పేజీలు

' నువ్వొక పచ్చని చెట్టయితే పిట్టలు వాటంతట అవే వచ్చి వాలేను'..!. ‎

6, ఆగస్టు 2012, సోమవారం

డా . సింహాచలం లక్ష్మణ్ స్వామి || ‎*** పల్లె ***||

కల్మషమేరగని...పల్లెలో
పచ్చనిలోగిళ్ళలో
గడ్డివాము, జోడెడ్లు...

మేకపిల్లలు గొల్ల భామలు.

ఆకుపచ్చని కొబ్బరాకు చాటున
అలవోకగా సాగుతున్న నాపాటకు....
తలలూపుతున్న పైరగాలి, పైరు.

నాపాత జ్ఞాపకాలని నేమరువేస్తున్న
ఎడ్లు, గుడిసె,వడిసెల ,గువ్వలు.

ఎర్రని ఎండకు మఱ్ఱి నీడలో సేదదీరే బాటసారికి
చల్ల పోసే అవ్వ మానవత్వపు రవ్వ.

మనిషి యంత్రమై కుత౦త్రమై పోతున్నవేళ
మానవత్వాన్ని గుర్తు చేస్తుంది పల్లె 

*06-08-2012

బాబీ నీ॥"ఒక ఇద్దరి కథ" ...."నీ"॥

"మన ఇద్దరికి మధ్య తెలీని ఖాళీ నది"
నువ్వు ఆ ఒడ్డునే వుండు
నేనీ ఒడ్డున కూర్చుంట..!

అప్పుడప్పుడూ...
కొన్ని మాటల పడవలేసుకుని
అనూహ్యంగా నిన్ను చేరుకుంటా...!

ఒకప్పుడు...
సంభాషనల చలి మంటల దగ్గర,
నవ్వుల కౌగిలింతల్లొ కలుసుకున్న మనం
ఇప్పుడు...
"మా ఊళ్ళో మోరీ అరుగుల్లా
ఎదురెదురు నిలబడి
మాటలు రాని రెండు వస్తువులమైపొవటం నిజమైన విషాదం..!

"అప్పటి నువ్వు ఇప్పటినీలో కనిపిస్తావేమో అని తడుముకుంటున్న ",
నా కవిత్వాన్ని స్ప్రుశించిన వేళ్ళకొసం నిరీక్షిస్తున్న

ఒకప్పుడు మనం కలసి నడిచిన దారి పొడుగూతనా
నీ మాటల పుస్తకాలు రాలిపడ్డాయేమోనని వెతుక్కుంటున్న
అమావాస్యల్ని నరుక్కెళ్ళే నీ రేదీపపు చూపుకొసం
నిసీదిలొ కలవరించా,
నీకొసం పరితపించా..!

"నిన్ను నీలొ కోల్పొయా,
నువ్వు నాతోనే ఉంటూ నాకెక్కడా కనబడవు"

నువ్వొక పరిగెత్తే ప్రవాహానివి
నేనొక కాళ్ళు నరుక్కొని కూలబడ్డ కవిత్వాన్ని..!

*05-08-2012

మోహన్ రుషి॥ఆఖరి వాక్యం!॥

మిగల్లేదు
ఏ ఒక్క ఆశా...!
హృదయం లయ తప్పడం
ఇక్కడొక శాపం -
తీపి కలలకు వశమవ్వడం
నిజంగానే నేరం -
అశ్రువొక్కటి రాలిపడ్డం
చెలామణిలో ఉన్న చేతగానితనం!
ఇక నువ్వు ఏ ధైర్యంతో బతుకుతావు
ఏ నమ్మకంతో నడుస్తావు?!
ఏ దేహంతో?! ఏ దాహంతో?!
విరిగిన ఏ మనసు ముక్కతో?!
చావుకీ, బతుక్కీ పెద్దగా తేడాలేని
సందిగ్ధ సందర్భాలను మోసుకుంటూ
ఇక నువ్వు ఎటువేపుగా ప్రయాణిస్తావ్?!

*06-08-2012

రియాజ్ || స్పందించకున్నా! ||

నీలో స్పందనలకు
సరైన ప్రతిస్పందన ఇవ్వనంత మాత్రాన
నీవు నొచ్చుకొని

నన్ను నొప్పించకు నేస్తం!

నిన్ను నొప్పించివుంటానేమో
ఏదో ఒక సందర్భంలో..
కావాలని చేసివుండను
తప్పు ఎత్తిచూపినా
నువ్వు కసురుకున్నా
నీకిష్టంలేకున్నా నువు మాట్లాడకున్నా
పరవాలేదు...!

నేను నీకు గొప్ప స్నేహితుడిని కాకపోవచ్చు
కానీ...కానీ..!
నువ్వు మాత్రం ఎప్పటికీ నా నేస్తమే!!

అలకలు అహాలు తాత్కాలికమే!
నాకోసం నువ్వు పోగొట్టుకున్న క్షణాలు
నన్ను వెంటాడుతుంటాయ్ !!

క్షమించెయ్ నన్ను !!
నువ్వు స్పందించకున్నా!
నేను స్పందిస్తుంటా....నీలో స్పందనలకు జీవమొచ్చేంత వరకు!!
గుండె కాఠిన్యం వదిలేంత వరకు!!

