కట్టా శ్రీనివాస్ || హరియాలీ సలాం ||

నీవోక పచ్చని చెట్టయిన రోజు
పిట్టలు అవే వచ్చివాలితే.
పుట్టింటి బిడ్డల స్పర్శకు పులకింతలతో పరవశించావు.

నీపై పువ్వులు విరబూసి నవ్వినపుడు
మధుపాలు ఆశగా మదువుని గ్రోలి గోలచేస్తే.
మనువళ్ల అల్లరికి ముద్దోచ్చి మురిసిపోయావు.

తొలిపిందెల రుచి చూస్తూ
కసరుగాయల పసచాలక కసిరింతలు కావలించుకుంటే.
కడుపున పుట్టిన వాళ్ల తప్పును వెనకేసుకొచ్చేతల్లిలా నిలబడ్డావు.

ఒక్కోపండూ తయారై తలలూపుతుంటే.
అదేమిటో రాళ్లిలా వచ్చిపడుతున్నాయి.
గాయం బాధకన్నా రాలే పండ్లను చూస్తే
నీ కళ్ళలో నీళ్ళు తిరుగుతున్నాయి.

నీవోక పచ్చని చెట్టువు కాబట్టే
నీలో పచ్చదనం వుండబట్టే
ప్రపంచం నీవైపు చూస్తోంది
మంచో చెడో మాట్లాడుతోంది.

*28-08-2012
http://antharlochana.blogspot.in/2012/08/blog-post_28.html

ఎ.నాగరాజు || చంద్రునికొక పూల తావి ||

ఆ పాపకు తన స్నేహితురాలెవరో
ఒక రహస్య సందేశాన్నందించినట్టుగా
మిన్నల్ అంటే చందమామ మరియూ పువ్వు అని రాసి అతి జాగ్రత్తగా మడత పెట్టి నెమలి కన్నును ఉంచే చోట కాగితం పుటలలో దాచి ఇచ్చింది.

బడి భారాన్ని భుజాల నుండి పక్కకు నెట్టి
కాసేపు టీవీ చానెళ్ళను టకటకా తిప్పేసి
ఏదో గుర్తుకు వొచ్చిన దానిలాగా తనకు ఆ రోజుటికి వీడ్కోలుగా అందిన ఆ చీటీని ఆత్రంగా బయటకు తీసి
పసి బిడ్డలకు మాత్రమే చేతనయిన ఇంకా వొక పద్ధతికంటూ అలవాటు పడని అక్షరాల పేర్పును కాసేపు తదేకంగా తల పంకించి చదువుకొని
ఆ పాప తిరుగు జవాబుగా ఏదో రాయడం మొదలు పెట్టింది.

కొన్ని స్థితులలో చాపల్యం మాదిరిగా
ఒక్కొక్క పూవునూ జాగ్రతగా ఎంచి ఏరి తీసినట్టుగా పిల్లలకు పేర్లు పెట్టగలం గానీ
అ ఆపురూపమైనదేదో సదా తలదాల్చలేని శాపగ్రస్తులం కదా మనం
ఊహకు ఆవల నిలుచున్న బంధీలం కదా మనం
గీతల నడుమ వొదిగి తల వొంచి అనేకసార్లు గిడస బారిన గూనితో వొదిగిన అక్షరాలుగా పలకరించుకునే మనుషులం కదా మనం

బహుశా తన లేత వేళ్ళతో
తన స్నేహితురాలిలాగే ఇంకా వొదిగీ వొదగని అక్షర పంక్తుల పేర్పుతో తిరిగి ఆ పాప ఇచ్చే జవాబును మనం వొక నాటికైనా ఊహించగలమా
కనీసం ఊహగానైనా

28ఆగష్టు2012

పీచు శ్రీనివాస్ రెడ్డి !! చరిత్ర వాన్ని మరిచిపోయింది !!

అనాది నుండి
'నాది' అని ఏదీ లేని పేదవాడు
చరిత్ర పుస్తకం వదిలి
ఎప్పుడో పారిపోయాడు.

అయిన వాని కథ
రాతి పలకలపై నిలిచి శాసించింది
కడవాని వ్యధ
కడలి తీరంలో ఇసుక తెన్నులపై రోదించింది

చెమటోడ్చిన బ్రతుకుల రాతలన్నీ
సంద్రంలో కలిసాయి
ఎన్ని బ్రతుకులో ...
నీళ్లన్నీ ఉప్పగా .

