Garige Rajesh కవిత

కృతజ్ఞున్ని... ఈ ప్రపంచానికి క్రీ.పూ. క్రీ.శ. అని కాల విభజన ఉన్నట్టు నా ప్రపంచానికి నువ్వు దూరం కాక ముందు దూరం అయిన తర్వాత అనే కాల విభజన ఉంది కలతలతో కన్నీళ్ళతో నీరాకకై వేచేవాన్ని ఆశలతో అడుగులేస్తూ నీకోసమే నడిచేవాన్ని వసంతాలు, వర్షాలు పడేవి నా మనుసులో పూబంతులు, పచ్చని పసరికలు కురిసేవి నా కన్నుల్లో అనురాగాల ఓనమాలు దిద్దా నీ చూపులో ఆప్యాయతల తొలి అడుగులు వేసా నీ చేరువలో కాలమంతా కవిత్వమయం దూరమంతా చిరునవ్వుల సౌధం ధనం పోని, దారిద్ర్యం రాని నాకు నువ్వునావనుకున్నా ప్రాణంపోని చావు రాని నీతో కలిసున్నాననుకున్నా ఆనందాల రాశులు పోసావు నా గుండెల్లో సంతోషాల నాటు వేసావు నా బతుకులో అంతలోనే ఏమయ్యింది నా మనుసుకి సమయం భారమెందుకయ్యింది నా వయసుకి నాలో నేనే నిన్ను తలిచాను నీకన్న మిన్నగా నిన్ను వలిచాను మేఘం పగిలినట్టు అనంతాల వేదన నింపుకున్ననేను ఒక్కసారిగా పగిలిపోయాను కన్నీరునై మంచు కరిగినట్టు యుగాల బాధను నిలుపుకున్న నేను కరిగిపోయాను నిరాశనై ఏమయ్యిందంటావా? నువ్వు నా నువ్వు నన్ను వదిలావు కదా! నన్ను వీడావు కదా! అవునులే నువ్వు నేను ప్రేమించుకుంటే వదిలినట్టు నువ్వు నన్ను వీడినట్టు నేను మాత్రమే ప్రేమిస్తే నీ తప్పెలా అవుతుంది నువ్వు అందుతావనే విరహంలో ఉన్నప్పుడు నేను అక్షరాన్ని నువ్వందకుండా చేజారినప్పుడు నేను అశ్రువుని ఆశ చచ్చింది కాని ప్రేమెందుకు చావడం లేదో? దూరం పెరిగింది కాని బాధెందుకు తరగడం లేదో? ఇంతగా చెరగని పేరుగా నిన్నెందుకు రాసుకున్నానో? ఇంతగా మరుపురాని వలపుగా నిన్నెందుకు మలుచుకున్నానో? గాలి రాగానే చెట్టు కదిలినట్టు నీ తలపుకి నా కన్నులు పూలు రాలుచుతున్నాయి మరిచిపోవాలి మరిచిపోవాలి అని అనుకుంటే దేవుడు మరిచిపోయే శక్తిస్తే ఎంతబాగుండు ఇప్పటివరకు నిన్నే మరిచిపోయే వాన్ని నీ జ్ఞాపకాగ్నులలో నా శాంతిని కాల్చుకునే వాన్ని కాదు కదా! నాతో నీ ప్రయాణం నీతో నా చలనం ఇంకెన్నినాళ్ళో చూద్దాం ఏది ఏమైన నీకు కృతజ్ఞున్ని చచ్చేంత బాధలో కూడా నవ్వడం నేర్పినందుకు ఎదుటివాళ్ళు ద్వేషించినా ప్రేమను పంచడం నేర్పినందుకు

