పేజీలు

' నువ్వొక పచ్చని చెట్టయితే పిట్టలు వాటంతట అవే వచ్చి వాలేను'..!. ‎

2, ఆగస్టు 2012, గురువారం

కాశి రాజు॥మగాళ్ళ సంత॥



నల్లగా నిగనిగలాడే
మట్టగిడస,
నాజూకైన నడుమున్న
షీలావతి,

కుర్రమేను కలిగిన
కొర్రమేను,
బొత్తిగా సేతికి సిక్కని
బొమ్మిడాయి,
పిచ్చపట్టించేటట్టున్న
బొచ్చుపిల్ల,

కుదురంటూ ఉండని
కానాగంత,
నిండుమనసున్న
పండుగప్ప,
వలసతీసుకుపోయే
పులస్సేప,
అన్నీ ఆడసేపలే దొరుకుతాయ్

అదేంటోమరి
మన మొగోళ్ళసంత
 
*2.8.2012

పులిపాటి గురుస్వామి॥నిస్తంత్రీ ప్రేమ॥


1

మన మధ్య
పరిచయమైన దూరం ఉండగా

పరామర్శించే వ్యత్యాసం కూడా
కేవలం పలకరిస్తుంది

నువు నాకు
తెలుసనుకునే లోపునే
ఒక ఖాళీ పేజీ ,పుస్తకం మధ్యలో
అవతలి ఇవతలి విషయాల మధ్య
ఎట్లా పూరించాలో తెలియక

మనం నిజానికి చాలా దగ్గర
ఎంతగా అంటే
రూపాయి తూకాల్లో జారిపోయేటంత

2

మన ఇద్దరి లోకాలు
ఒకటి కాకపోవచ్చు
కొన్ని స్వర చాలనాలు
కొన్ని ఆత్మాలింగానాలు
రహదారిలో తటస్థ పడవచ్చు
అవి నీ జ్ఞాపకాల మీద పుట్టుమచ్చలవచ్చు

తెలియక చేసిన తప్పు కూడా
గొంతు పెకిలించు కోవచ్చు
ఒంటరిగా వున్నప్పుడు కొన్ని ప్రశ్నలు
ఊపిరికి చుట్టుకోవచ్చు

మనం నిజానికి చాలా దగ్గర
ఎంతగా అంటే
వాతావరణం విడదీయ గలిగినంత
 
*2.8.2012

వంశీధర్ రెడ్డి॥ఏ నిమిషానికి ఏమి జరుగునో॥


" ఓ పిల్లా. మీ అయ్యేడి"
ఇంత రాత్రి మా ఇంటికెవరొచ్చారన్న ప్రశ్న,
తెల్సుకోవాలన్న కుతూహలం,
వాళ్ళ సారా వాసన ఇంటి వెనకాల, వెన్నెల కింద
పడుకున్న నాదాకా తాకుతుంటే,,

"అన్నా, ఎమి, గీ పొద్దు.
బాపింకా రాలే, కైకిలి కాడ్నుంచి"అక్క,
భయాన్ని కనపడనీయకుండా,
దీపం వొత్తిని చిన్నగా చేస్తూ

"తెలిసే వొచ్చినం,
మీ తాగుబోతోడే పంపిండు,
మా బాకీకి నిన్ను జమచేసుకోమన్నడు" గ్రామపంచాయతిలో అటెండర్,
పగలు నాతో చెరువులో ఈత కొట్టేవాడేనా ఇలా...
దీపం మరింత చిన్నదై..

వంటింటి దాకా వొచ్చారు,
కాళ్ళకడ్డంగా ఉన్న కొత్త కుండ పగిలిన శబ్దం
వాడితో మరో ఇద్దరు,
పోల్చుకున్నా వెన్నెల వెలుగులో

అక్క అరిచింది, నేను వాళ్ళ కాళ్ళ మీద..,
బెదిరిస్తే కాళ్ళు మొక్కడమొక్కటే నేర్చుకున్న ఊరది,
వాళ్ళ వయసులో సగం లేని నేను,
ఎలా ఆపాలో తెలీక, అరిచా.
ముగ్గురూ పారిపోయిన అలికిడి, గొడదూకి,

అక్క అలా ఏడవడం, అమ్మ పోయిన తర్వాతే,
ఆ రాత్రి చంద్రుడూ మాతోపాటు మేలుకుని
నాన్న మీద కోపంకన్నా. పగ పెరిగి..

తెల్లారుతుండగా నాన్న, ఆ ముగ్గురితో
అక్కని లాక్కెళుతూ
అమ్మలా కన్పించింది అక్క,
నన్నింకోసారి పోగొట్టుకుంటావా అని అడిగినట్టై
అక్కను దూరంగా నెట్టి, దీపం బుడ్డి విసిరిన
మంటల్లో నాన్న,
దసరాకి ఊరిబైట కాల్చే రావణుడిలా,
ఆ ముగ్గురూ మాయం

పోలీసుల్ని తీసుకొస్తారని తెలిసేంత చదువుంటే,
వాళ్ళని కూడా..
ఇంకా ఎందరో అక్కలు సుఖంగా ఉండేవారే..