అక్షర రాశికి వాసి పూసి
నిజానికి మసి పూసి
రాసిన రాతల్లో
పేదోడి కన్నీటి ధారలకన్న
పెద్దోడి కిరీటాల ధగ ధగలే ఎక్కువ

ఆ చరిత్ర
వరహాలు ముద్దాడిన అక్షరాల సమూహం కావచ్చు
రసిక సిఖామనుల రాజభోగాలను నెత్తిన ఎత్తుకొని
దరిద్రుడి దిన చర్యను వెక్కిరించాయి

మబ్బును చేరిన నీరు కొత్తగా కురిసినా
గతమంతా మరిచినా
గాలికి తెలుసు సంగతులన్నీ
గురుతుకొచ్చినప్పుడల్లా అరుస్తుంది

ఆ సాక్షినే వెంటబెట్టుకొని నిలదీద్దాం
నఖిలీ నవ్వులు నవ్వుతున్న' అక్షర గణాన్ని'
నింగిలో తారలని తుంచి
ప్రియురాలి సిగ లో పెట్టిన
వర్ణనా పైత్యాన్ని

28-08-2012

పద్మజా రాచమల్లు కవిత

తను తనలా లేడు
తన మనసులో నేను లేను!!

అయినా..
నా మీద ఎంత ప్రేమా!!
నా కళ్ళు నగ్నంగా ఉన్నాయి అని
తన మాటల తూటాలతో
కన్నీటి తెర కప్పుతాడు

జయశ్రీ నాయుడు //నిరంతర చెలిమి//

డైరీ లో పేజీలు తిప్పి చూసుకుంటే
నాలో నడిచి వచ్చిన అనుభవాలు
ఎన్నో మనసుల పాత్ర వుంది
అనుభవాల ఉలి దెబ్బలున్నాయి..
ఎన్నొ హృదయాల ఓదార్పు వుంది!
ఈత నేర్పిన కాల ప్రవాహం వుంది

నమ్మకం అపనమ్మకాల పగుళ్ళలొ
ఇరుక్కున్న విశ్వాసపు పందిరికి
ఆత్మని పూయించాలని ఒక్కో
కొమ్మకూ కాలపు చిగురు అతికిస్తూ
ఆలోచనల వర్షం కురిపిస్తూ
ఆకాశంలా సాక్షీ భూత స్థితికి
ఒక్కో మెట్టూ లెక్కిస్తూ నేను

అంతరంగం అన్నిటికన్నా లోతైన పసిఫిక్
ముందువెనుక వూగిసలాటల చేపలు
తలపులై మింగేసే అజ్ఞాన తిమింగలాలు
గమ్యాలుగా బయలుదేరిన చిట్టి పడవలూ
ఎంత కొలాహల హాలాహల సముద్రమిది

లయం కావాలి
ఆలయం కావాలి
భావనలన్నీ లయించే తీరం లో
ఇసుకరేణువులూ కానని సముద్రం అవ్వాలి

చుక్కల వెలుగు పోగు చేసి
పాలపుంతే కళ్ళు చేసుకుని
విప్పార్చి చూస్తున్నా
అఖండంగా వెలుగుతున్నావు
నావెలుగూ నీ పులుగే కదా

ప్రయాణం ఆగదు జీవన వినోదం మారదు
మోద ఖేదాలు గుండె చప్పుళ్ళే
ఆశల అలలు దాటిన సముద్రం
కన్నీళ్ళు లేని కళ్ళు మెరిసే ప్రయాణం
నేనే నా నౌక - విశ్వాసమే నా తెరచాప
నన్ను నేను సిద్ధపరుచుకుంటున్నా
నీతో నిరంతర చెలిమికి అవకాశంగా మలుచుకుంటున్నా!

28-08-2012

కర్లపాలెం హనుమంత రావు॥భావ శకలాలు-౩॥

1

వాత కోత మూత

మూడు ముక్కల్లో

కరెంటు కత

2

మృగం

మనిషి గతమే నా..!

అంతరంగం కూడా

3

అసాంజే

అందరిలో ఉంటాడు

అతగాడి పేరు

అంతరాత్మ

4

అంగారకమూ ధరకు అందింది

బంగారం ధరే

అందకుండా ఉంది

5

స్వర్గానికి సగం దారి

వరదగుడి

మిగతా సగం

గుండెగుడి

6

There is not an object

which do not have some purpose

నెల న్యూస్ పేపర్స్

నెలాఖరు కాపర్స్

7

లోకం ఒక త్రివేణీసంగమం

కొందరు గంగ యమున వాహినులు

కొందరు కనిపించకుండా పారే సరస్వతులు

8

మంచి చేసి పోతే

నీ తలవెంట్రుక్కూ విలువుంటుంది

చెడ్డ చేసి పోతే

నీకు తలవెంట్రుకంత విలువుంటుంది

9

పనితనం-వెనక కళాయిది

పేరు షోకు-ముందు అద్దానికి

-లోకం

10

గీత

దాటి – సీత

దాటక -విజేత

11

ఆకాశం ఏడ్చి

భూమిగుండెబరువు దించింది

12

కలిస్తేనే అర్థం

అక్షరాలకైనా

హస్తాలకైనా

13

కోరి పుట్టలేదు మనిషి

ఐనా

కోరికల పుట్ట.