మాట్లాడేందుకు ప్రయత్నిస్తా
ఆవేశం చల్లారి మౌనం కరిగి మాటలయ్యేంతవరకు
అలకలు మొలకెత్తి నవ్వు అందుకునే వరకు
నే కోల్పోతా నా అహాన్ని!! ఎన్నిసార్లయినా.. నీ స్నేహం కోసం!!!

*05-08-2012

సతీష్ చందర్ ||మెత్తని సంభాషణ! ||


పువ్వు వికసిస్తుంది

మెత్తగా.

కొవ్వొతి వెలుగుతుంది

మెత్తగా.

నవ్వు గుబాళిస్తుంది

మెత్తగా.

మెత్తనయిన

ప్రతి మాటా

కవిత్వమే

*06-082012

జయశ్రీ నాయుడు || నెప్పి.. నాకు కావాలి ||

అందం లేదు
ఆహ్లాదం కాదు
విలవిలలే తప్ప

వయారమెరుగవు

ఆహ్వానం ఎప్పుడూ వుండదు..
కానీ అవసరానివి
తెరలు తెరలు గా వస్తావొ
తుఫానులా కమ్మేస్తావో

ఉలిక్కి పడి చూసుకున్నా
ఎటో తేలిపోతున్నట్టుంది.. నీతో
నీ చిటికెన వేలే కాదు..
నీ విశ్వరూపంలా..

గోరంత మొదలై
కొండంతగా..
ఇంతై.. పెయిన్ అంతై
శరీరాంతర్వర్తియై..

కొనగోటి నుంచి
తలకొస వెంట్రుక దాకా
జర జరా పాకేశావు

నా ముక్కు పట్టి
నిన్ను చూపిస్తావు
నిన్ను నువ్వు పట్టించుకో అంటావు
మొండికేస్తే.. జగమొండివి అవుతావు
సర్వ శరీరాల ప్రాణ సఖివి
అందరినీ రగిలించే చెకుముకివి

నువ్వుండాలి..
అప్పుడే నేనుంటా
ఓ అద్భుతమైననెససరీ ఈవిల్ వి
నన్ను నాకు గుర్తు చేసే ఏంజిల్వి

*06-08-2012

కిరణ్ గాలి॥మరో ప్రస్థానం॥

మనసుకు పట్టిన
సాలె గూడు ఛేదించూకొని
మరో శ్రీ శ్రీ లా

మళ్లీ రా

ఇక నీ కలం

ఒక ఖడ్గమై
పదాల పదాతి దళాల్ని
కవితా కదనరంగంలో
కవాతు చేయించాలి
అక్షరాలతో అవిరామరమైన
అశ్వమేధం జరిపించాలి

ఒక పాంచజన్యమై
దిక్కులు పిక్కటిల్లెలా
మరొక్క సారి
సామ్యవాద శంకారావాన్ని
దద్దరించాలి

దాని "సమానతా" ప్రకంపణలు
సుశప్తావస్తలొవున్న
భావ సారూప్య హృదయాలలో
ఆత్మశొదన అనుకంపణలు
సృష్టించి జాగృతం చెయ్యాలి

ఒక సమాజ గళమై
సామాన్యుడి స్వరాన్ని
ఈ కాంక్రీటు కీకారణ్యం లో
అసమర్ధ ప్రభుత్వాల
కర్ణ భేరీలు వ్రయ్యలయ్యేలా
ప్రతిధ్వనించాలి

గురి పెట్టిన గాండీవంలా
అంతరంగపు అంబుల
పొదిలోని ఆలోచనాస్త్రాలను
విప్లవపు వింటిపై
ఆశయాలుగా సంధించి
అభ్యుధయ బ్రహ్మాస్త్రాలుగా మార్చాలి

మాటల అంకుశమై
నిరసించిన
నిస్సత్తు వ నిండిన
నిర్జీవ, నిర్ 'లక్ష్య'
అస్థిత్వ లోపిత
బాధ్యతా రహిత
వ్యక్తిత్వ దిగంబర

దిశా హీన యువతరాన్ని
మావటిలా
గుచ్చి గుచ్చి
నవ చైతన్యం వైపు
నడిపించాలి

గాండ్రించే బెబ్బులై
వెలలేని
"స్వ" భాష
వలువలు విడిచి
ఆంగ్ల ఉచ్చారణల
అచ్ఛాదనల వెనుక
నక్కిన నిజ నగ్న శరీరాలను
వెంటాడి వేటాడీ ఛిద్రమ్ చెయ్యాలి

భావ రాహిత్యంతో
భాషా విహీనతతో
శిల్ప,శబ్ధ
శైలి శూన్యతతో
బీల్ళు వాడి, బీటలు పడి
నిస్సారమైన
సమకాలీన సాహిత్య
క్షామ ధాత్రిని

ఇక నీ కలం

చలం హలం లా
పెకిలించి
కృష్ణ శాస్త్రి భాష్ప జలంతో
తడిపి
శ్రీ శ్రీ రక్త భీజా లను నాటి
హరిత "తిలకా"న్ని
దిద్ది స-ఫలం చేయాలి

పరిణితి పరిపక్వతల
పంట చెల్లుగా పచ్చిక బయల్లుగా
మార్చాలి

...........