చాలా ఏళ్ళు బోస్టన్ స్కూల్లో.
అక్క మొదట్లో చూడ్డానికొచ్చేది,
తర్వాత ఉత్తరాలొచ్చేవి,
చివరగా నేను పంపిన ఉత్తరాలు నాకే..
ఇల్లు మారిందనుకున్నా

విడుదలై ఇంటికెళ్తే,
అక్క, ఇద్దరు పిల్లల్తో,
గ్రామపంచాయితీ అటెండర్ గాడు కూడా,
చెయ్యి లేచింది గాల్లో, వాడి మెడ విరవడానికి

"తమ్ముడు,
మీ బావరా, నమస్తే పెట్టు" అక్క,
మనిషి కూడా మారినట్టుంది
నా మెడ విరిచేసి,
మనసును కూడా...
*2.8.2012

నందకిషోర్॥రాఖీ॥


హసన్‌పర్తి హాస్టల్లోంచి
పండక్కని పర్మిషనడిగి,
జీపుల్లల్ల ఆటోల్లల్లబడి
ఇంటిముందుదాక వచ్చి,

నేనొచ్చి లోపలికి తీస్కపోవాలని
కడపకాన్నే కూలబడ్డట్టు..
నీ కండ్లపొంట నీళ్ళు
బొటబొటా రాలుతున్నట్టు..

బట్టలుతుక్కొని ఎర్రగైన
లేత చేతుల్లల్ల కట్టెల్లసంచితో
నువ్వింకా అక్కన్నే
నిలుసున్నట్టు..

గనపడంగనే
ఉరుక్కుంట వచ్చి
కావలించుకుని
కండ్లు తుడుసుకున్నట్టు..

తెచ్చిన దారప్పోసల రాఖీకి
నీలెక్క నాలెక్క గుచ్చిపెట్టిన
రెండుపూసలూ..
మాయమయినట్టు,
మళ్ళీ తేలినట్టు..

ఏందోనే అక్కా!
రాత్రంతా ఒకటే మనాది!

***

రెండేండ్లు నువు రాలేనప్పుడు
చెల్లెనే రెండ్రెండు కట్టింది.
నువ్వు చెయ్యిపట్టుకునే తీరు
గదెప్పుడు నేర్శిందో తెల్వలే..

నాలుగేండ్లు నేను రానప్పుడైన
ఎట్లబడి నీ రాఖీ నాకుజేరేది.
పోస్టుల్నైనా పంపించి
కట్టుకొమ్మని పోన్‌జేసేదానివి..

***
సాగతోల్తాంటే
అమ్మ నా చేతిల
నీ చెయ్యిపెట్టినప్పుడో
నల్ల పూసలు గుచ్చినంక
కార్ల నిన్ను తీస్కపోయేటప్పుడో
నిమిషమన్నా
దుక్కించకపోతిని!

అందర్ని సూడబుద్దైతుందిరా అని
మొన్న మాట్లాడినప్పుడన్న
ఏడ్వకపోతిని!

నువ్వు మళ్ళా
పర్మిషనడిగి
కట్టెలసంచితో
ఇంటికాడ నాకోసం
ఎదురుసూస్తున్నట్టు

వెండి రాఖీ
రెండు దారప్పోసల మధ్య
ఇరుక్కున్నట్టు

ఏందోనే అక్కా!
పొద్దున్నే పిచ్చి కల!

***

ఏదేమైనా
నీకోటిజెప్పాల్నే..

గీ దినమన్నా
నీ యాదిల గడపకుంటే
యాడాదంత
గడ్వనట్టే ఉంటది.

అక్కా..నీ బాంచన్..
యేడున్న సల్లంగుండు.
 
*2.8.2012

మెర్సీ మార్గరెట్॥సంతోషం ఎలా ఉంటుందో తెలుసా ?॥


చేప నవ్వుతో
నీటిలో వచ్చిన బుడగల్లా

తంగేడు పువ్వు రంగులా

చీలిన వేణువు శరీరం లోంచి
వచ్చిన మోహన రాగంలా
వర్షపు చినుకులో
నిండుకున్న
హరివిల్లులోని రంగుల్లా

గులాభి మొగ్గను ప్రేమతో
కుడుతున్న చీమలా
నా చేతుల్లొ ముద్ధలా మారి
ఎరుపు రంగు నింపుతున్న గోరింటాకులా

పాపయిలా నేను తిన్న బలపపు
రుచిలా
తప్పుగా రాసిన అక్షరాలను తుడిచిన
ఎగిలి తడిలా

నాన్న కొట్టిన తర్వాత
కర్రను కొపంతో విరిచేసి
హమ్మయా అనుకున్న నవ్వులా
మొదటి తరగతిలో టీచర్కి
దొంగతనంగా కోసుకెల్లి ఇచ్చిన
పువ్వులా

నీకు దగ్గరై హత్తుకున్నప్పుడు
కళ్ళకి ఆనందం కలిగి
ఉబికి వచ్చి
చెంపలని ముద్దాడిన
కన్నీరులా

నీ కౌగిలిలో చిగురిస్తూ
పచ్చదనం పూసుకుంటున్న
లేత చిగురు ఆకులా
ఆ ఆకుపై నువు త్రాగుతున్నప్పుడు
నీ పెదాలపై నుంచి జారిపడ్ద
ప్రేమ రసంలా

సంతోషం ఎలా ఉంటుందో
తెలుసా ?
అచ్చం నీలాగే
హర్షాతి రేకలతో
తెల్లని నవ్వువైపుకు
నన్ను త్రిప్పుకుంటున్న
నంది వర్ధనంలా
నా నుదుటిపై నీ తొలి ముద్దులా ♥
* 2.8.2012

బాబీ నీ॥గీతలు॥


నీకోసం
నాకోసం
ఎన్ని గీతలు

అక్షరాలకు అక్షరాలుగా..