ఆగష్టు 28, 2012

కెక్యూబ్ వర్మ ॥మట్టి తత్వం...॥

రా...
నడుస్తూ గుండె తలుపులు తెరుస్తూ
మనుషుల మధ్యకు రా...

మట్టి వాసనను ముక్కు పుటాలనిండా పీల్చు
నీ ఆదిమతనం బయల్పడుతుంది...

మట్టి చేతిని ఆత్మీయంగా తాకి చూడు
నీ రాతితనం బద్ధలవుతుంది....

భుజం భుజం కలిపి భారాన్ని పంచుకో
నవమాసాల బరువు గుర్తుకొస్తుంది...

గొంతు విప్పి బిగ్గరగా మాట కలుపు
హృదయాంతరాళంలోని గాయం సలుపుతుంది...

మట్టి మనుషులతో నడయాడు
ఒంటరితనపు ఎడారి దూరమై నది నీ కాళ్ళను స్పృశిస్తుంది...

రంగులన్నీ పారబోసి మట్టి తనాన్ని అద్దుకో
మనిషితనం వెలుగు నింపుతుంది...

దేహమంతా చేయి చేసి చాపు
కోట్ల చేతులు మనిషితనాన్ని నిద్దురలేపుతాయి....
( 28-08-2012)

జాన్ హైడ్ కనుమూరి ||ఇంటికొచ్చాక - పలకరింపుల పర్వం||

ఆసుపత
్రిలో రానివ్వలేదని
ఆత్రంగా పలకరింపుకోసం
రెక్కలు కట్టుకుని వాలినట్టు కొన్ని అనుబంధాలు

కొన్ని పెదాలు
ఇష్టంగానో అయిష్టంగానో పలకరిస్తాయి

దేహంతోనో, ఆత్మతోనో
స్నేహించిన పెదాలు
రెప్పలమధ్య ఒలకనివ్వని బిందువుల్తో స్పృశిస్తారు
ఆ స్పర్శ ఎంత ఊతమిస్తాయో ఏ పదాల్తో తెలపాలి
గుండెలోకి గుటకవేయడం తప్ప

దూరాలనుంచి రాలేక
ఆత్రాన్ని అణుచుకోలేక
గద్గద స్వరాలై
సెల్‌పోనుల్లో దుఃఖాన్ని కుమ్మరిస్తాయి

* * *

ఎక్కడో ఎప్పుడో గూడుకట్టుకున్న అనుబంధం
పలకరింపై కప్పేయాలని ఎదురుచూస్తుంటాను
వచ్చినవాళ్ళే మనవాళ్ళు
రానివాళ్ళకోసం ఆ దుఃఖపొర ఎందుకని
ఆరోప్రాణం హెచ్చరిస్తూవుంటుంది
ఒక్కోసారి ఆ దుఃఖపొర
దిగులు కంబళ్ళై కప్పేసి
ఇంకా అనారోగ్యంలోకి నెట్టేస్తుంది

* * *

జాగ్రత్తల ఆంక్షలు మొదలౌతాయి
చదవొద్దని
ఎక్కువ మాట్లాడొద్దని
ఎక్కువ నిద్రపొమ్మని
సమయానికి తినమని
సమయానికి మందులేసుకొమ్మని

* * *

ఇక దేహానికి మరోరకమైన పరీక్ష
అప్పటివరకు నరాల్లోకి చేరిన మందుల ప్రభావం
సమతుల్యానికి అడుగులేస్తుంటాయి
దేహం విశ్రాంతికి కోరుకుంటుంది

ఆనారోగ్యపు ప్రారంభ మూలాలకోసం చర్చమొదలౌతుంది
తాగునీరో, తిన్న ఆహారమో
వేసుకున్న మందులో
అనారోగ్యన్ని ఆలస్యంగా గుర్తించకపోవడమో
ఇదిమిత్తంగా నిర్ణయించలేక చర్చముగుస్తుంది

* * *

ఆర్థిక వనరులకోసం
ఎవరి తలుపో తట్టాలని చూస్తుంటాను
తవని తలుపులవైపు చూపులుచరిస్తాయి

ఎవ్వరోవచ్చి భుజంతట్టి జేబునింపాక
దేవుడు తనదైన ద్వారాలు తెరుస్తాడని
ఎవరినైనా పంపుతాడని గుర్తుకొస్తుంది
ఆ అశ్చర్యాన్ని నెమరేస్తుంటే
దేహానికి కొత్త రెక్కలొస్తాయి