ఇక నీ కలం

పట్టాలపై పొగ బండిలా
ధడ ధడ లాడాలి
ఒక సుధీర్గ సాహితీ
ప్రయాణానికి సిద్దం కావాలి

జన జాగృతి గీతంలా
గణ గణ లాడాలి
కర్షక, కార్మిక, శ్రమైక
శక్తులన్నిటిని సంఘటితం చెయ్యాలి

కొలిమి లోంచి ఎగిరి పడిన నిప్పు కనికలా
కణ కణ లాడాలి
సమస్త సమాజ అసమానతలను
దావానలమై దగ్ధం చెయ్యాలి

తలారి చేతిలో మెరిసే గండ్ర గొడ్డలిలా
తళ తళ లాడాలి
నీ ఆశయ సాధనకు అడ్డొచ్చే ప్రతి
అవాంతరాన్ని అడ్డంగా తెగ నరకాలి

ఇక నీ కలం
కాష్టంలో కాలే కపాలంలా
కఠెల్ కఠెల్ మనాలి
నీ చేతి వ్రాతల
చితి జ్వాల లతో
సగం చచ్చిన
సగటు మనిషిని
ఆవాహనం చేసి
అగ్ని పునీతం చెయ్యాలి
పునర్జన్మ నివ్వాలి

*06-08-2012

డా . సింహాచలం లక్ష్మణ్ స్వామి || బహుశా..ఇదేనా కవిత్వం.!!? ||

ఆకలిమంటల ఆర్ద్ర
ఆర్తి గీతాల అరణ్య రోదపు
అక్షరాశృవులేనా....కవిత్వం !


పొక్కిలైన గుండె వాకిలి
ను౦డి పొంగే అక్షరమే ....కవిత్వం..!


అంతస్సాగరాల్లో బద్దలయ్యే
అగ్నిపర్వతమే కవిత్వం..!


చితుల చీకటికి
చితిని పేర్చే చిన్మయ దీపమే ..కవిత్వం


దుఃఖిత దుక్కిలో
లెక్కలేనన్ని భాష్పంకురాలేనా కవిత్వం ..!


అశృ వాహినికి తెగిన
ఆనకట్ట వరదే ..కవిత్వం ..!


యద యదల్లో మధురంగా
సాగే యలదేటి గీతమేనా కవిత్వం..!


ఎడతెగని విధి వంచిత
కారుణ్య స్పందన నాదమే ..కవిత్వం..!


పాంచభౌతిక సృష్టి విలాస
విలక్షణ విరచితమేనా కవిత్వం..!


ప్రకృతిని గుండెల్లో కూర్చి
అక్షరాలుగా మార్చి సమర్పించటమేనా ....కవిత్వం..!


భగ్న హృదయ దగ్ధ మానస
గీత మాలికల అక్షరాల మాలయేనా...కవిత్వం..!


ద్వయ దేహా వాంఛల వెచ్చని
ఊపిర్ల విరహ వేదనేనా...? కవిత్వం..!


అక్షరాలకు ఆస్థి మా౦సాలిచ్చి చేసిన
జాగృత స్వేచ్ఛా జీవన విహంగమే..కవిత్వం..!


కవిత్వం ...కవిత్వం..కవిత్వం..!
నాకు జన్మ జన్మలకు అమరత్వాన్ని
అందించే అమృతాక్షరి...........


*05-08-2012

బి వి వి ప్రసాద్ || గమనించముగానీ ||

గమనించము కానీ
 ఒక దీర్ఘ ప్రవాసం తరువాత ఇల్లు చేరినపుడు
 ఇల్లు కూడా కాసేపు మనని అతిథిలానే చూస్తుంది

ఇంటి గోడలూ, వాటి వెలిసిన రంగులూ

సామానూ, అవి సర్దుకొని ఉన్న విధానమూ

మన మనుషుల మాటలూ, ప్రవర్తనా

వాకిట్లో ఇవాళ పూసిన పూలు కూడా

ఎవరీ మనిషి అని చూస్తున్నట్లూ, ఎవరినో పలకరిస్తున్నట్లూ ఉంటాయి

మనని మనకు కొత్తమనిషిని చేస్తాయి


గమనించము కానీ

గాఢమైన నిద్రనుండి మేల్కొన్నపుడు కూడా

కొంత సమయం, మనచుట్టూ ఉన్న ప్రపంచం అప్పుడే పుట్టినట్లుంటుంది

ఆక్షణమే, ఎవరో ఎక్కడినుండో ప్రపంచాన్ని తెచ్చి మన చుట్టూ పరిచినట్లుంటుంది

అపుడు మనం

మొదటిసారి శ్వాసిస్తున్నట్లు కొత్త ఊపిరి గుండెలనిండా నింపుకొంటాము


మేలుకొన్నపుడూ,

ఇంటికి వచ్చినపుడూ

కాసేపు మనలో పసిపిల్లల అమాయకత్వమేదో గోడమీది నీరెండలా పారాడుతుంది


తామేమి చేస్తున్నాయో తమకు తెలియకుండానే

కఠినమైన ప్రపంచాన్ని కోమలమైన రంగులతో నింపుతున్న

పూలలోని మృదు సౌందర్యస్పృహలాంటిది ఏదో

మనలో లీలగా, దూరం నుండి వినవస్తున్న పాటలా

వాగు ఇసుకపై మెరుస్తున్న పలుచని నీటిపొరలా చలిస్తూ ఉంటుంది


గమనించము కానీ

మన ఇల్లూ, మెలకువా పాతబడే కొద్దీ

కొంచెం కొంచెంగా మనవాళ్ళూ, ప్రపంచమూ మనలో నిండే కొద్దీ

దేనినో కోల్పోతున్న దిగులు ఒకటి

ఇసుకపొరలు దాటుకొంటూ వాననీరు పాతాళంలోకి ఇంకుతున్నట్లు

మన లోపలికి ఇంకుతూ ఉంటుంది.