సరాసరి
నెత్తుటిగీత
నీ హ్రుదయాన్నుంచి
నాహ్రుదయంలోకి..!!

మనిద్దరిమధ్య ఎన్నెన్ని గీతలు

సొంగలు సొంగలుగా గీతలు
నీపెదాల్ని
నాపెదాలు
పలకరించినప్పుడు,
ఒకళ్ళకొకళ్ళం గాట్లుగా మిగిలినప్పుడు.

దుర్మార్గపు దారం గీతలు
మౌనంలో
ఆరోజు..
అదే పెదాల్నికుట్టి
నా పాదాల్ని కట్టి పడేసిన గీతలు!

నిన్ను-నన్ను
మనమనే ఇద్దరిని
బతుకంతా దూరం చేసిన
ఒకేఒక
పసుపురంగు దారంగీత!

చిక్కు ముళ్ళళ్ళో చిక్కుకుపోయిన గీతలు
ఆక్షణం..
ఆ జీవనదీజన్మస్థలంలో
మన ముఖాలమీద
ఆగని
ప్రవాహ గీతలు!!

నీకోసం నాలోపల ఎన్ని గీతలు

గీతలు
ఆగిపోవు
గీతలు
చెరిగిపోవు
నేననే ఆరడుగులగీత
నేలకింద రాసుకునేదాకా!!

హ్రుదయాన్ని
కత్తిరించి
చివరకు
పులిస్టాప్ పెట్టుకునేదాకా..!!
 
*2.8.2012

పెరుగు రామకృష్ణ||మృత్యు ఘంటికలు...||


మట్టితో,
ప్రకృతితో

మమేకమై
మహిమాన్విత మైంది
మనిషి బ్రతుకు..
పైరుపంటల,పాడియావుల
పురాతన బందం గుండెల్లో
పదిలపరుచుకుని
ఆత్మ సాంగత్యంతో నడుస్తున్నాడు
పచ్చని ప్రపంచాన్ని చూసినప్పుడు
చెట్టు మొదల్లో నిల్చునప్పుడు
అమ్మ పొట్టలో తలదాల్చుకున్నట్లు వుంటుంది..
నిర్మలమో
ప్రశాంతమో
ఏదయితేనేం..
ఈ నేలను సుజలాం,సుఫలాం,
సస్య శ్యామలాం చేసిన
సృష్టి కర్తకు వందనం..
ఎన్ని రంగులు,
ఎన్నిపువ్వులు
ఎన్ని అందాలు అద్దిన
సృజనకారునికి అభినందనం..
దురదృష్టం..
కాలుష్యం కల చెరుపుతుంది
ఏవీ ..
తుమ్మెదనై పూల మొక్కల మధ్య
పరుగెత్తిన కలల ప్రపంచపు కొసలు
ఇప్పుడు
ఎవరో రహస్య శిబిరం నిర్మించుకున్నట్లు
పొలం మధ్యన పొగ గొట్టాలు లేస్తున్నాయి
గెణాల పాదులు తీసిన పొలం
రాత్రికి రాత్రి రొయ్యలగుంట లై
రసాయన స్నానం చేస్తుంది..
రక్తం రంగు నింపుకున్న దేహాలు
పచ్చదనాన్ని మార్చురీకి తరలిస్తున్నాయి
భూమి శిధిలమై మనిషికి
బూడిద బహుకరిస్తుంది..
దీప ద్రవాలన్నీ ఆవిరై
ఆమ్ల వర్షాలు కురిపిస్తున్నాయి
మనిషికీ మనిషికీ
మనిషికీ మట్టికీ మధ్య
పరిచయ నిర్మాణం భారమై పోతుంది
రెప్పమూసినప్పటి నల్లని దృశ్యాలన్నీ
మనిషి బతుకును మసక బారుస్తున్నాయి
అంతా వ్యాపార వ్యాపకమే ..
తరాల నాటి మది గోడలనిండా
నింపుకున్న ఆకు పచ్చటి అడవి
ఇప్పుడొక శిధిల జ్ఞాపకమే..
వేడెక్కిన భూమి మీద
మృత్యు ఘంటికలు మోగుతూ
బ్రతుకు వస్త్ర పోగుల్ని నిలువునా జ్వలిస్తూ..
అతి తీవ్ర గ్రీష్మాల్ని
స్వాగతించాల్సి వస్తోంది..
వెన్నెలని ఏరుకున్న చోటనే
కంకాళాల వికార వంతెన మీద నడవాల్సి వస్తుంది..
నిషిద్ద ప్రపంచపు గది ముందు
శరీర తొడుగుల్ని విడిచి
ఏమీ లేని తనం తో మిగలాల్సి వస్తుంది
ఇప్పుడు
మనిషి స్వార్ధంతో మట్టిని మింగేస్తుంటే..
భద్రకాళిలా రుద్ర రూపం దాల్చి
ప్రళయంలా మట్టి విరుచుకు పడి
మనిషిని మింగేస్తుంది..!!
*2.8.2012