***

నీవాక్యము నన్ను బ్రతికించి యున్నది
నా బాధలలో నెమ్మది కలిగించుచున్నది


14.8.2012

కాశి రాజు || నాన్నన్న దేవుడు నాతో చెప్పాడు ||

అమ్మతనం నిండిన
అనంత విశ్వంలోనుండి
అరచేతుళ్ళోకి జారినపుడు
మొదటి ముద్దు అమ్మిచ్చిందట
దాంతో ఒక్కసారి ఉలిక్కిపడి
విశ్వాన్నే జయించిన వీరుడిలా
కనిపించానట నేను

రెండో ముద్దు నాన్నెడితే
నాలుకతీసి ఎక్కిరించానట
కితకితలు పుట్టికాబోలు
అదీ నాన్నే చెప్పాడు

ఈ భూమ్మీద మొదటాకలి తీర్చిన
అమ్మతనాన్ని
చిత్రించాడట మానాన్న
ఆమె చనుబాలు నా నోటికందిస్తూ
ఒళ్ళో ఉన్న నా బుగ్గమీద
ప్రేమచుక్కలు రెండు కురిపించిదట
వాటిని
మా నాన్న
తన ముక్కుతో తుడిచాడట తెలుసా!....?
నాతో చెబుతూ చెమ్మవుతున్నాడిప్పుడు.

"పెరిగి
పెద్దైనా
పేగుబందం తెగదులేరా"

ఆకలినీదైనా
అలమటింపు తనది
అందుకే
ఆమె
అమ్మైందిరా

కడుపులో ఉన్నప్పుడేననుకున్నావా?
పేగుతెంచుకుని పుట్టేసాక్కూడా
నీకాకలైతే తనకెలా తెలుస్తుంది చెప్పు?
ఇంకా ఆ లంకె ఏమిటో?
ఎక్కడుందో?
ఎవడు దాన్ని సృష్టించాడో తెలుసా?

అని అడిగాడు
తెలీదన్నట్టు చూసాన్నేను

దగ్గరకు పిలిచి
చెవిలో నోరెట్టిమరీ నాన్నన్న దేవుడు నాతో చెప్పాడు
"నేనెనని"

*28-08-2012

క్రాంతి శ్రీనివాసరావు || ఆకలి....కొలత ||

ఆకు..పప్పు నెయ్యూ అన్నీ
మనసులోనే వేసుకొనేవాళ్ళం
అమ్మ చక్కలిగిలి పెడితేనవ్వుకొనే వాళ్ళం

గంజీ గటకే తప్ప
వేడి వేడి ఇడ్లీ ఉప్మా ఎరగనివాళ్ళం
చద్దన్నమే రోజూ పలహారం
గొడ్డుకారమే మాకు గొప్ప విటమిన్లు

ఏరుకొన్నవో ఏవరో పారేసుకొన్నవో
పుచ్చువో పచ్చివో తప్పితే
ఫలాల జాడ పలువరుసలు ఎరుగవు
రుచి మరచిన నాలుక కసలేతెలియదు
మెలితిప్పే ఆకలిమంటలు
మలిపేందుకు నీళ్ళూదొరకవు

ఎ బి సి డి అక్షరాలు మా తెలివికి తెలియదు
ఎ బి సి డి విటమిన్ల్లు మాతనువుకుతెలియదు

నెత్తురూ చాలినంత వుండదు
వున్నదాంట్లో కుడా వుండాల్సినవి
ఎక్కువో తక్కువో వుంటాయు

సరిపోనూ అనే పదం
మాజీవితాల్లోంచి
చెరిపేసుకొని చాలాకాలమయ్యుంది

ఇరవైఏళ్ళకే మాకు అరవైఏళ్ళువస్తాయు
వయసుతోపాటు వైరాగ్యమూ వస్తుంది

ఆకాశం నెత్తిమీద కూలిపడుతూనే వుంటుంది
కాళ్ళ కింద భూమి బద్దలై పాతాళంలో
తూలి పడిపోతూనే వుంటాం

వైరస్ లన్నింటికీ వాసయోగ్యమై
శిధిల శిలాజాల్లా సంచరిస్తూనే వుంటాం

మిగతా జంతువులకు మల్లే
సహజాత సంతోషాలూ దొరకవు
సహజ మరణాలు ప్రాప్తించవు

ఒక్కోఅవయవం కూలి
అణువణువూ చీలి
తనువంతా తగలడి
చితిని చేరకముందే
మా కపాలం పగిలిన శబ్దం
మేమే వింటూ

ఊహల కందని వేదన
ఊదర పెడుతూ వుంటే
ఊపిరి వదులుతు వున్నాం

ఆకలి చావులు కావట మావి
అసలవి లేనే లేవట
మరు జన్మంటూ వుంటే మళ్ళీ మనిషిగ పుట్టాలని లేదు

*28-08-2012

నందకిషోర్||పునర్విమర్శ అభ్యాసం-1||

గద్దలు ఆకాశం తమదంటూ
చక్కర్లుకొడ్తాయ్.
పాములు పుట్టల్లోంచి,గుట్టల్లోంచి
పైకిపాకుతాయ్.