*05-08-2012

4, ఆగస్టు 2012, శనివారం

యజ్ఞపాల్ రాజు || నేను ||

నిశ్శబ్దం అలలు అలలుగా పొంగే ఏకాంతంలో
ఒక్కోసారి హఠాత్తుగా నువు నా పక్కన లేవని గుర్తొస్తుంది
అంతవరకు నను మరిపించిన రంగుల కలలు అంతర్థానమై

అంతులేని నైరాశ్యపు చీకటి నా మనసును కమ్మేస్తుంది
నాలోని అనంత వర్ణాల ఆశలు నల్లదనం పులుముకుంటాయి
అంతదాకా నన్ను కవ్వించిన చిలిపి చల్లదనం
నేనంటే అస్సలు ఇష్టం లేదన్నట్టు ఒళ్ళంతా కరుస్తుంది
అంతలోనే నాకు “నేను” గుర్తొస్తాను
నువ్వు నిలువెల్లా నిడిపోయిన “నేను”
నేనున్నంత కాలం నాలో నాతో నువ్వూ ఉంటావుగా
నువ్వు నాలోనే ఉన్నావనే భావన కలగగానే
నిబ్బరాల మబ్బులు నీ కౌగిలిలాంటి వెచ్చని వానను నాపై కురిపిస్తాయి
ఎండిపోయిన నా పెదాల పొలంలో చిరునవ్వుల పూలు పూస్తాయి
ఇంతకన్నా నాకింకేం కావాలి.

*04-08-2012

కర్లపాలెం హనుమంతరావు॥దివాలా॥


 కలలో
నాకెవరో
ఒక 'పావలా' ఇచ్చి
"కావాల్సినవేవైనా కొనుక్కోరా!" అన్నారు.
మెలుకువలో మహా హుషారుగా
బజారుకు పోయి
మబ్బులు,
వాటిని కడిగే సబ్బులు,
చెట్లు,
వాటినెక్కేందుకు మెట్లు,
పడుక్కునేందుకు పొడువాటి రోడ్లు,
నడిచేందుకు సన్నని, నున్నని కాలువలు...
ఇంకా ఎన్నో...ఎన్నో...
అన్నీ కొన్నాను-
వాటినన్నింటినీ వీపుమీదంటించుకుని
నా వాకిలి తలుపులు తడుదును కదా...
అక్కడొక పొడుగాటి మనిషి
చక్కగా గోడమీద పడుకున్న పడుకున్నవాడు
నవ్వుతూ
నిటారుగా లేచి నిలబడుతూ
"అప్పుడే వచ్చావా? నీ కోసమే
కాసుక్కూర్చున్నా నా పావలా
నాకిచ్చేయ్!" అన్నాడు.
"ఏం పావలా అంటే
పాతాళం జేబులోనుండి
కాతా పుస్తకం తీసి
కాకుల్ని బాతులుగా చూపించాడు.
చేసేది లేక చేబదులు తీర్చేద్దామని
జేబులో చేయి పెడితే
పావలా ఏదీ! ?
"నీ పావలా నా దగ్గర లేదు
మళ్ళీ రా
నీ(ము)పళ్ళన్నీ నీ కిచ్చేస్తా!"అంటే
వాడు వికృతంగా నవ్వి
"మళ్ళీ మళ్ళీ ఎక్కడొస్తానూ,
నాకు బోలెడన్నిపనులున్నాయి
(ఎన్నో కాకుల్ని బాతుల్ని చేయద్దూ)
పోనీ
నీ దగ్గరున్న మబ్బులు, చెట్లు,రోడ్లు, కాలువలు,
కాసిని కోసుకెళతా…వప్పుకుంటావా"అని వీపు తడిమి
చక్కాపోయాడు.

నేను

నవ్వుకుంటూ
నట్టింట్లోకి నడిచి
నా లాభాల మూటనుమూలకు సర్ది
అందంగా నవ్వుకుందామని అద్దం ముందు నిలబడితే
అరె!.....నేనేదీ!!!???
ఇంకేం నువ్వు?
వాడిచ్చిన పావలా కెప్పుడో 'దివాలా' తీసావు
అంటో అద్దం నవ్వు!
(అద్దం అబద్ధం చెప్తుందా!)