1, ఆగస్టు 2012, బుధవారం

నరేష్ కుమార్॥మనిద్దరం॥


అన్నా....!
మనిద్దరం
శత్రువులెప్పుడయ్యాం
నేను
ఆశయాన్ని
ధరించి నప్పుడా....?
నువ్వు
కర్తవ్యాన్ని పూసు కున్నప్పుడా....?

నెనెప్పుడు
నక్స లైటయ్యాను
నువ్
మనిషిగా చచ్చి నప్పుడా....?
నెను
మనిషి కోసం పుట్టినప్పుడా...?

ఇద్దరం
పరుగు తీస్తూనే ఉన్నాం
మరి
మనకు మృత్యు లక్ష్యాన్ని
నిర్దేశించినోడెవడు....?

అన్నా...!
మనిద్దరం
మనిషి విలువలు కాపడేందుకే....!
ఐతే
నువ్వు
నియమించ బడ్డావ్
నేను నిబద్దించ బడ్డాను..
నీది
కాపాడె ఉద్యోగం
నాది
రక్షించే ఉధ్యమం
అన్నో....!
నా ఆశయాల కుప్పల్లో
నీకూ ఓ విలువుంది
ఎందుకంటే
నీకు నెను నక్సలైటునే
నాకు మాత్రం
నువ్వో కార్మిక సోదరుడివి....!
 
*1.8.2012

భవాని ఫణి॥సరికొత్త కాంతి॥

అలా అలా మేఘాల చాటుకి
మనసు వెళ్ళిపోతోంది ......

నిశీధిలా నిరాశ దుప్పటి
పరుచుకుంటోంది ......

రెప్పలు కప్పుకుని
కన్నులు వర్షిస్తున్నాయి
ఎవరు చూడ లేరనుకుని !!

చీకటి ఆపలేని
గుండె చప్పుడు
రోదన లయలో
వినిపిస్తోంది ...

ఉండుండీ వెలుగుతున్న
విషాదపు మెరుపు
అసలు నిజాన్ని
నిర్భయంగా చూపిస్తోంది !!

మెల్లమెల్లగా తాకుతున్న
ఆశాకిరణం మాత్రం
కాళ రాత్రిని కరిగిస్తోంది

వెచ్చని తన వెలుగు చేతులతో
కలతల కన్నీటిని తొలగిస్తోంది

పట్టిన ముసురుని
తరిమికొట్టి
సరికొత్త కాంతితో
హృదయాకాశాన్ని మెరిపిస్తోంది!!!
 
*1.8.2012

ధనలక్ష్మి బూర్లగడ్డ॥కడసమయం॥

కాటికి కాళ్ళు చాపుకున్న కడసమయంలో
కాదంటూ కాలదన్నిన కన్నకొడుకులు
కష్టాలు కావలి కాస్తుంటే
కనబడలేదు కంటికి కరుణ

కర్మ అని అనుకోక
కాలానికి ఎదురొడ్డి
కడుపుకింత కూటి కోసం
కాయంలో బలం కూడగట్టుకొని
కష్టాన్ని కసిని కళ్ళల్లో నింపి
కర్మకాంఢలో వాడే కట్టెలమ్ముతూ
కాలాన్ని నెడుతున్నా

క్షణం మోస్తున్న కావిడిలోనివి కట్టెలే
కనుమూసిన క్షణంలో కౌగలించుకొనేవి కట్టెలే

కడకి "కూటి కోసం కోటి కట్టెలు" అయ్యింది నా ఈ జీవనం
 
*1.8.2012

యజ్ణపాల్ రాజు॥నీవు॥

నీ ఎదురుగా కూర్చుని నీ కళ్లలోకి చూస్తుంటే
ఏవో తెలియని అందమైన అగాధాలు నన్ను లోపలికి లాగేసుకుంటాయి

నీలోంచి పొంగే ప్రణయ గంగ నా జన్మాంతర పాపాల్ని కడిగేస్తుంటుంది
సడి చేసీ చెయ్యనట్టు ఉండే నీ చిరునవ్వు కోసం ఎన్ని యుగాలైనా వేచి ఉండాలనిపిస్తుంది. 