నిజాయితీలేని ఆసరా ఏదో
మినుక్కుమనే గాలిలో మెరుస్తుంటుంది.
సంజాయిషీ కోరని అభిమానమంతా
చురుక్కుమనే నీడలో తడుస్తుంటుంది.

శిశిరాన్ని గెలిచిన పిచ్చిలో,వెర్రిలో
చెట్టుకి ఏమి పట్టకపోవచ్చు.
వసంతం చూడని కోయిలలగొంతులో
రాగం ఏది పుట్టకపోవచ్చు.

వాలే పక్షులకి ఏ చెట్టైనా ఒకటే-
గూడు కడ్తే గుండె పగిలిపోతుంది.
గాలివానొకటి గట్టిగా వీస్తే
నిజం నిక్కచ్చిగా తెలిసిపోతుంది.

ఏదైతేనేం?
ఋతువొకటి మారింది.
ప్రకృతికి,నీకు
పనికొస్తుంది.

ఎలాగైతేనేం?
ఋజువేదో దొరికింది.
వాగుకో,వలసకో
పొమ్మంటోంది.

విషాదాన్ని మింగి మూగబోయిన నీకు
పగిలిన కన్నుల్తో ప్రాణంపోయిన నీకు
మరో అకాలాన్ని కలవలేని నీకు
మరో ప్రపంచాన్ని చూడలేని నీకు

సాయం సాయంత్రమై కరిగేపూట
ఎందుకొచ్చిన వేదాంతం బుల్‌బుల్?
నిజం.. నీకెవరూ లేరు!
నీ రెక్క నువ్వే కట్టుకోవాలె.
నీలాగే నువ్వు ఎగిరిపోవాలె.

ఏం జరిగిందో,ఏం మారిందో ఆలోచిస్తూ,
ఎటెల్లావో,ఎలా చిక్కుబడ్డావో పరిశోధిస్తూ,
ఏం దాచావో,ఏం కోల్పోయావో లెక్కలువేస్తూ,
ఎక్కడికి పోవాలో,ఎలా తెంపుకోవాలో పత్రంరాస్తూ,

కాలం నిర్దయగా వెక్కిరించేవేళ
ఎవరిచ్చిన ఏకాంతం బుల్‌బుల్?
నిజం..నీకెవరు లేరు!
నీ గింజ నువ్వే సంపాయించాలె.
నీ బతుకు నువ్వే బతికిసూపాలె.

Date 28.08.12

నరేష్ కుమార్ //ఒక తిరోగమణం//

గుప్పెడు చీకటి
మొహంపై చల్లుకొని
పరిస్కందున్నై
విభ్రమం తో
పరిభ్రమిస్తున్నా...

ప్రభవానల ప్రకాశం నుండి
పారిపోతున్నా...
నా లోకి నేనే

దవళ కాళ యుగళ
దళాల నడుమ
నిర్విరామ
నిర్నిద్రా గమనం
నన్ను నేను
వెతుక్కోవటానికే...

శరాఘాత
గాయాలు నిండిన
హయాల ద్వయారూడుడినై
విఫల విహ్వల
అస్త్రాలతో
మనో వల్మీకపు
కుడ్యాల పై
నన్నునేను
ప్రతిష్టించుకుంటూ
నిమిషాల నివహాళ్ళొంచి,
ఆవర్తపు ఆవాసాల
మధ్యనుంచి
పంచముడై, వంచనుడై
పరాజిత
చరిత్ర పుటల్లో
నా చరిత్రను
పునర్లిఖిస్తూ
పునర్జన్మిస్తూ...

అనంతానంత
దిగంతపు మేఖలలో
ప్రతిధ్వనిస్తూ,
పరిక్రమిస్తూ..
మౌనం చెక్కిలిపై
హస్తపురేఖలు
చిత్రిస్తూ....
నన్నునేనే
ఒక
ప్రస్తానపు ధునిలో
పారేసుకుంటూ
పరీవ్రుతున్నై
పరిగెడుతున్నా....
నాలోకి నేనే.....

 28.08.2012

శిలాలోలిత॥దుఃఖపు రజను॥

లోపలిమనసులోని
పెనుకేకలు - ఎంత పెనుగులాడినా వినిపించవు.
గుండెలు పగిలిపోతున్నా
దుఃఖపురజను నుసి కనిపించదు.

నిశ్శబ్దపు సొరంగంలో
ఎంతకీ తేలని శబ్దపుతట్టు
ఒక్క కన్నీటిబిందువునూ సృష్టించదు.

అంతా మామూలే-
గబుక్కున మబ్బుదుమికినట్టు ముఖం
ఉదాసీనపు ముకుళిత కుసుమంలా మారిపోతుంది.