(ఆ చక్రవర్తిని నేనే. ఈ కవిత ప్రచురణ కాలం 23-08-1975. ఆంధ్రజ్యోతి వార పత్రికలొ(పురాణం సుబ్రహ్మణ్యం గారు సంపాదకులు) అప్పట్లో "కొత్త కలాలు" పేరుతో వారం వారం ఒకటొ, రెండో కవితలు ప్రచురించే వారు.అంధ్రజ్యోతిలో కవిత రావడం అప్పట్లో చాలామంది చిన్న కవుల కల.ఆ శీర్షికలో ఇప్పటి ప్రముఖులు చాలామంది కనపడుతుండే వారు.(పాపినేని శివశంకర్ పేరు గుర్తు నాకు).ఈ కవిత రాసే కాలం నాటికి నా వయసు 23. తిలక్, ఆరుద్ర, శ్రీశ్రీ, గజ్జెల మల్లారెడ్డి వంటి వాళ్ళ కవిత్వం ఇష్టంగా చదువుకుంటుండేవాణ్ణి.ఎలా పడిందొ నా దృష్టిలో సర్రియలిజం మీది శ్రీశ్రీనో, ఆరుద్రో రాసిన కవిత్వం…దాని ప్రభావంతో రాసిన కవిత ఇది. కవిత్వం అంటే ముందు నుంచీ అమిత ఇష్టం.ఆ అతి ప్రేమ వల్ల అతి భయంతో కవులు రాసినవి చదివి విశ్లేషించుకునెవాడినే కాని ధైర్యం చేసి రాసింది తక్కువే.
పాత కాగితాలు తిరగేస్తుంటే…ఈ కవిత కనపడింది ఇవాళ. ఇప్పటి సెజ్జుల కాలంలో బక్క మనిషి చిరు ఆశకు ఈ కవిత ప్రతిబింబం అనిపించింది.అందుకే మళ్ళా ఇప్పుడు ఇక్కడ ఇలా…)
*4.8.2012

పెరుగు రామకృష్ణ||హిమ శిల్పాలు..!||


గాడితప్పిన
జీవితానికి నిబద్దత తెలీదు
నిన్ను నీవు హత్య చేసుకుంటున్నట్లు
దోసిలితో విషం పట్టుకు తాగేస్తున్నట్లుంది
నీ చుట్టూ పరిబ్రమిస్తున్న
ఒక్కొక్క హిమ శిల్పమూ
నిన్ను అసహ్యించుకుంటున్నా కూడా
అధికారం నీ అరచేతిలో బొంగరంలా తిరుగుతుంది..
చిరిగి పోయిన దేహాల్ని చూసినప్పుడల్లా
నిన్ను నీవు అంగార తల్పం మీద నెట్టుకుంటూన్నట్టు
నీవెప్పుడూ అనుకొనేలేదు
ఒక వెర్రి ఆనంద మేదో నిన్ను స్వస్థత పరుస్తుంది
నిర్మలమైనది
నిజాయితీది
పరిసుద్దమైనది
ఏదీ లేనట్లు ఆత్మ ఇప్పుడు అల్లాడి పోతుంది
ఇదంతా నీకు అర్థం కాక పోవచ్చు
స్వార్థం నీ కోటు గుండీకి అందంగా గుచ్చిన పువ్వుకదా?
అవినీతి నీ కలం పోటులోని పాసుపతాస్త్రం కదా ?
వేల ముఖాల కన్నీళ్లు కూడా
ఒక్కసారైనా నీ ప్రతిబింబం చూసుకునేప్పుడు
వెక్కిరించడం లేదు ..
ఆత్మ ఏమిటీ?
పరమాత్మ ఏమిటీ..?
ధర్మాధర్మాలు రెండుపడవలు కాదు కదా
అవిప్పుడు నీ చేతిలోని త్రాసు మాత్రమేగా
ధనం మూలం ఇదం జగత్..
అనంతంగా సుఖించి ,
అంతరించి పోవాలి
విలాసాల ఊయల లూగాలి
మొదలు ,చివర లేని బతుకులు కదా
అధికార దుప్పటి కింద చేతులు చాపాల్సిందే
ఆశ్రిత బందు ప్రీతితో మగ్గి మాసిన మరకవ్వాల్సిందే
నిజాయితీగా ఒక నిజం చెపుతున్నా ..
శిక్షించడానికి ఎవరూ లేరిక్కడ
ఏ అనుభవం లేని పసి దేహంతో నీవు నిలబడ్డప్పుడు
నైతిక విలువలు తప్పోద్దంటూ
నీ తండ్రి మాత్రమే నిన్ను శిక్షించే వాడు
సుఖనిద్రల దేవులాటలో పయనిస్తున్నప్పుడు
పసుపు రాసిన చెర్నాకోలతో కొట్టి
పవిత్రంగా నిన్ను మేల్కొల్పడానికి
ఇప్పుడెవరూ లేరు..
చీకటి పల్లకీలలో ఊరేగుతున్నావు
కాగడాలు కాకపోయినా
కొవ్వొత్తులు వెలిగించే చేతులే కరువు ..
కోట్ల కుంభకోణాల వెలుగు వాకిట్లోకి వచ్చేలోపు
సుఖదుఖాల అసలు జాడ తెల్సుకో..?

*4.8.2012

కిరణ్ గాలి॥A ఫర్ Apple॥


కాశ్మిరీ కన్నెపిల్ల బుగ్గల్లా మెరుస్తుంటే
కసుక్కున కొరికితిన్నాడు వాడు
తీపి మనసంతా పరుచుకుంది
హాయి వొళ్ళంతా నిమురుకుంది

(....)

భుమి పైని ఆకర్షణ Newton కి
Eve లోని ఆకర్షణ Adam కి
తెలిసింది ఆపిల్ తొనేనట!!!
అందుకనే అతడిపై ఆకర్షణ కలిగించే
ఆ"పిల్"ని ఆమె కొసం కొన్నాడట

(...)

పసిపిల్లాడికెం తెలుసు
దాని విలువ మన దేశపు దారిద్య రేఖ
దాటిందని
పేదరికం ఆకలి కవల పిల్లలని
ఇంకా ఆశగానె చుస్తున్నాడు దాని వంక
అటుగవెల్తు ఆగిన ఒక మానవత్వం...