తళుక్కున మెరిసే నీ ముక్కుపుడక విరిసే వెలుగు పూవుల జడిలో
ఎన్నిసార్లు తడిసినా తనివి తీరదెందుకో!
*1.8.2012

జగద్ధాత్రి॥మాట్లాడి ఉంటే...॥

.
మాట్లాడుకోవాలి నిజమే దోస్త్ !
అనుభవపూర్వకంగా ఒప్పుకుంటున్నా 

నువ్వు చెప్పిన జీవిత సత్యాన్ని
సంభ్రమ,సందిగ్ధ లేబ్రాయంలో...పెదవులతో గాక మనసు విప్పి
మాట్లాడి ఉంటే.
జీవితం చేజారిన స్వప్నంయ్యేది కాదు
విశ్వవిద్యాలయ ఒడిలో చెట్లనీడన చేరి
హరిత పత్రాల్లా మనమంతా కళకళలాడినపుడు
తలనిండ పూదండ దాల్చి
మొలక నవ్వులతో మురిపించిన  మురళిగాడి రాణి పాటతో
మీ ప్రసాద ద్వయ హాస్యాన్ని చెట్టు కింద అవ్వ కొట్లో
టూబైత్రీ కాఫీలతో కలిపి ఆస్వాదించినపుడు
కలత కలలను నేను గానీ
కవిత కళలను నీవు గానీ ఎప్పుడూ ఆవిష్కరించనే లేదు
చలాన్ని చర్చించి, కిన్నెరసాని సౌందర్యాన్ని
చివరకు మిగిలిన నా కృష్ణ పక్షాలలో
మీ చెలిమి వెన్నెలతో నింపు కున్నప్పుడు
ఆర్ద్రతతో మాటరాలేదు
హిమంలో జ్వలించి, గీతాంజలిలో సేద తీరి
ఫైజ్ ఉద్విగ్నత, గాలిబ్ సాంద్రత,ఎమిలీ నిరాశా నిస్పృహల మధ్య
యులిసిస్ లా డోలాయ మానమౌతూ
ఇలియట్ వేదనా మయతలోకి జారిపోయనే గాని
మీలో ఎవ్వరితోనూ
ఒట్టు, నిజంగానే మాట్లాడలేకపోయాను

చిరు నవ్వుల ఆనంద భైరవితో మిమ్మల్ని అలరించి
అంతరంగాన్ని మాత్రం అపరిచితంగానే ఉంచాను
పెదవి విప్పి పలికే లోపు నాన్న ఇచ్చిన మాట కత్తితో
చదువులమ్మకు నాకు బొడ్డు తాడు కోయ బడ్డాక
దశాబ్దం పాటు నిశ్శబ్ద నయ్యాను కానీ
పెదవి మెదపలేదు

ఆటు పొట్ల కాలంతో కసరత్తు చేస్తూ
ఆపుకోలేని కన్నీటి మాటలను అప్పుడప్పుడూ మాటాడబోతే
మాట్లాడకూడని వాళ్ళతో మాట్లాడానని
మాట పడ్డాక తెలుసుకుని
మళ్ళీ మౌనాన్నే ఆశ్రయించాను
దశాబ్దాల నిరీక్షణకు ఆశీర్వాద ఫలంగా
తొలి స్వప్నాల మరు చంద్రోదయమైనప్పుడు
ధైర్యం చేసి మాటల పూవులను దోసిళ్ళతో నింపి పదాభిషేకం చేస్తూ
అక్షరాల వెల్లువనై నా హ్రుదయాన్తర్యామికి
పాదాక్రాంత మైపోయాను

నిజం నేస్తం! నువ్వు చెప్పింది
మాటల మంచి మాత్రమే
మనుషులను కలపగలదని దూరాల నుండి సాగి
నా చేతిలో ఒదిగి మాట్లాడిన
నీ ప్రాణ పదాలేగా నన్నిలా మాట్లాడిస్తున్నాయి
మనసుకు మాట అద్దం పట్టాలి

మాటలకు మనసునద్ది గుండె సవ్వడి ఆగిపోయేదాక
నిమ్మళంగా,నిర్మలంగా, మాట జారకుండా
మనమందరం మాట్లాడుకోవాలి
మనలా జీవితంలో తిరిగి
మాట కలుపుకునే యోగం అందరికీ దక్కదుగా మరి !

(చాల కాలం తర్వాత నన్ను మాట్లాడించిన నా స్నేహితుడు
డాక్టర్ ప్రసదముర్తి కవిత "మాట్లాడుకోవాలి" చదివి హృది కదిలి
మాటల్లో ఒలికి పోయాను. ఆ తర్వాత మా మిత్ర కూటమిలో "మురళీ నాదం" మా మిత్రుడు మురళి వెళ్ళిపోయాడు హటాత్తుగా , డాక్టర్ పిబిడి విప్రసాద్ ప్రకాశం జిల్లాలో నవోదయలో పనిచేస్తున్నాడు )
 
*1.8.2012

కెక్యూబ్ వర్మ॥గోడ॥

ఈ నాచు పట్టిన గోడ పక్కగా
తడిచిన పూలను కోసి గుత్తుగా
నీ చేతిలో వుంచి
కళ్ళలో వెలుగు చూసిన గురుతు...

ఆ తడి ఇంకా ఆరనే లేదు
ఈ గోడపై ఎండిన నాచు పెళ్ళలు పెళ్ళలుగా
రాలి ఏవో అస్పష్ట ఆకారాలు
నలుపు తెలుపుల రంగు మాధ్యమంలో...

