలం పిచ్చి కమలం!! ఎందుకా వెకిలివేషం? జబ్బలు విరగకాచేలా చూపించే వాడి బ్లేజరు విహారాలు మరొకప్పుడు జుబ్బా తొడిగిన వాడి కంత్రీ సాయంత్రాలు వెంట్రుకలాటి వాణ్ణి విశేషంగా చూపించే బెర్ముడా తొడుగులు వాడికైతే వాడికి నచ్చిన వేషం! వీళ్ళేస్తే వాడికి నచ్చని పిచ్చి వేషం!! అసలు చీరో, చెంగో, పమిటో, పరదానో, ముసుగో, స్టోలో- అహోరాత్రాలూ వాటి స్టాటిస్టిక్కులతో ఏం పని? సరిగా సూటిగా చూడు! స్త్రీ-లో నీకో వంపుతీరిన సకార దేహం, పైన తలకట్టు కప్పిన గుడి దీర్ఘపు ముసుగూ కనిపిస్తే, నాకు మాత్రం ..... ఆ క్రిందే - ద్వంద్వ నైజాల్ని చీల్చే చుర కత్తీ, విశ్వాన్నీ, ఆత్మవిశ్వాసాన్నీ నింపుకున్న క్రావడి దొన్నె కనిపిస్తుంది //2.03.14// (అంతర్జాతీయ మహిళా దినోత్సవం సందర్భం గా.......)

by Humorist N Humanist Varchaswi



from kavi sangamam*కవి సంగమం*(Poetry ) http://ift.tt/1fZ3s1W

Posted by Katta

Humorist N Humanist Varchaswi కవిత

కవి కోకిలలకై ఎదురుచూస్తున్న ఓపచ్చటి చెట్టు......!

by Humorist N Humanist Varchaswi



from kavi sangamam*కవి సంగమం*(Poetry ) http://ift.tt/1mUFdZ9

Posted by Katta

Humorist N Humanist Varchaswi కవిత

వర్చస్వి//పసిడి గుమ్మం // ----- - ----- ----- ----- --- ఎక్కడెక్కడివో కవిత్వాలు ఆ పూటకి రెక్కలు కట్టుకుని అక్కడ వాలిపోతాయి ఆ పచ్చని పదాల చెట్టును వెదుక్కుంటూ! ఇక ఆలశ్యమ్ చేయక, కొన్ని కిశోర శుకపికాల కవితా సంకీర్తనలో, మరి కొన్ని మైనాల జిలిబిలి కులుకుల పలుకులోగానీ - సిద్దంగా ఉంచుకున్న చిట్టి మైకు ముక్కులోంచి కుహుకుహూరవాలుగా రాలి ఆహూతుల వొళ్ళో వచ్చి పడతాయి. కావడానికి అది తులసి వనమే అయినా రాలిపడ్డ అవి గమ్మత్తుగా అక్కడి మెదళ్ళలో గంజాయి మత్తుగా ఉవ్వెత్తున పరుచుకుంటుంది. పాడుతున్న పిట్టల గుండెలు రగిలి పుడుతున్న వెచ్చటి వాతావరణం ఆ ప్రాంగణం లో తీయని సెగలా ఎగిసిపడుతుంది. అంతలోనే కసిగా ఓ చల్లని వెన్నెల సోన హృదయ తలాల్లో శీతలాల్ని పరిచి పారేస్తుంది. మరోప్రక్క తీయని శరాల్లా తగిలిన కవితా పంక్తుల ధాటికి కవన వనంలో చొరబడిన ఓ విరహపు వేదన అక్కడికక్కడే శిశిరంలా రాలి పడి ఆవిరైపోతుంది. అమోఘమైన కవితాగర్జనకు మురిసిన మేఘం ఇక ఉండబట్టలేక ఆనందపు జల్లుల్నికుండపోతలా కురిపించి పోతుంది. ఆ అరగంటలో ఆరారు ఋతువులూ అ ‘పసిడి గుమ్మానికి’ (Golden Threshold) పసుపు పారాణులుగా మారిపోతాయి. ఆ పచ్చటి చెట్టు, పిట్టలకి పెట్టనికోటైనందుకు గర్వించి ఆ పూటకి ‘క్యా-ఖూబ్’ అంటూ హాయిగా ఊపిరి తీసుకుంటుంది. మళ్ళీ నెల తిరగకుండానే మరింత పత్రహరితాన్ని తొడుక్కుని ‘కవిసంగమాన్ని’ స్వాగతిస్తూ పచ్చటి గొడుగు పడుతుంది. //24.2.14// (మన Kavi Yakoob ని తలుచుకుంటూ)

by Humorist N Humanist Varchaswi



from kavi sangamam*కవి సంగమం*(Poetry ) http://ift.tt/1pkk9xm

Posted by Katta