(...)

నిన్న రాత్రి దళితపేట దుర్మార్గంలొ
కులంకత్తికి తెగి పడిన శిశువుల అశువులు

పాలిట్బ్యురో మీటింగ్ టేబులుపై
నెత్తురోడుతున్న గుండెకాయల్లా

వాటిపై ఇంకా తడారని
కన్నపేగు అశౄవులను
చూసి ఎరుపెక్కిన వాడి కళ్ళు

(...)

ఎండిన బొడ్డుపై
కుళ్ళిన ఆపిల్ పండు
తెరపై క్లొజప్లో
చొంగ కారుస్తు
చూస్తున్నాడు ప్రేక్షకుడు

(...)

మరణం అనివార్యమని తెలిసినా
తుది శ్వాసవరకు
మానవాళి జీవ(న)నాడితొ ముడిపడిన
అనేకనేక
సాంకేతిక సౌలభ్యాలందించిన
యోధుడి విజయ చిహ్నమది

(...)

పచ్చటి దే(శ)హంలో
చొచ్చిన రక్కసి పురుగులు
ముంబైలొ, పునెలో,
డిల్లిలో, గల్లిలో
తెగిన అంగాలు
కాలిన అవయవాలు
నుజ్జయిన ఆయువులు
గుజ్జయిన ఆత్మియులు

(...)

అక్కడ తుఫాను వెలిసిన ప్రశాంతత
వైతరణి తీరం నుండి వెనక్కి వచ్చాడు మరి
అవిడ చేతిలొ ప్రేమగ నిమరబడుతు
యుధ్ధభుమిలొ శ్వేతకపొతాలు

(...)

ఆపిలుపై నవరసాలను
పండించడమా...
నిజంగ సాదించగలిగితే

(...)
 
*4.8.2012

కె.కె॥కనిపించే నరకాలేమో???॥


వైరాగ్యం అనుభవిస్తోంది
నిశ్శబ్దంగా నగరం,
చీకటితో జతకట్టేసింది
చింతలేని మహాపట్నం,

తన నీడని చూసి తనే
ఉలిక్కిపడింది దీపస్థంభం,
తన చప్పుడికి తనే
తత్తరపడుతోందీ నాచేతి గడియారం,

చీకటికి పహారా కాస్తోంది కీచురాయి,
ఒళ్ళు మరచింది పేవ్మెంట్ పై
బిచ్చగాళ్ళ బృందం నిద్దరోయి,
పరవశిస్తోంది అమ్మకౌగిలిని చంటిపాపాయి,
కలవరిస్తోంది పచ్చిక .. ప్రకృతిలోని హాయి,

కునికిపాట్లు పడుతూ నేనింకా కంప్యూటర్ ముందే,
కార్పొరేట్ ఆఫీసులంటే కనిపించే నరకాలేమో???
 
*4.8.2012

భవాని ఫణి॥తొలిపొద్దు॥

తొలిపొద్దు సుప్రభాతం పాడింది
తెలిమంచు వీడ్కోలు చెప్పింది

ఆవలి గట్టుని వెతుక్కుంటూ
వెన్నెల ప్రవాహం వెళ్ళిపోయింది

తూరుపు తీరాన్ని
వెలుగు కెరటం తాకింది

నక్షత్రాల నావలు
నిన్నతో కలిసి వెళ్ళిపోయాయి

కాంతి కిరణాలు వచ్చి
ఆకాశపు ఒడ్డుతో ఆటలాడుతున్నాయి

నిద్రమత్తులో చందమామ
ఏ చీకటి మూలనో జోగుతోంది

అదను చూసిన సూరీడు
అంతటా ఆక్రమించాడు

అలలు అలలు గా
తేజస్సు పంపి అల్లరి చేసాడు

ఆ కెరటాల తాకిడి తగిలి
ఊహల ఉషోదయం జరిగింది

మనసంతా మౌనంగా
నవచైతన్యం నిండుకుంది !!!
 
*4.8.2012

వంశీధర్ రెడ్డి॥క్రాస్ రోడ్స్॥


దార్లెక్కువున్నా కష్టమే
ఏ దారో వెతుక్కోడానికి,
గమ్యం కనపడ్తున్నా నష్టమే
తొందరేముందని, అడుగేయడానికి,

ఎం.టెక్ చేసి. లక్షలు సంపాదించినంత కాలం,
నేనేం చేసినా ఓ అద్భుతం,
నేనేం రాసినా, అపూర్వం,
నాలో కవికి కళ్ళాపి జల్లి. ముగ్గులేసారు,
నా ఆలోచనని, కళ్ళాపి చూసి మూగపోయారు,

ఎక్కడో మంచు దేశం, జలుబొచ్చి తుమ్మితే,
మన దేశంలో బలుపొచ్చి కమ్మితే,
ఉద్యోగానికి రెక్కలు,
ఇంటికి అప్పులూ మిగిలి

ఆశ్చర్యం,
ఇప్పుడు నేనేం రాసినా, దండగట,
నేనేం చూసినా ఎందుకట,
కవిగాడిక్కాళ్ళిరగ్గొట్టి మూలన్తోసి,
ఆలోచనల్ని ఆ లోచనాల్లోనే మూతేసి,