ఆ వెలుగు జిలుగు
ఈ కంటి రెప్పలు దాటి బయట మెరియనే లేదు
సంధ్య కాంతిని పులుముకుంటూ
కొండ వాలులోకి జారిపోతూ....

ఆ చేతి మృధుత్వం
అలా నరనరాన ప్రవహిస్తూ వానలో కరిగిపోనూ లేదు
గోధూళిని దోసిలిలో నింపుతూ
మస్తిష్కంలో రంగుటద్దంపై అలికినట్టూ...

ఆ అడుగుల సవ్వడి
అలా అలల వెల్లువలా ఒడ్డుకు చేరనూ లేదు
రాళ్ళ గవ్వల ఒరిపిడిని రాగంజేస్తూ
మనసులో అసంపూర్ణ గేయమైనట్టూ...

ఆ గాయపు గురుతులేవో
కలల దేహంపై ఎర్రగా చారలుదేరుతూ
స్వేదమింకిన నేల బీటలు వారుతూ
కణకణ మండే ఉచ్వాశ నిశ్వాశలైనట్టూ....

చివరిగా ఆ గోడపై ఓ చిగురు తొడిగిన
మొక్క పచ్చగా పైకెగబాకుతూ
వేకువ వెలుగు రేఖల వెచ్చదనమౌతూ
గుండె అలికిడికి గురుతుగా పూస్తున్నట్టూ...
 
*1.8.2012

పులిపాటి గురుస్వామి॥నా సెలయేరు హృదయం -18॥


భూమి నుండి జల పైకి రాగల
ప్రేమ ఎంత స్వచ్ఛమైనది

ఆవిరి బిందువులన్నీ మళ్లీ
భూమిని చేరే ఆకర్షణ పవిత్రమైనది

మన మధ్య అటూ ఇటూ ప్రవహించే
అనుభందపు వ్యసనం అనంతమైనది

ఈ మసక లోకానికి
ఇది ఎట్లా తెలియటం
ఓ ప్రియురాలా...!
ఈ రాత్రిని వెళ్ళనీయకు .
 
*1.8.2012

వల్లూరి మురళి || పాపం కబోది ||

కళ్ళుండి చూడలేని కబోది
పైసలకి కక్కుర్తి పడి రిజర్వేషన్ భోగిలోకి
అనుమతించిన టి సి కళ్ళున్న కబోది


లంచం ఇస్తే గాని ఫైళ్లు చూడలేని
అవినీతి అధికారి కళ్ళున్న కబోది

కోట్ల టిప్ కి మొగమాట పడిన
న్యాయమూర్తి కళ్ళు మూసిన కబోది

అధికార పార్టి కనుసన్నల్లో మసలే
సి బి ఐ కళ్ళు తెరిచిన కబోది

డొక్కు బస్సులకు పర్మిట్లిచ్చే
ఆర్. టి. ఎ. అధికారి కళ్ళుగానని కబోది

రాష్ట్రం లో రోడ్ల దుస్థితి కనరాని
మంత్రులు, అధికార్లు కళ్ళు మూసుకున్న కబోదులు

అరకొర పాఠ్య పుస్తకాలతో,
నియామకాలు లేని ఉపాద్యాయులతో
ఉనిఫాం లేని విద్యార్ధులతో,
నాణ్యత లేని మద్యాహ్న భోజనాలతో

నీరులేని మరుగు దొడ్లతో,
వసతులేని హాస్టల్ లతో,
పట్టించుకోని వార్డన్లతో

పర్యవేక్షణ లేని విద్యాధికార్లతో
నడుస్తున్న పాఠశాలను పట్టించుకోని ప్రభుత్వం
కళ్ళుండి చూడలేని కబోది
*31-07-2012

31, జులై 2012, మంగళవారం

స్వాతి శ్రీపాద || మాట వినని ||

మసక బారిన నిన్నటికన్నీటి కలబోత మంచు దారిన
చినుకులై రాలిన తేనె వాకల వాడిన సుమదళాల్లో
తడబడే అడుగులతో మళ్ళీ మరోసారితచ్చాడాలనిఉంది
ఏమూలో ఘనీభవించిన మాటల పారిజాతాల పరిమళాన్నీ
వెలిగి వెలిగి గుప్పించిన వలపు అగరు పొగల సమ్మోహనాన్నీ
మళ్ళీ మరోసారి మనసారా కుతి తీరా గుండెలనిండా నింపుకోవాలనుంది

ఎప్పుడో పంచుకున్న పగటి కలల వెలుగులు
మరచిపోయిన కళ్లకు కాటుకలా అలదుకోవాలనుంది
శీత వేళ కోసం దాచుకున్న వెచ్చని స్వప్నాల
వేడి దుప్పటినోసారి దులిపి ఈ నడి వేసవిలోనూ కప్పుకోవాలనుంది

అయినా గతానికి బానిసై పట్టుకోల్పోయిన ఈ క్షణం
తలపుల పక్షవాతపు గుప్పిట్లో చిక్కి మాటవింటేగా?