విచ్హుకోబొయిన రేకులు
మాటల వాడికి విలవిల్లాడతాయి.
నవ్వబోతున్న పరిమళం
ఏ సువాసనని ఇవ్వదు.

అరచేతిలో నెత్తురోడుతున్న మనసు పుష్పం=
ఎన్నిసార్లు కడిగినా,తుడిచినా కన్నీళ్ళే!

ప్రేమమట్టిని తొలుచుకుని
బతుకుమొక్కపై మొలిచిన నెత్తుటిమొగ్గ- మనసు!
కొత్తజన్మతో కన్రెప్పలు తెరిచిన కుసుమానికి
క్షణక్షణం కంటకాల సయ్యాటలే!

అదేమిటోగాని

మంచుకన్నా స్వచ్హం.స్ఫటికమైన మోహం
అనంతమైన అనురాగం
లోలోపలి మనసులో నీకై, నీకొరకై...!

*28-08-2012

వర్ణలేఖ ||అంతులేని ప్రశ్నలు ||

ఎదగాలని ఉవ్వెత్తున
ఎగసినప్పుడల్లా

నీవు నను నిలువరిస్తూ
నాతోనే ఉంటావు పంచభూతాల్లా....

నీవులేంది నిలువలేను
నీవుంటే ఎదగలేను

గాలిలా వచ్చి
నా గమ్యాన్ని మారుస్తావు

వానవై తాకి
నా కలలను కరిగించేస్తావు

అగ్నివై నాలోని
ఆశలు ఆవిరి చేస్తావు

ఆకాశంలా మారి
నను చిన్నదాన్ని చేస్తావు

ఎంతకి నేనొదగకపోతే

భూమివై నను
నీలో కప్పెట్టేస్తావు

*** *** *** ***

ఎదగమనేదీ నీవే
ఎదురు నిలిచేదీ నీవే

వేటాడ నేర్పుతన్నవు
నన్నే వేటాడుతున్నవు

విమర్శ పేరుజెప్పి
విదిలించి కొడతావు

సలహాల పేరుజెప్పి
సచ్చుపడవేస్తావు

పాలుబోస్తె పంతవు
లేదంటె కాటేస్తవు

నేనెట్ట ఆడేది
నేనెట్ట పాడేది

నేనెట్ట ఎదిగేది
నిన్నెట్ట గెలిచేది

28-8-2012

సురేష్ వంగూరీ || మీడియాజాలం ||

మనసుని శాటిలైట్ ఛానళ్లుగా విడగొట్టి
కుహనా విలువల రిమోట్ కంట్రోల్తో
మనల్ని మనమే మార్చి మార్చి
మోసం చేసుకుంటూ ఉంటాం

జీవితం డైలీ సీరియల్‌లా
అరాచకంగా సాగుతుంటే
అర్ధాంతరంగా ఒక కమర్షియల్ బ్రేక్...
అనుకోకుండా అందులో మనమే ఉంటాం

మనం పంటి నొప్పితో బాధపడుతూ
డెంటిస్ట్‌ను సంప్రదించకుండా
చిత్రంగా సినిమా కెళతాం
సినిమాలో కొందరు రౌడీలు
హీరోయిన్ని బలవంతం చేస్తుంటారు
ఉన్నట్టుండి పంటి నొప్పి తాళ లేక
ఆ... అని అరుస్తాం
మన మీద జాలి పడిన హీరోయిన్
అత్యాచారాన్ని వాయిదా వేసుకుని
తెర చీల్చుకుని మన ముందుకొస్తుంది
ఉచితంగా ఒక ఉప్పు సలహా ఇస్తుంది

ఏమీ జరుగుతుందో మనకర్ధమయ్యే లోపే
ఆమె తిరిగి తెర మీద కనిపిస్తుంది
రౌడీలకు స్వచ్చందంగా సహకరిస్తూ
తన అత్యాచారం సీను కంటిన్యూ చేసుకుంటూ
అచ్చం మన సంకీర్ణ ప్రభుత్వంలా

ఇప్పుడు
శీలం కాపాడుకోవటం కన్నా
పంటి నొప్పికి కారణాలూ పరిష్కారాలూ
తెలియచెప్పటం అత్యంత అవసరం

ఇక్కడ
అమ్మకమే జీవితం
ప్రభుత్వాలు వాణిజ్యం చేస్తున్నాయో
వాణిజ్యాలు ప్రభుత్వం చేస్తున్నాయో మనకు పట్టదు
ఇంకా ప్రాధమిక హక్కులే అనుభవానికి రాని మనం
బంగారపు హక్కుల గురించి పోరాడుతుంటాం