"ఐనా,
సంపాదన్లేనోడికి సాహిత్యమెందుకోయ్,
నువ్ లేకపోతే సారస్వతమేం చావదు,
తెలుగు పుస్తకాలింకా చదువుతున్నారా,
ఇంగ్లీషోడి స్థాయినెలాగూ అందుకోలేవ్,
జేమ్స్ జాయిస్ "యులిసిస్" లాంటిదొక్కడ్రాసాడా,
జేమ్స్ బాండ్ స్థాయున్న ఒక్క పాత్రైనా మనకుందా,
చేతిరాతలన్నం పెట్టవోయ్,
నీ తలరాతకి తగ్గట్టు మారాలంతే,
ఎంతసేపింకా క్రాస్ రోడ్స్ లో
నువ్వెక్కాల్సిన బస్సెప్పుడూ నీకోసమాగదు,
చూడాల్సిన ఉషస్సూ, రాక ఆగదు,
ఎవరిమీదా కోపం, ఎందుకా ఏడుపు"
అంతర్వాణికీ అలుసైపోయి..

అన్నీ పోయాక ఏముంది కోల్పోడానికి,
కన్నేమూసాక ఎదురేముంది భయపడ్డానికి,
ఏళ్ళుగా కూరుకున్న బావి నిండినట్టై
చాన్నాళ్ళుగా పేరుకున్న భావాలు పండినట్టై,
రాస్తున్నానీ చివరి రాతలు,
చెదిరిస్తున్నా చెదల ఛాయలు,
చిదిమేస్తున్నా చీడల నీడలు,
చిగురించే రేపటి నిజాలుగా
మారడానికి,
చూడడానికి..
 
*4.8.2012

డా . సింహాచలం లక్ష్మణ్ స్వామి||అడవిలో వాన ||

 
ఒకటే వర్షం
వనకన్య తడిసి ముద్దయ్యింది..
ముద్దబంతి పూవయ్యింది...
కొండగోగు పూల పెదాల చు౦భించే వాన

యదలోతుల లోతయిన లోయల్లోకి

అలవోకగా జాలు వారుతూ
పచ్చని కోకని పరుచుకుంటూ
ఎన్నెన్ని కళల కల్లళ్ళో నెమలి కన్నులై
మైదానాల్లో విచ్చుకున్నాయి ...

మోదుగుపూలని పొగమంచు ఘాడ౦గా
కౌగిలించుకుందేమో 'లక్క ' పొంగుకొచ్చింది ...

మయూరాల వయారాల్తో
కొండ కోనంతా పండుగే

గూడు తడిచిన గువ్వలు
గుహల్లోకి చేరి
వెచ్చని కౌగిళ్ళ స్వప్నాల్ని కంటూ...

వానకెంత ముద్దో వనమంటే....!?

వనాలనుండి సేకరించిన
వాన పూల వరదను కని
చెరువులన్నీ అచ్చెరువొ౦ది 'పొంగు'తున్నాయి !!

తడితడి నేలనుండి
చడిచేయకుండా
అమ్మవారి కుంకుమతో
ఆరుద్రలు బయలుదేరాయి ..!!

దాహార్తితో బక్కచిక్కి
బిక్కచచ్చిన పొలాలన్నీ
వర్శామృతౌషదాలతో
పునరుజ్జీవనమై
పసిడి పంటలతో కళ కళలాడుతూ ఉంటే
ఆహ్హనం రాకున్నా అరుదెంచిన ధాన్య లక్ష్ములు...!!!

చరా చరాన్ని జాగృతం చేసే వరుణా...!!
నిను వర్ణించ తరమా ..!!??
నీ రాక
నా ఎడారి హృదయాన
పూల గోదారుల్ని పొంగిస్తూ ..!

ఉప్పొంగే గంగా తరంగానివై
నా కలంలో అవ్యక్తానంద
భావాక్షర కెరటాల్ని సృష్టిస్తూ ...

*4.8.2012

క్రాంతి శ్రీనివాసరావు॥దయ్యాల మాణిక్యమ్మ॥


ఎదుళ్ళ చెరువువాయలో
కొరవిదెయ్యం లాంతర్లు పట్టుకుతిరుగుతుందట 


వూళ్ళోవాళ్ళ నోళ్ళళ్ళో నిత్యం నానుతూనే వుంది

పుకారని కొందరు లేదు చూసామని కొందరు
చేతిలొ ఒకత్తె, చంకలో ఒకడు, కడుపులో ఒకదాన్ని పెట్టి
అంత చిన్నవయసులోనే పుస్తెలతాడు పెరిగిపోతే
అపరాత్రి అర్ధరాత్రి తేడా లేకుండా
సంసారభారంతోపాటూ పారాపలుగు బుజానెట్టుకొని
ఎనభై ఏళ్ళనాడే ఏ భయమూ దరి రానీయకుండా
మడికి నీళ్ళెట్టేందుకు కాలువ మడవపై
కాచుకు కూర్చున్న రైతు- మాణిక్యం

మా నాయన అమ్మ మా నాయనమ్మ
ఆనాడే స్వతంత్రించిన నాయనమ్మకు
వూరంతా కలసి పెట్టిన ముద్దుపేరు  'దయ్యాల మాణిక్యమ్మ'
ఎవడేమంటేనేం 
అమ్మతనానికి తరతరాలకు సరిపోయే నమ్మకం సమకూర్చి
తిరిగిరాని లోకాలకు తరలివెళ్ళిన ముగ్గురమ్మల మించిన అమ్మ
అమ్మలందరిలో మేలిమిమాణిక్యం -మా మాణిక్యమ్మ