ఏకాంతపు కిటికీ రెక్కలపై వాలి పలకరించే
జంటకోయిలల కుహూ కుహూ రవాల్లో
మధురిమనై విస్తరించాలనుంది
అనంతమైన నీలిమలో పొర్లాడే ఆకాశపు హద్దుల్లో
విరజిమ్మిన హరివిల్లు గమకాల్లో కుతూహలాన్నై
కంగారుగా పరుగులు తీసే గాలి గుసగుసల్లో సేదదీరలనుంది.
*31-07-2012

కాశీరాజు || A GRAND WELCOME ||

పుష్పకవిమానం దిగిన దేవేంద్రున్ని సూసినట్టు
బస్సు దిగ్గానే నన్ను సూస్తూ తన రెండు చక్రాలరదానికి స్టాండేసాడు మా నాన్న.
బుజాన వేలాడుతున్న బ్యాగ్ తీసి సైకిల్ మీద పెట్టుకుంటూ
పయానం బాగాసాగిందా?
రైల్లో సీటు కుదిరిందా లేదా?
సరిగా తినడంలేదేటి సిక్కిపోయావ్? అడుగుతూనే ఉన్నాడు
ప్రశ్నలు పూర్తికాకుండానే
సమాదానాల సర్వీస్ ప్యాక్ ఇన్స్టాల్ చేసుకుంటున్నాను నేను
ఇన్స్టాలేషన్ ఎర్రర్ లాగ ఎవడో ఎనకాల టింగు టింగుమని బెల్లు మోగిస్తున్నాడు
ఇక్కడేఉండరా ఇంటికెల్లి ఈ పిండిమూట,నీ బేగ్గు పడేసి మల్లొచ్చి తీసుకెల్తానని ఎల్లాడు
సరేనని పెత్తాతకొట్టుకాడ ఓ సల్లని సోడాతాగి,సెక్క బల్లపై కుచ్చున్నాను
ఇంటికెల్లిన పెద్ద మనిసి అరగంటైనా తిరిగిరాట్లేదు.
ఇకనేనె మెల్లగా నడిసెల్లిపోదామని,కాలవగట్టమ్మటా నడకలంకించుకున్నాను
పక్కన కొత్తనీట్లో తేలుతున్న అంటిబొందమీద
తలకాయూపుతూ బురదపామొకటి నాలుకబయటకు తీసి నన్నెక్కిరిస్తుంది.
ఇంకోపక్క దమ్ముసేల్లోన్ని అమ్మలంతా
కచ్చాపేసుకుని క్రమశిక్షణేదో నాటుతున్నారు
ఎలా సూసిందో ఓ సక్కనమ్మ
ఏరా అల్లుడా బోగున్నావా?
ఇదేనా రాడాం? బాగా సిక్కిపోయావేట్రా? ఆగడంలేదింక.
బాగున్నను బాప్ప! మాయెలా వున్నాడు? తప్పదన్నట్టడిగాను
అంతాబోగున్నార్రా! సరేలే ఇంటికెల్లు!
నిన్న నువ్వు రైలెక్కావని తెలిసాక
మీ అమ్మకల్లు ఈ కాలవగట్టునే సూత్తునాయ్ రా!
ఆమె అనడం,నేను వినడం పూర్తికాకుండానే నాన్నొచ్చేసాడు!.......
కొద్దిదూరమేకదా నడిసొస్తాలే నాన్న! నువ్వెల్లు అన్నాను!
వద్దులే అమ్మెదురుసూత్తంది సైకులెక్కమని ఆర్డరు!
కిట్టమాయ,సాయిబుతాత అందరిప్రశ్నలకూ నాన్నేసమాదానం,
దిగరా అని సెప్పేదాకా ఇల్లొచ్చిందని తెలీలేదు.
అమ్మొచ్చి
నీల్లిచ్చి
నాకేసి సూత్తా ఏరా బాగున్నావా అని అందర్లా అడగడం మానేసి
ప్రేమ నిండిన కల్లతో ఏడుస్తుంటే
నా కల్లలో్ కూడా కన్నీళ్ళొచ్చి
అటునుంచటే ఎటో వెల్లిపోయాయ్!
*31-07-2012

శైలజా మిత్ర || గాలిలో దీపాలు ||

లేవండి! ... లేవండి!
మానవులారా లేవండి
మరణ సమయం మనతోనే ఉంటోంది
అందరూ తరిమి కొట్టండి!

నడుస్తున్నా! నవ్వుతున్నా!
మాట్లాడుతున్నా!ప్రయాణిస్తున్నా!
కళ్ళు విప్పే ఉండండి
నిద్రను మరచి మరీ
లేవండి! మానవులారా! లేవండి!
జీవితంలో ఎన్నో ఆశలు
ఉన్నాయని ఎప్పుడూ అంటూనే ఉన్నారు!.
అనుకున్నది సాధించేదాకా
నిద్రపోకండి..అలక్ష్యంగా ఉండకండి.