by Garige Rajesh



from kavi sangamam*కవి సంగమం*(Poetry ) http://ift.tt/1oVHndt

Posted by Katta

Garige Rajesh కవిత

అమ్మ ఒడికోసం.. అక్షరాలకు అందనంత ఆవేదన ఉన్నప్పుడు కళ్ళలో కన్నీరు తప్ప గుండెల్లో కవిత్వమెలా పుడుతుంది ఎంత ఏడ్చిన తరగని శోకమున్నప్పుడు తోడుగా ఏకాంతం తప్ప పెదాలపై చిరునవ్వెలా అందుతుంది రాత్రంతా కలలు రంపాలై నా మనుసును కోస్తున్నప్పుడు అంతులేని అంధకారం తప్ప దారంత వెలుగు ఎలా నిలుస్తుంది పుట్టినప్పుడు బంధుత్వాలేమ్ తెలియవు ఇప్పుడు గుండెల్లో నిలిచిపోయిన అనుబంధాలు తప్ప ప్రేమ పంచె అనురాగాలేం లెవ్వు నేను పోరాడుతున్న ప్రతిసారి కన్నీరు నన్ను గెలుస్తూనే ఉంది కొత్తగా చిగురిసున్న ప్రతిసారి నిరాశ నన్ను లొంగదీసుకుంటూనే ఉంది ఎప్పటికప్పుడు సంతోషపు రంగువేసుకుంటున్న దుఖపు వర్షానికి వెలిసిపోతూనే ఉంది విశాలమైన సంద్రంలో మిక్కిలి అలలుండడం సహజమే కాని ఈ చిన్ని మనుసులో అంతులేని బాధల అలలు ఎందుకని? తప్పటడుగులు వేస్తూ పడి దెబ్బతగిలి ఏడుస్తున్న నన్ను ఎత్తుకొని ముద్దాడుతుందని ఎదురుచూసాను ఆకలై గుక్కపెట్టి విలపిస్తున్న నా నోటికి వెన్నముద్దై అందుతుందని ఆశపడ్డాను నిద్రలేక రోదిస్తున్న నన్ను ఒడిలోకి చేర్చుకొని జోలపాట పాడుతుందని అనుకున్నాను పదం మాత్రమే మిగిల్చి పలకరింపు లేక నా ప్రాణంగా మారిపోయింది అనురాగాన్ని అంధకారంగా మార్చి ఆయువై నాలో చేరిపోయింది అమ్మ పదం అంటరానిదిగా చేసి అలజడిని జీవితాంతం అందించి వెళ్ళిపోయింది నేనిప్పుడు అమ్మ ఒడికోసం వేచిచూస్తున్న పసి హృదయాన్ని అమ్మ అలింగనం కోసం ఆరాటపడుతున్న కుమిలిపోతున్న కొడుకుని గాయాల గనిని ఏకాంతపు మదిని..

by Garige Rajesh



from kavi sangamam*కవి సంగమం*(Poetry ) http://ift.tt/1fjVIZG

Posted by Katta

Garige Rajesh కవిత

అర్థంలేని అక్షరం..... ప్రేమను పొందే అదృష్టం లేనప్పుడు కన్నీళ్ళను అనుభవించే వరమే అందుతుంది మేఘం వర్షించినంత సులభంగా నేను నీ ముందు నా భావాల్ని చెప్పలేకపోయా అందుకే రాత్రిలోని బాటలా మారిపోయా నిన్ను ఆకాశంలోని తారల ఊహించుకోలేదు నా గుండెలోని స్పందనగా నిలుపుకున్నాను నిన్ను స్వర్గంలోని దేవకన్యలా కలగనలేదు నన్ను నడిపే శక్తిగా మలుచుకున్నాను నవ్వులోని అందం అందరికి తెలుసు కాని ఆ నవ్వువెనక ఉన్న కారణం ఎందరికి తెలుసు రాత్రుళ్ళు నిన్ను తలుచుకొని విలపించాను కన్నీళ్ళను కవిత్వంగా మలిచి ఆలాపించాను ఎక్కడైన నిన్ను తలుచుకోవడమే ప్రేమనుకున్న ఎప్పుడైన నీతో ఉండడమే జీవించడమనుకున్న కాని ఇప్పుడు తెలిసింది ప్రేమంటే జ్ఞాపకమని జీవించడమంటే గాయంగా రగలడమని నీపేరు నాపేరు కలిపి రాసుకొని మురిసేవాన్ని నీ రూపాన్ని తలుచుకొని నవ్వేవాన్ని అక్షరాలు కలిసినంత సులువుగా మనుసులు కలవవు కదా ఆలోచనలు అందినంత వేగంగా ఆప్యాయతలు అందవు కదా అందుకే నేనిప్పుడు చెదిరిన కలల కారాగారాన్ని చెట్లు మాన్పుకున్నంత త్వరగా నా మనుసు గాయం మాన్పుకుంటుందా?? సంద్రం దాచుకున్నంతగా నా హృదయం బాధల్ని దాచుకుంటుందా?? వేకువనో, రాత్రో అయితే బాగుండేది నా కాలం సాయంత్రంలా మారింది ఎటు కాకుండా పగిలిన మది పెంకులు గుచ్చుకొని నా రక్తం స్రవిస్తున్న నీ ప్రేమ తరగడం లేదు నా ఒంటరి తనాన్ని తలుచుకొని కన్నులు ప్రవహిస్తున్న నీ రూపం తొలగడం లేదు నువ్వెలాగు లెవ్వు మరికెందుకు ఈ కన్నీరు, ఈ కవిత్వం నీతోనే వచ్చాయి కాని నీతోనే పోలేదే..?? నేనింక మనిషినని, వేదన నిండిన మనుసునని గుర్తుతెస్తున్నాయి నువ్వెళ్ళిపోయావు అయినా నీ అడుగుజాడలు నాగుండెల్లోనే నిలిచున్నాయి నువ్వు దూరమయ్యావు అయినా నీ జ్ఞాపకాలు నాలోనే కొలువున్నాయి వసంతంలేని ప్రకృతిలా నా జీవితమిప్పుడు అంద విహీనం దేవతలేని గుడిలా నా మానసం ఇప్పుడు శోకాయమానం అర్థంలేని అక్షరంలా నేనిప్పుడు శూన్యం

by Garige Rajesh



from kavi sangamam*కవి సంగమం*(Poetry ) http://ift.tt/Of5BB1

Posted by Katta