చూడటానికీ మోసపోవటానికీ
అలవాటైన జీవితంలో
కరెంటుపోయిన ఒక రోజు
ఏదోటి చూడకుండా ఉండలేని మనం
విధిలేక మనసుల్లోకి చూసుకుంటాం
మెల్లగా మల్టీ మోసాల మీడియాజాలం అర్ధమవుతూంటే
ఏడ్వడానికి కూడా సిగ్గేస్తుంది

సరిగ్గా అప్పుడే
నీ మీద నుంచి అడ్డంగా ఒక మెరుపు వెళుతుంది
సత్యం సాక్షాత్కరిస్తుంది
అవాక్కయ్యారా అని ప్రశ్నిస్తుంది

28. 8. 2012

వంశీ // మదర్ లాండ్ //

మన డబ్బుతో
మన్తో పన్జేయిస్తూ
మనకే జీతాలిచ్చే ప్రజాస్వామ్యంలో,

సుబ్రహ్మణ్యస్వాములూ
తెహల్కా డాట్ కాములూ గడ్డి తినుంటే,
"రాజా"వారీపాటికి సాంబారిడ్లీ తిని, మెరీనాలో
భావకవితల్రాద్దురు కనిమొళిని కని,
దేశభద్రత మట్టికొట్టుకుపోయేది..

జర్నలిజం మొఫసిల్ వార్తలూ
బొడ్డుసుందర్ల ఉవాఛలేరాస్తే,
న్యాయం గనుల"గాల్లో" కలిసి
సచివులు కాక్ టెయిల్
ఉతార్ పెగ్గులేద్దురు బెల్ట్ షాపుల్లో..

హయ్యర్ హైరార్కీ కి మేళ్ళు,
జనాలకి రాళ్ళు మిగిలి,
పళ్ళెప్పుడో ఊడి,నిజాల్నమిలీ నమిలీ,
తలొకటే ఖాలీ, పగిలేందుకు..

యువరాజేడి కనపడ్డూ
కోచింగా సార్వత్రికెన్నకల్లో ప్రధానిగా,
ఉద్యమాలేవి వినపడవూ
మళ్ళీ వ్యూహాత్మక మౌనమా,

B.P.L కింద
కాందిశీకుల ద్విధావిఛ్చిత్తి,
I.P.L మీద పెద్దతలల
కరెన్సీ చెయిన్ రియాక్షన్..
ఛ, దరిద్రగొట్టు దేశం,

-"పట్టుకోండ్రా వాణ్ణి,
ఇన్సల్టింగ్ ది నేషన్ ఇన్ పబ్లిక్,
కాగ్నైజబుల్ అఫెన్స్,
వారంట్ భీ అవసరం లేదు,
నూకండి బొక్కలో"

నా జన్మభూమి ఎంత అందమైన దేశమూ,
నా ఇల్లు అందులో ఒక కమ్మని ప్రదేశమూ....

date 27.08.12

భమిడిపాటి //నాలో మార్పు //......

అమ్మ చెప్పింది
పెద్దదానివయ్యవ్
హద్దుల్లో ఉండమని
వంచినతల ఎత్తోద్దని ....

నిన్ననే
పసిడి ప్రాయాన్ని పలకిరిస్తూ
కొత్తగా వచ్చిన
నాకే అర్థం కాని చిన్న మార్పు !

ఎందుకో
పదహారు ప్రాయాన్ని పలకరిస్తూ
ఆశగా చూసే కళ్ళు
అర్థం కాని ఎన్నో ప్రశ్నల ముళ్ళు

పొరపాటున కూడా పట్టించుకోని
పక్కింటి అంకుల్
కొత్తగా ప్రేమ ఒలకబోస్తో
ఏదైనా కావాలంటే మొహమాట పడద్దని మరీచెపుతూ

ఎప్పుడూ నడిచే సందు మొగలో
చూసే వింత చూపులు
వెక్కిరించే కొత్త సైగలు
వినీ వినపడనట్టు ఏవో కొత్త మాటలు

ఎప్పుడో ఒక్కసారి గుర్తొచ్చినప్పుడు
హోం వర్క్ తప్పుల్ని
బెత్తంతో చేతిమీద దిద్దే మాస్టారు
తప్పుల సాకుతూ ఒంటి మీద చేతితో పెట్టె కితకితలు

అమ్మ పక్కలో దూరి
చిన్నప్పుడు వినే కధల్లో
పెద్ద దానివైతే కొత్త ప్రపంచాన్ని చూస్తావ్
స్వేచ్చగా జీవిస్తావ్ ...!

అంటే ఏదో అనుకున్నా !
ఎంతో ఆశ మనసులో దాచుకున్నా
కాని వింత ప్రపంచాన్ని చూస్తున్నా
నాలో మార్పుకి నేనే నాలోనే కుచించుకు పోతున్నా

26-08-12

రాళ్లబండి కవితా ప్రసాద్ || నేలకు చేరని నీడలు !|

వీధి లో నడిచే ప్రతిమనిషి వెనకా రెండు నీడలు
ఒకే దారిలో వేర్వేరు అడుగులు
వెలుతురును బట్టి నీడలు,
అడుగులను బట్టి నడకలు ,
మారుతూ ఉంటాయ్.