కళ్ళు విప్పాలి మరి
లేచి మీ విలువైన సంచులతో పాటు
అంతకంటే విలువైన ప్రాణాన్ని
మడతలు పెట్టుకుని మరీ
చేతులో పెట్టుకోండి
ఈ క్షణమైనా పరుగులేత్తల్సిన అవసరం రావచ్చు
ఈ నిముషమైన దుకాల్సి రావచ్చు
నిద్ర మత్తులో ఉండకండి!

కొన్నాళ్ళు మనం నిద్రపోయాము
కాస్తయినా అదృష్ట వంతులమే!
నేటి తరానికే పాపం
నిద్ర పోదామన్నా వీలుండటం లేదట!
విషయం ఏమిటంటే
మరణం రక్తానికి అలవాటు పడిందట !
కళ్ళు మూతలు పడుతుంటే
కంటిపై నీరైనా, గత౦లోని
రక్త చిత్రాల తాలుకు కన్నీరైనా
గుండెపై చిలకరించుకోండి
కాని నిద్ర పోవడానికి మాత్రం ప్రయత్నించకండి !

చెబుతుంటే వినిపించడం లేదా ?
ఓ! మనిషీ
అక్కడ మనసులన్నీ మారణ హోమాలై
మండిపోతున్నాయట !
బంధాలన్నీ బూడిదై పోతున్నాయట!

లేవండి లేవండి !
మరణం విలువ ఇప్పుడు
పెరిగిపోయింది
మరణం దారులు
క్రిక్కిరిసిపోతున్నాయట!
ఎంత పనిలో ఉన్నా
కళ్ళల్లో వత్తులు వేసుకుని
మానవులారా ! మేలుకోండి
మన పిచ్చిగానీ
ఇప్పుడు మరణానికి జననానికి
పెద్ద తేడా ఏముందని?
రెండూ గాలిలోని దీపాలే !
*31-07-2012

వర్ణలేఖ కవిత

నన్ను
ఆవహించి ఉండే
ఆనందం, ఫోనులో
ఆఖరి మాటతో
ఆవిరైపోయింది

అమ్మా
మన అమ్మను
కాపాడుతానని
పోయావుగానీ
ఈ అమ్మకు
పుట్టెడు శోకం
పంపిపోతావని
అనుకోలేదు

చితి మీద
చిరునవ్వుతో
నీవు వీరుడిలా
పడుకుంటే
నిన్ను ఆర్మీకి
పంపిన నాటి
నా దైర్యం కోసం
వెతుకుతున్నా

సేవజేయబోతే
గొప్పొడివంకున్నా
దేశం కోసం
దేహం విడిచి
అమ్మకే అందనంత
గొప్పొడివయ్యావు

నన్ను ఆవహించి ఉండే
ఆనందం
నీ ఆఖరి వీడ్కోలు
దగ్గరే దహించుకుపోయింది

దైర్యం నటించినా
దైన్యం ఎవరూ
గమనించకుండా
జాగ్రత్తపడ్డా
నీకు జోహార్లు
తెలుపుతూ
*31-07-2012

పులిపాటి గురుస్వామి || పరుగెడుతున్న కాలం కిటికీ లోంచి ||

సూర్యున్ని వీపు మీద మోసుకొని
కన్నీళ్ళ కలలు కంటూ
నిర్వీర్య వీరుడవై
నమ్మకం పెచ్చులూడుతున్న
వయసు గాలుల్లో...

నీ మట్టుకు నీవు
కొట్టుకు పోతుంటావు

...ఓ కమ్మని పాటను
తయారుచేసుకున్న విలుకాడు
శబ్ద లయలలో పొదిగి
తడిసేలా నీ మనసు
విసురుకుంటూ పోతాడు

* * *

చిల్లర గాయాల్ని ఏరుకుంటూ
నీ పిల్లల భవిష్యత్తు పై చెయివేసి
నిమురుకుంటూ నీ దగ్గరికి లాక్కొని
నీ గుండె కొక్కాన్ని తగిలించి
ఊయలలూపుతూ ...

నీ మట్టుకు నీవు
ఉబలాట పడుతుంటావు

...చేమ్కీలతో కలిసిన వెన్నెల
రాత్రిని కాసేపాగమని
వేపచెట్టు గాలిని బతిమిలాడి
నీ తపనల తాపం మీదికి
ప్రవహించుకుంటూ పోతాది

* * *

సున్నపు గీతల గోడల మీద
నువు కలలు కన్నా చిత్రాలు
కనిపిస్తాయేమోనని వెతుక్కుంటూ
అద్దం లోని నీ మీద
అక్షింతలు చల్లుకుంటూ
నువు కుట్టుకున్న బతుకు
నెత్తిన పెట్టుకొని ...

నీ మట్టుకు నీవు
మునకలేస్తుంటావు

...ఓ చల్లని చెరుకు తేనె పాటను
పూసుకొని
ఏడేడు వర్ణాల నీకు
నచ్చిన వాటిని ఏరుకొని
నీ దాహం తిక మక పడేటట్టు
లేత వయసు చిగురుటాకుల
సొగసు కాలాన్ని నీకోసం
చెంచాడు చెంచాడు తినిపించడం కోసం
ఓ మల్లె నీచుట్టూ
వ్యాపించుకుంటూ పోతాది.

*31-07-2012