ఆమిచ్చిన ప్రేమను పలువురుకు పంచుతూ 
కృతజ్ఞతతో తలవంచుతూ బ్రతకడం తప్ప
ఏమివ్వగలను నేనిప్పుడు???
*4.8.2012

ఆదూరి ఇన్నారెడ్డి॥ప్రియా-2||

ప్రియా 

ముత్యాల వాన జల్లులకోసం ఎదురుచూసే ధాత్రిలా
నీరాకకై శూన్యంలోకి చూస్తూ కూర్చునాను


నా మది పావురంలా రెక్కలుసాచి
ఆ పచ్చటి నేలలను నీలిమబ్బులను దాటి
అనంతమైన ఈ ప్రేమతాలూకు
శూన్యంవైపు వడివడిగా అడుగులు వేస్తోంది


నాలో తడసి
ముద్దయిపోయిన ఈ ఆలోచనా తరంగాలను ఆపలేక
చీకటిదారులలో మగ్గిపోతున్న ఈ ఒంటరి నావని చూసి
ప్రియా
సీతాకోకచిలుకలాంటి నా ఆలోచనల్ని పరిహసిస్తూ
తన గర్భాన్ని చీల్చుకుని
చొచ్చుకు వచ్చిన జలతరంగాలతోపద్మవ్యూహాన్ని పన్ని 
నన్ను తన గర్భంలోకి తీసుకుపోతోంది

ప్రియా- నా చుట్టూ వ్యాపించిన 
ఈ జలనిశీధిలో అంతర్దానమౌతున్న నాకు
నీ స్మృతుల తరంగగోష తప్ప 
మరొకటి వినిపించడం లేదు
అనంతమైన ఆ సముద్రగర్భంలోకి చొచ్చుకుపోతున్నా ...
నీ జ్ఞాపకాలతో తడసి పులకించాలని 
మది ఆరాటపడుతోంది ప్రియా!!!
 
*4.8.2012

పులిపాటి గురుస్వామి॥కవులు పాడే కాలం॥


పండగ
ఆనందం పండగ
సొగసు రంగుల అక్షరాలు

కలిసి కురిసే రమణీయ వాన

పూలు కలుసుకునే చోటు ,
రంగుల పేర్లు ఎన్నని చెప్పేది
వికసించిన వాసనల తోట సౌరభం
అనేక వర్ణాలు ,అనేక మధురాలు
అనేక జ్ఞానాలు,అనేక మధువుల తేనెతుట్టె
అనేక రసాల కవిత్వపు పాలపుంత

పరిశుభ్రమైన చూపును
సీతాకోక చిలుకల మీద విసరండి
చిలక పచ్చని శ్వాస తో
గడ్డి పూల నవ్వుల్నీబంధించుకోవచ్చు

ప్రేమల్ని పూసిన కవుల జాతరని
కాలం చేసుకునే పండగ

ఆత్మను పెనవేసుకున్న భాషా చిలుకలు
మౌనం పొడుచుకొని బయటకొచ్చిన
పచ్చిక మెదళ్లు
రాత్రులకు పగల్లకు
సౌందర్యమద్దిన రింగన్నలు
వ్య్ధధలకు వెన్నెల నద్దిన దివ్యపురుషులు

సూర్యుడికి ఉదయం సాయంత్రం
కలువల దండ సిద్ధం చేసే దండు
అక్షరాలే జీవద్రవమైన
మాదకాలంకార ప్రియులు

నడిచొచ్చే సుతిమెత్తని ముళ్ళ పొదలు
గాయాల రూపాయి బిళ్ళలు
రాజుల పక్కటెముకల కింద మొలిచే
పగిలిపోయే గడ్డలు
దడదడ గుండెల్ని ఉరికించిన
పిడికిలి పాళీలు

రహస్యం లో చుట్ట చుట్టుకొని
శ్వాసలని సాగ దీసే మెదడు పురుగులు
విజ్ఞాన శిఖలు ,
సొంత తలకి కొరివి పెట్టుకోగల
రహస్య హస్తధరులు

దుఃఖంతో రమించగల రసికులు
ఆకలికి గుండె పెండేరం తొడిగే రసరాజులు
భూమి మీద పూసిన నక్షత్రాలు
చరిత్రలోకి నడక చూపిన చూపుడు వేల్లు

సొగసు వీచిన గంధర్వ వృక్షాలు
ఆత్మీయ వర్ణమాలలు ధరించిన
వెలుతురు పిట్టలు
ఎగిరొచ్చి ఎగిరొచ్చి వాలతాయి
కమ్మని కోయిలల శబ్ద ధ్వనులకు
వసంతం తొంగి చూస్తుంది
నా అనాది పూర్వ కవుల ఆత్మలు
పండగ చేసుకుంటాయి

ఒక దీపం వెలిగిద్దాం
అది అక్షరం పుట్టిన నాటిది
నాడులలో ,నరాలలో
పాకిన వెలుతురు ఊరికే ఉండదు...

ప్రకాశంతో భూమ్మీద కాగడాలు మొలకెత్తుతాయి
ముందు తరాల జన్యువులు
కవిత్వపు క్రోమోజోములు కలిగి పుడతాయి 
 
*4.8.2012