దారి ఒకటే,
గమ్యాలు వేరు!
నడక ఒకటే,
ముందుకూ , వెనకకూ, ఒకేసారి!

చీకటి లో
నడిచేటప్పుడు కూడా,
తమ నీడల్ని ఈడ్చుకు పోతున్నారు!
కదల కుండా కూర్చుని కూడా
పరుగేడుతుంటారు
ఒకరికొకరు దీకోట్టుకోకుండా
తేనెటీగల్లా తుట్టె కేసి
ఎగురుతుంటారు!
ఏపువ్వును ఎవరు దోచుకున్నారో!
ఏమనిషిని ఎవరుకుట్టి వచ్చారో!
మర్చి పోతుంటారు!

వీధి లో ఎగిరే ప్రతిమనిషి వెనకా
నేల మీద పడని వేల నీడలు!

27-08-2012

వర్ణలేఖ || స్పందన ||

నిన్నెప్పుడూ
మనసులో నుండి
తోసేస్తూ నేను
నన్నేప్పుడూ
నీలొనే
భద్రపర్చుకుంటూ నీవు

ఎప్పుడూ నేనేనా
నీవెప్పుడూ చెప్పవా
అనే నీ బుంగమూతి
నే స్పందించనని
నీవలిగితే
నే నవ్వినపుడు

ఈ స్పందనే
నాక్కావాలని
సంతోషపడతావు
నాకో చంటిపిల్లాడు
దొరికాడని
నేనింకా నవ్వుకోవడం
నీవేమో ముత్యాలేరుకోవడం

27-8-2012

చింతం ప్రవీణ్||కన్నీళ్ళు||

నాకెందుకో ఏడ్పురాదు
లోలోపల వేదనతో
హృదయం పగిలి ముక్కలౌతున్నా
పైకి మాత్రం ఒక్క చుక్క కన్నీరు ఉబికిరాదు
అప్పుడప్పుదు అనిపిస్తుంటుంది
నేను బండబారానా అని

కొందరేమో అశ్చర్యంగా
క్షణాల్లో కన్నీళ్ళ కొలనౌతారు
చూస్తుండగానే

నాకేమో ఏడ్పురాదు

అలా రోడ్డుమీద ఓ అడుగు వేస్తానో లేదో_
కకావికలమౌతాను
మెదడులో అలోచనకాలోచనాలు
ఉక్కిరిబిక్కిరి చేస్తాయ్

ఒక్కో దృశ్యం
గుండెను నిమిషానికి వెయ్యిసార్లు కంపితం చేస్తుంది

ట్రాఫిక్ సిగ్నల్ దగ్గర పాపను చంకనెత్తుకున్న బిచ్చగత్తె
బస్టాండు రైల్వేస్టేషన్లలో కరగడానికి సిద్దంగా ఉన్న యవ్వనవతి
స్వేదం కురుస్తున్నా బతుకురిక్షాబండిని లాగుతున్న వృద్దుడు
వివర్ణ ప్రతిబింబాలై విచలిత బతుకులను భుజాలపై మోస్తున్న బాటసారి

బతుకు సుడిగుండంలో జీవితాన్ని కోల్పోతున్న వీళ్ళందరు
గుండెను నిమిషానికి వెయ్యిముక్కలు చేస్తారు
కుండపోత వరదలా ముంచెత్తి గుండెరేవును గండి కొడ్తారు

ఐనా
పైకి మాత్రం ఒక్క చుక్క కన్నీరు ఉబికిరాదు...

అలా సమాజ మరుభూమిలో
ఎవరైనా బతుకుపందానికి ముగింపు పలికితే... వెళ్తానా

సానుభూతి చూపిస్తు కొందరు
తెచ్చిపెట్టుకున్న కన్నిళ్ళతో ఇంకొందరు
కుండపొత వర్షంలో నన్ను బందీని చేస్తారు
దింపుడు కల్లంలో ప్రాణం దొరకని చోట
అక్కడ నేను దొరికిపోతాను

ఒక్క చుక్క కన్నీరు రాదు!
వీడు బండబారాడని కొందరంటారు
కృత్రిమ కన్నీళ్ళకు విలువనిచ్చేవాళ్ళు

నేనంటాను
కన్నీళ్ళు
అనివార్యమైన సానుభూతికి నజరానాలు కాకుడదని

ఐనా
మన కన్నీళ్ళలో హృదయం లేనపుడు
మన కన్నీళ్ళు
మన హృదయం
మనం
నమ్మకం కోల్పోతాం ఎప్పటికైనా_

26.08.2012